De notaris, die juist 'n flinken hap nam, bleef met z'n vork vóór
z'n mond zitten.
"Wat vertel je me nou?" vroeg hij met verbaasde oogen. "Je méént
't toch niet?"
Hesse knikte van ja en dat haalde hem 'n lange vermaning van den
notaris op den hals. Hesse pikte juist 'n aardappel met z'n vork
uit de schaal, waardoor ook mevrouw tegen hem uitviel: "Dat mag zóó
niet! Netjes op je bord scheppen, als je 't gevraagd hebt."
Hesse keek Wibbe eens aan om troost, maar die keek als wilde hij
zeggen: "Ik heb 't je wel voorspeld."
Hesse zweeg over dat onderwerp, maar na 't maal, toen ze samen op
Wibbe's kamer zaten, zei hij met iets vastberadens in z'n stem:
"Ik doe 't tòch."
Wibbe viel hem af, al kwam er in z'n jongenshart dezelfde zucht om
verboden dingen te doen.
Plotseling dacht hij aan 't verhaal, waarin beschreven werd, hoe
'n troep jongens 'n geheime spelonk bewoonden. Zòò iets te beleven,
dat leek hem 't toppunt. Toen Hesse weer zei: "Ik maak 't gat, en
ik zeg 't niemand. Wil jij niet meedoen, dan laat je 't maar, als
je me maar niet verraadt. Ik ben niet bang om binnen in den toren te
kruipen. Dan is er 'n echte plek, waar we ons altijd kunnen verbergen."
"'t Wordt vast gemerkt", meende Wibbe.
"Poe!" deed Hesse, "heb je me vroeger nooit gezien? Ik kon van
alles! Laat mij maar begaan! 't Wordt fijn!"
Wibbe weifelde.
Wat Hesse ging doen, was hem verboden, en toch, 't plan leek zoo
geheimzinnig, ze deden er immers niemand nadeel mee, ze wilden niet
stelen of zoo. Was 't wel zoo erg?
Hesse merkte, dat z'n vriend aarzelde. Van daar z'n hooghartige
opmerking: "Mijn vader zou 't wèl toegestaan hebben."
Dat besliste!
"Poe!" deed Hesse, "doe je mee?" Wibbe knikte.
"Haal jij dan de bijl en zoo."
Tien minuten later trokken ze, gewapend met de werktuigen, op nieuw
naar den toren.