Met welken buitengewonen man hij dien avond soupeerde en wat er
tusschen hen voorviel.
In de zaal bemerkte ik een soort van ouden monnik, die alleen in
een hoek soupeerde. Uit nieuwsgierigheid ging ik tegenover hem
zitten, ik groette hem zeer beleefd en hij beantwoordde mijn groet
op dezelfde wijze. Men bracht mij mijn eten, waaraan ik met veel
eetlust begon. Intusschen bemerkte ik, dat de oogen van den ouden man
voortdurend op mij gericht waren. Daar mij dat begon te vervelen,
zei ik: "Vader, kunnen wij elkaar misschien elders reeds hebben
ontmoet? U ziet mij aan, als een man, dien u niet geheel onbekend is."
Hij antwoordde mij ernstig: "Indien ik mijn blikken op u laat rusten,
dan is het om de groote verscheidenheid van avonturen te bewonderen,
die aangegeven zijn in de trekken van uw gezicht." "Daaruit maak ik
op, dat ge aan gelaatkunde doet," zei ik lachend.
"Ik kan zeggen, dat ik die kennis bezit," zei de monnik, "en daaruit
voorspellingen te hebben gedaan, die in de toekomst bewaarheid zijn
geworden. Ook kan ik voorspellen uit de hand en ik durf zeggen, dat
mijn uitspraken onfeilbaar zijn, wanneer ik de inspectie van de hand
vergeleken heb met die van het gezicht."
Hoewel de grijsaard er allen schijn van had, een verstandig man
te zijn, vond ik hem zóó gek, dat ik niet kon nalaten hem in zijn
gezicht uit te lachen. Inplaats van zich beleedigd te gevoelen door
mijn onbeleefdheid, glimlachte hij en zei, na de zaal te hebben
rondgekeken om zich te overtuigen dat niemand ons beluisterde: "Ik
verwonder mij er niet over u zoo vooringenomen te zien tegen twee
wetenschappen, die heden ten dage voor dwaasheid doorgaan; de lange
en moeilijke studie, welke ze eischen, ontmoedigen alle geleerden,
die er dan van afzien en ze veroordeelen, omdat zij ze niet onder de
knie hebben kunnen krijgen. Wat mij betreft, ik heb mij niet laten
afschrikken door al die moeilijkheden. Ook heb ik lang de scheikunde
bestudeerd en de kunst om van andere metalen goud te maken. Maar ik
onderstel, dat ik spreek tot een jongeman, wien dat alles slechts
droombeelden toeschijnen. Een bewijs van mijn kennis zal uw oordeel
gunstiger daarover stemmen." Bij die woorden haalde hij een flesch
uit zijn zak, gevuld met een roode vloeistof. "Hier is een elixer,
dat ik bereid heb uit verschillende planten. Ge zult er de kracht van
bespeuren. De wijn, dien wij bij ons eten drinken, is zeer slecht, ik
zal dien uitstekend maken." Hij goot een paar druppels in mijn flesch
en die maakte werkelijk mijn wijn beter dan de heerlijkste, dien men
in Spanje drinkt. Een wonder werkt altijd op de verbeelding en als
die eenmaal gewonnen is, gebruikt men zijn gezond verstand niet meer.
Vol bewondering riep ik uit: "O vader, vergeef mij, dat ik u in
het begin voor een ouden gek heb gehouden. Ik laat u nu alle recht
wedervaren en behoef het niet eerst te zien om ervan overtuigd
te zijn, dat ge, zoo ge wilt, een stuk ijzer in een stuk baar
goud kunt veranderen! Wat zou ik gelukkig zijn, indien ik die zoo
bewonderenswaardige wetenschap bezat!"
De grijsaard slaakte een zucht en zei: "Dat de hemel u ervoor beware,
mijn zoon. Ge weet niet, wat ge wenscht. Inplaats van mij te benijden,
moet ge mij beklagen, dat ik mij zooveel moeite heb gegeven, om mijzelf
ongelukkig te maken. Altijd ben ik in onrust, ik vrees ontdekt te
worden en dat een eeuwigdurende gevangenschap het loon zal zijn voor al
mijn werken. Daarom leid ik een zwervend leven, nu eens verkleed als
priester of monnik, dan weer als edelman of boer. Is het een voordeel
tot dien prijs goud te kunnen maken en zijn rijkdommen niet een ware
marteling voor personen, die er niet rustig van kunnen genieten?"
Ik antwoordde den ouden wijsgeer, dat ik zeer verstandig vond wat hij
zei, maar dat ik toch gaarne mijn toekomstig lot van hem zou vernemen.
"Met genoegen, mijn zoon, uw gelaatstrekken heb ik reeds bestudeerd,
laat mij nu ook uw hand zien!" Ik bood hem die aan met een vertrouwen,
dat mij zeker zal doen dalen in de achting van sommige lezers,
hoewel ze in mijn plaats het misschien eveneens zouden hebben
gedaan. Met zorgvuldigheid bekeek hij mijn hand en zei vervolgens:
"Welk een overgangen van smart in vreugd en van vreugde in smart! Wat
een grillige opeenvolging van tegenspoed en geluk! Maar ge hebt reeds
een groot gedeelte van die veranderingen der fortuin ondervonden. Er
blijft u nog maar weinig tegenspoed om te bestrijden en door een groot
heer zult ge een aangenaam lot krijgen, dat niet meer aan verandering
onderhevig is!"
Na me verzekerd te hebben, dat ik op die voorspelling kon rekenen,
verliet hij de zaal, mij achterlatende in gepeins over hetgeen ik
had gehoord. Ik twijfelde er niet aan, of markies de Marialva was
die bedoelde heer en bijgevolg scheen mij niets meer mogelijk dan de
vervulling van zijn uitspraak. Maar zelfs al had ik niet de minste
waarschijnlijkheid kunnen ontdekken, zou ik toch den monnik volkomen
geloofd hebben, zóó'n grooten indruk had hij met zijn elixer op mij
gemaakt. Om van mijn kant dat geluk te bevorderen, besloot ik mij aan
den markies meer te hechten dan aan een van mijn vorige meesters. Na
dit besluit te hebben genomen, ging ik vroolijk naar huis terug. Nooit
heeft een vrouw zoo tevreden een waarzegster verlaten.