Santillano doet verslag van zijn zending aan den minister, die hem
opdraagt ervoor te zorgen, dat Lucretia te Madrid zal komen. Van de
aankomst van deze actrice en haar eerste optreden voor het hof.
Bij mijn aankomst te Madrid vond ik den minister vol ongeduld, om
den uitslag van mijn reis te vernemen.
"Gil Blas," vroeg hij, "heb je die actrice gezien? Is het de moeite
waard, om haar aan het hof te laten verschijnen?"
"Excellentie," antwoordde ik, "de roem van dergelijke personen wordt
gewoonlijk overdreven, maar van de jonge Lucretia kan niet genoeg goed
worden gezegd. Zij is bewonderenswaardig, zoowel door haar talenten,
als door haar schoonheid."
"Is het mogelijk!" riep de minister en ik zag daarbij in zijn oogen een
inwendige genoegdoening, die mij deed denken, dat hij mij misschien
in zijn eigen belang naar Tolédo had gezonden. "Is het mogelijk,
dat ze zoo mooi is, als ge zegt?"
"Wanneer u haar ziet, zult ge het mij moeten toestemmen," antwoordde
ik.
"Santillano, geef mij nu een uitvoerig verhaal van uw reis. Deel mij
alles mee, wat er gebeurd is."
Ik vertelde hem alles, ook dat Lucretia een dochter was van Laura en
den markies de Marialva.
"Het doet me genoegen," zei hij, "dat zij een dochter is van een man
van stand. Dat doet mij nog meer belang in haar stellen. Wij moeten
haar hier hebben. Maar, mijn vriend, één ding moet ik je op het hart
drukken: _ik_ moet buiten de zaak blijven. Alles moet het werk zijn
van Gil Blas de Santillano."
Ik zocht hierna Carnero op en zeide hem namens den minister, dat een
bevel verzonden moest worden, om Estella en Lucretia, actrices van
den schouwburg te Tolédo, in den koninklijken troep op te nemen. Toen
dit stuk geschreven was, zond ik dadelijk denzelfden lakei, die mij
op mijn reis had vergezeld, naar Estella.
Acht dagen later kwamen moeder en dochter te Madrid aan, waar ze haar
intrek namen in een hotel bij den koninklijken schouwburg. Dadelijk
na haar aankomst bracht ik een bezoek aan de dames, om mijne diensten
aan te bieden.
Bij het eerste optreden was de schouwburg geheel vol. Men had een stuk
gekozen, dat de nieuwe actrices gewoon waren geweest te Tolédo te
spelen. Ik kan niet ontkennen, dat ik de oogenblikken vóór het stuk
begon, niet geheel op mijn gemak was. Maar nauwelijks hadden de twee
actrices den mond geopend, of al mijn vrees was verdwenen. Lucretia
nam aller harten voor zich in. Men bewonderde om strijd haar mooie
oogen, haar zachte stem en ieder was getroffen door haar bevalligheid.
De minister was dien avond ook in den schouwburg. Daar ik zeer
nieuwsgierig was, om zijn indruk te vernemen, wachtte ik hem 's avonds
in zijn kabinet op.
"Wel Excellentie," vroeg ik, "is u tevreden over de kleine Marialva?"
"Ik zou wel zeer moeilijk te voldoen zijn," antwoordde hij glimlachend,
"indien ik het algemeen gevoelen van het publiek niet deelde. Ja,
mijn vriend, je reis naar Tolédo is gelukkig geweest. En ik twijfel
er niet aan, of de koning zal Lucretia ook met genoegen zien spelen."