"Ik vraag 't hem meteen, want ik wil er in."
"Laten we dan toch aan iemand vragen, ons er in te brengen."
"Goed dan! ik begin er onder 't eten over, dan kun je 't zelf hooren."
Met moeite liep Hesse van de plek weg: De ongelukkige bouwvallige
toren scheen hem aan te trekken. Nog wel vier keer keek hij om...
Aan 't middagmaal pas zagen ze den notaris en Wibbe begon handig over
hun plan te spreken.
Het viel de twee jongens geducht tegen, toen mr. Broekenaaier kalmpjes
vertelde: "Er mag niemand in den toren, omdat hij zoo oud en vervallen
is. 't Binnenwerk levert zelfs gevaar op. Ik kan je dus onder géén
voorwaarde toestemming geven om er in te gaan."
Hesse zat onrustig op z'n stoel te draaien en vroeg eindelijk:
"Mag ik er van onder af door 'n gat niet in?"
De notaris begreep hem niet, zoodat hij om opheldering van die vreemde
vraag vroeg.