't Meisje keek hem verbaasd aan en ze zei:
"Daar krijgen we elken dag geld door."
Nu begrepen de jongens den toestand--'t diertje werd overal vertoond
en dan moest 't kunstjes doen.
Hesse gaf 't nog niet op!
"Ik geloof, dat 't ziek is."
't Meisje schudde 't hoofd en antwoordde:
"Nee, 't is alleen bang voor vader omdat hij gedronken heeft."
De ridders wisten genoeg en haastig volgden ze den vader.
Deze ging eerst naar 't gemeentehuis om 'n vergunning te vragen.
Geduldig bleven de jongens wachten.
Na 'n half uur verscheen de man weer met 'n papier en toen begon hij
op den hoek van de groote inham met 't aapje te spelen. Hij liet het
over z'n schouders klimmen en daarna joeg hij 't langs 'n goot tot
boven op 't dak van 'n vrij hoog huis.
Natuurlijk lokte 't aapje tal van toeschouwers en daar was 't den
kerel om te doen.
In 'n groote kring moest 't diertje allerlei kunstjes vertoonen en
na afloop ging de man met 'n bakje rond.
Hesse en Wibbe konden niets geven, hoe de kerel ook met de ontvangen
centen rammelde.
"Mooie jongeheeren! Zonder 'n aasje gevoel! Ze geven geen duit!" bromde
hij.
Wibbe kreeg 'n kleur, maar Hesse brak los:
"Wil je dat aapje verkoopen?"
Daar barstte de man uit in schaterend gelach.
"Heb je honderd duizend gulden?" vroeg hij, en alle menschen en
kinderen gierden 't uit.
"Koopen? 't Is niet te koop! 't Is mijn aap! Geef liever wat in plaats
van zulke praatjes te houden."
Hesse en Wibbe dropen af.
Ze voelden zich verslagen.
Thuis vertelden ze van hun ontmoeting en van hun belofte om die
hongerige vrouw met d'r kinderen wat te zullen brengen.
Mevrouw gaf ze 'n aantal goed beboterde en belegde boterhammen mee.
Als hazen holden ze er mee weg en toen maakten ze 't drietal gelukkig,
want èn de vrouw, èn de kinderen aten gulzig.
De moeder bedankte hen, juist toen de vader terug keerde.
Nijdig keek hij de jongens na, want deze moesten niets van 'm
hebben. Op 'n afstand hoorden ze hem nog schreeuwen.--
Voor 't naar bed gaan vroeg Hesse heel ernstig aan den notaris:
"Zoudt u dat aapje niet willen koopen?"
Verwonderd keek deze hem aan en antwoordde:
"Koopen? Hoe kom je er aan? Dat aapje is de broodwinning voor dien
man."
"En als 't nu dood gaat?"
"Ja, dan ziet 't er leelijk voor hem uit. Was 't diertje niet goed?"
Hesse vertelde van z'n ondervinding en weer vroeg hij: "Koopt u
't niet?"
"'t Zal niet gaan, jongen, zet je dat maar uit je hoofd!"
Maar 't bleef in Hesse's hoofd--den heelen nacht en 's morgens was
z'n eerste gedachte weer: 't aapje.
Zóózeer was hij er van vervuld, dat zelfs de kelder werd vergeten.
Nog tamelijk vroeg trok hij met Wibbe naar de plek, waar de kar den
vorigen avond stond.
Ze was verdwenen!
Hesse werd spierwit en zonder 'n woord te zeggen liep hij 't dorp in
om den eerste den beste te vragen of ze 't aapje niet hadden gezien.
Gelukkig hoorden ze, dat 't paardje voor 'n kleinigheid in de wei
van boer Peggers mocht grazen.
Dadelijk draafden ze dien kant uit en já, ze vonden den wagen terug. En
ook de vrouw met de kinderen.
Nu zat ook de man in 't gras en ze aten met elkander.
Wibbe gaf 't meegebrachte over en nu leek de kerel niet zoo ruw en
hard als de vorige maal. Hij liet zelfs toe, dat de jongens 't aapje
dicht naderden.
't Diertje scheen geen eetlust te hebben.... 't lag in de zon en toch
trilde het over z'n bruine lijfje.
't Meisje zei: "Dodo is ziek."
Vol medelijden bleven de twee naar 't beestje staan kijken.