Do-t kening Amare âld wie en sêd fen it sjoene, it kostlike blau fen
syn eagen mei de dize fen de âlderdom oertein, de hearlikens fen syn
smelle wite hânnen bitoarre ta hwet fel en bonkjes, seach ’r op in
skimerjoun noch ris de frjemde fûgel op him tafleanen.
Mei in droef glimke seach ’r it. Och, hy koe net mear fleane, it
hantsjefol stof scoe allinne mar mear sakje kinne yn in grêf.
Mar de greate fûgel streake him aloan wei mei de útein fen ’e wjukken
by de sliepen lâns. „Sa binn’ dyn hânnen faken yn ljeafde oer alle
dieren gien, sa hastû earmen en swakken treaste, sa scilstû sels nou ek
treaste wirde, Amare, yn dyn droeve ûren,” sei ’r sêft en hâldde oan
mei syn stadich gestryk.
En kening Amare syn siel dreau stadich wer foart nei de oarde twisken
libben en dead, dy-t min sliep neamt en de frjemde fûgel biselskippe
him wer.
Hy hime en suchte... o it spande sa, det syn wjukken wer groeiden,
krekt as waerde hy mei in fine sterke tried fêsthâlden oan ’e ierde,
oan syn sibben, oan syn lân, oan syn âld tún mei de goudfiskfiver.
De greate fûgel stie deun neist him. Amare tocht, hy hie noch nea sa
moai west. En mei syn hiele âlde herte ljeave hy him noch krekt like
folle as yn syn jonge jierren, do-t hy noch neat oars wie as Amare, it
lytse prinske, det foar it greate libben stie as foar in tichte doar.
De greate fûgel stie deun neist him to sêft forwegen mei de wjuk en
wachte... wachte...
Hy wachte lang... En einliks, der krige de âlde kening Amare noch ris
wer de kreft om him to forheffen boppe de ierde. De wjukken wierne nou
sterker en droegen him lang en fier.
En in tinne sidene tried wyndere him efternei.
Dy waerde al tinder en tinder, einliks as in spinrêchje waerde se efter
him oan, efter ’e âlde kening Amare en ’e greate, frjemde fûgel.
Der út de dize wei kaem mei in priel as de moarntiid selme it frjemde
lân wer opsetten. It tynde! o it tynde stadich yn hearlikheit!
Hielendal yn ’e blydskip fen det sjen forsonken, roerden de âlde
foetten fen kening Amare wer groun.
„Knap troch!” sei in frjemd lûd fen ’e griene brêge oer de fiver fol
reade en wite swânneblommen.
En de tried, dy-t mar mear in spinrêch wie, is britsen.