Lieve Judy,
Terug in het John Grier! Weer drukt de last van het komende geslacht
op mijn schouders. En wien denk je dat ik bij mijn entree het eerst
ontwaar? Niemand anders dan John Coben van de koekepanbeweging, met
een band om zijn arm. Ik draaide hem naar me toe en las S. P. C. A.
in gouden letters. De dokter heeft hier gedurende mijn afwezigheid
een plaatselijke afdeeling van de Dierenbescherming opgericht en
Johnnie tot president benoemd. Ik vernam dat hij zelfs gisteren de
werklieden, die hier met den zijvleugel van de tuinierswoning bezig
zijn, ernstig heeft vermaand om hun paarden niet meer over den buik
te zweepen. Uit zijn mond klonk dit wel heel vermakelijk!
Er is een stapel nieuws maar nu ik je toch over vier dagen hier zie,
vind ik het onnoodig om je nog alles eerst te schrijven. Toch wil ik
je nog even een prachtig nieuwtje doorgeven. Dus houd je adem in, een
siddering moet je doortrillen, want je moest onze Sadie Kate eens
hooren jammeren! Jane knipt haar haar af. Inplaats van het in twee
stijve staartjes te dragen, zal onze kleine schoone er voortaan zòò
uitzien... (zie hieronder).
"Die varkensstaartjes maken me zenuwachtig!" heeft Jane gezegd.
Je ziet wel dat ons nieuw kapsel veel smaakvoller en aardiger is. Ik
denk dat er wel menschen zullen zijn, die die lastpost willen
aannemen, maar aan den anderen kant is onze Sadie Kate een
allerliefst manlijk-zelfstandig schepseltje en uitstekend geschikt om
het best alleen af te kunnen. Ik moet de pleegouders voor onze
hulpelooze kleintjes bewaren.
En je moest onze nieuwe kleeren eens zien! Ik kan haast het oogenblik
niet afwachten, dat al die rozenknopjes op je zullen afstormen. O, je
hadt die oogen van de kinderen eens moeten zien schitteren toen ze de
nieuwe kleeren ontvingen! Drie jurken voor elk meisje, elk van een
andere kleur en alles absoluut persoonlijk eigendom. (De naam van de
eigenares met keurige merklettertjes in de kraag aangegeven).
[Illustratie]
Dat
lamme systeem van juffrouw Lippett, dat elk kind iedere week een jurk
uit de wasch kreeg, die maar eenigszins paste, was een beleediging
voor de vrouwelijke natuur.
Sadie Kate schreeuwt als een varken dat naar de slachtbank gaat. Ik
moet heusch eens even gaan kijken of Jane niet bij vergissing een
stuk oor mee heeft afgeknipt.
Jane heeft het niet gedaan! Sadie's mooie oortjes zijn nog steeds
intact. Ze piept slechts uit principe, net zooals al onze kinderen
doen zoodra ze in den tandartsstoel zitten, omdat ze bang zijn dat er
het volgend oogenblik iets vreeselijks gebeuren zal.
Ik kan je niets anders schrijven dan mijn werkelijk nieuwtje -- hier
heb je het: