Van het nieuws, dat Gil Blas vernam, en dat voor hem was als een
bliksemslag.
Ik ging eten in mijn restauratie, waar ik twee heeren ontmoette,
met wie ik mij aangenaam onderhield tot het tijd was, om naar den
schouwburg te gaan. Hoewel ik alle redenen had voor een opgewekte
stemming, voelde ik mij toch gedrukt en ik kon mij daartegen niet
verzetten.
Laat men toch nooit zeggen, dat wij geen voorgevoel kunnen hebben
van de ongelukken, die ons dreigen!
Toen ik den foyer binnenkwam, riep Melchior Zapata mij. Hij bracht
mij in een afzonderlijk kamertje en zei: "Mijnheer, ik acht het mijn
plicht u een zeer gewichtigen raad te geven. Ge weet, dat de markies
de Marialva eerst verliefd was op Narcissa, mijn echtgenoote, maar dat
Estelle hem tot zich wist te trekken. Ge kunt wel begrijpen, dat een
actrice zulk een prooi niet zonder spijt verliest. Mijn vrouw zocht
dan ook naar middelen, om zich te wreken en ongelukkig voor u heeft
ze nu een goede gelegenheid. Ge herinnert u, dat we gisteren allen
kwamen toeloopen om u te zien. Welnu, de onder-kaarsensnuiter kent u
en zegt, dat het niet waar is, dat ge de broeder van Estelle zijt. Dat
gerucht is gisteren Narcissa ter oore gekomen, die dadelijk den man
nader heeft ondervraagd. Hij zegt, dat hij u gekend heeft toen ge de
bediende bij Arsénia waart en dat Estelle onder den naam van Laura daar
ook in dienst was. Indien ge werkelijk de broer van Estelle niet zijt,
dan raad ik u als vriend aan, om voor uw veiligheid te zorgen. Mijn
vrouw, die zeer verheugd is over die ontdekking, heeft het plan haar
mee te deelen aan den markies, die vanavond in den schouwburg komt. Ze
vraagt echter slechts één slachtoffer en heeft mij toegestaan u te
waarschuwen, zoodat ge door te vluchten een ongeluk kunt voorkomen."
De man zag wel aan mijn verschrikt gezicht, dat er geen reden bestond
om de waarheid van de woorden van den kaarsensnuiter in twijfel te
trekken. Ik bedankte hem voor zijn waarschuwing en besloot zijn raad
op te volgen. Ik ging niet naar Laura, omdat ik begreep, dat zij
actrice genoeg was om zich uit die moeilijkheid te redden, maar dat
het voor mij in ieder geval verkeerd zou afloopen. In een oogenblik
had ik mijn koffer uit huis gehaald en naar een koetsier gebracht,
die den volgenden morgen om drie uur naar Tolédo zou vertrekken. Ik
wenschte, dat ik reeds bij den graaf de Polan was, wiens huis de eenig
veilige schuilplaats voor mij scheen. Maar ik was zoo ver nog niet
en kon er niet anders dan met schrik aan denken, dat ik nog zoolang
in een stad moest blijven, waar ik vreesde, dat men mij dadelijk was
gaan zoeken. Ik durfde nauwelijks te gaan soupeeren en onderzocht met
verschrikte blikken alle personen, die de zaal binnenkwamen. Daarna
ging ik naar den koetsier en wierp mij tot het uur van vertrek op
het stroo.
Mijn geduld werd op een zware proef gesteld; duizend onaangename
gedachten kwamen in mij op. Wanneer ik een oogenblik insliep, zag ik
den markies de schoone Laura vermoorden en hem alles vernielen, of
wel ik hoorde, dat hij zijn knechts last gaf mij met stokken dood te
slaan. Ik werd met een schok wakker en hoewel dat anders heerlijk is
na een benauwden droom, was het nu nog afschuwelijker dan de droom
zelf. Gelukkig kwam de koetsier mij eindelijk waarschuwen, dat hij
klaar was.
Naarmate wij ons van Granada verwijderden, werd mijn geest rustiger. Ik
begon gesprekken met den koetsier en lachte om de verhalen, die hij
mij deed.
Na een reis van drie dagen kwamen wij in Tolédo aan. Mijn eerste zorg
was, om te informeeren naar het huis van den graaf de Polan, bij wien
ik ongetwijfeld welkom zou zijn. Maar ongelukkigerwijs vertelde de
concierge mij, dat zijn meester den vorigen avond op reis was gegaan
naar het kasteel de Leyva, nadat men hem had bericht, dat Séraphine
gevaarlijk ziek was.
Wat moest ik toen verder in Tolédo doen? Daar ik zoo dicht bij Madrid
was, besloot ik daarheen te gaan. Misschien kon ik wel een betrekking
krijgen aan het hof; ik had wel eens hooren zeggen, dat men geen
buitengewoon begaafd mensch behoefde te zijn, om daar vooruit te komen.
De fortuin geleidde mij en deed mij een grooter rol spelen, dan ik
tot nu toe had gedaan.