Mijn lieve, lieve Judy,
Spreek jij maar over de stroomen in Ohio! Hier in Dutchess County
gaan we langzamerhand op eeuwig natte sponsen lijken. Al vijf dagen
regent het en alles gaat hier in het gesticht verkeerd.
De babies hebben kroep gehad en wij zijn alle nachten met hen in de
weer geweest. De keukenmeid heeft haar dienst opgezegd en er is een
doode rat gevonden. Ons kamp lekt en vroeg in den morgen, na den
eersten wolkbreuk, kwamen 24 door en door natte kuikens voor onze
deur, in drijvende dekens gewikkeld, en vroegen huiverend om toegang.
Sedert dien dag hangt elke lijn en elke trapleuning vol met natte en
dampende dekens, die het vertikken om te drogen! Mijnheer Percy de
Forest Witherspoon is naar zijn hotel teruggekeerd om te wachten
totdat de zon weer doorbreekt.
Nadat onze kinderen nu al vier dagen lang zonder veel afleiding of
lichamelijke oefeningen in ons huis zijn opgesloten, breekt de
ondeugendheid er aan alle kanten uit, even verraderlijk als de
mazelen. Betsy en ik denken ons suf over alle mogelijke bezigheden
die er in onze beperkte ruimte uitgevoerd kunnen worden, zooals
blindemannetje en kussengevechten en verstoppertje spelen en
gymnastiekoefeningen in de eetkamer en zakloopen in het schoollokaal.
(Daarbij werden twee ruiten gebroken). De jongens hebben in de gang
haasje-over gespeeld en daarbij al het pleisterwerk in huis bekrast
en we hebben een verwoede en energieke schoonmaak gehouden. Al het
houtwerk is geboend en alle vloeren zijn gewreven. Maar ondanks dit
alles hebben wij een groot deel van onze wilskracht er bij
ingeschoten en zijn onze zenuwen zoo gespannen, dat wij bang zijn met
elkaar in botsing te komen.
Sadie Kate heeft als een kleine duvel huis gehouden. (Bestaan er
vrouwelijke duvels?) Als die er niet zijn geweest, is Sadie Kate dan
toch de eerste, en vanmiddag had Loretta Higgins iets, ik weet
eigenlijk niet of het een toeval of wel een driftbui was. Ze viel
plat op den grond en huilde een uur lang en als iemand haar probeerde
te naderen, sloeg ze om zich heen als een windmolen en trapte naar
alle kanten.
Toen de dokter kwam was ze vrijwel uitgewoed. Hij nam haar op, een
vermoeid afgemat wezentje en bracht haar naar een bed in de
ziekenkamer. En toen ze ingeslapen was, kwam hij naar beneden in de
bibliotheek en vroeg inzage van het archief.
Loretta is 13 jaar oud. Sedert zij hier is, heeft zij vijf van die
uitbarstingen gehad en is daarvoor zwaar gestraft geworden. De
stamboom van het kind luidt zeer kort: "De moeder stierf door
verslaafdheid aan den drank in het Bloomingdale-asyl. Vader
onbekend".
Hij bestudeerde de bladzijde lang met gefronste wenkbrauwen en
schudde het hoofd.
"Als een kind uit zoo'n gezin komt, mag het dan wel gestraft worden,
omdat het een geschokt zenuwgestel heeft?"
"Neen", antwoordde ik. "Maar wij zullen haar geschokte zenuwen tot
kalmte brengen".
"Als wij dat kunnen...."
"Wij zullen haar met wonderolie en zonneschijn groot brengen en een
aardige, lieve pleegmoeder voor haar zoeken, die met het arme kind
medelijden heeft...."
Maar toen stokte ik bij de gedachte aan Loretta's gezichtje met die
holle oogen en grooten neus en openstaanden mond en spitse kin en
piekerig haar en afstaande ooren. Op de heele aarde zou geen
pleegmoeder gevonden kunnen worden, die van zoo'n kind zou houden!
"Maar waarom", steunde ik, "laat de lieve God dan niet alle
vondelingen met helblauwe oogen en blonde krullen en lieve maniertjes
ter wereld komen? Van dat soort zou ik wel een millioen bij
vriendelijke menschen kunnen onderbrengen, maar niemand verlangt naar
Loretta".
"Ik ben bang dat de goede God niets met de geboorte van onze Loretta
te maken heeft. De duivel schopt die kinderen op aarde".
Arme Sandy! Hij is erg pessimistisch wat het bestaan van een Godheid
betreft, maar wat wonder, als je je maar eventjes in het eentonig
liefdeloos leven indenkt, dat hij leidt! Hij zag er vandaag uit,
alsof zijn eigen zenuwstelsel geschokt was. Sinds vijf uur in den
morgen heeft hij in den regen geplast, omdat hij er voor een zieke
baby uitgeroepen werd. Ik liet hem plaats nemen en zorgde voor thee
en wij hadden een gezellig gesprek over dronkenschap en idiotisme en
epilepsie en krankzinnigheid. Hij heeft een afschuw van aan den drank
verslaafde ouders, maar telkens en telkens weer moet hij over
krankzinnigheid spreken.
Onder ons gesproken, ik geloof niet dat je iets tegen erfelijke
belasting kunt doen, tenminste als de baby niet dadelijk na de
geboorte in een gezond milieu komt. Wij hebben hier het aardigste
kindje, dat je ooit gezien hebt. Zijn moeder en Tante Ruth en Oom
Silas zijn krankzinnig gestorven, maar hij zelf is zoo rustig en
vredig als je maar wenschen kunt.
Dag, mijn lieve Judy! Het spijt me, dat ik je geen vroolijker brief
kan sturen, ofschoon er eigenlijk ook weer niets ernstigs gebeurd is.
Het is 11 uur en ik heb juist eventjes inspectie gehouden. Overal
heerscht rust, die slechts verbroken wordt door het geklepper van
twee losstaande luiken en de droppels, die geregeld van het dak naar
beneden vallen. Ik beloofde Jane, dat ik er om 10 uur in zou kruipen.
Goeden nacht en God behoede jullie beiden.
Sallie.
P.S. Met al die vervelendheid is er toch nog een ding, waarvoor ik
dankbaar moet zijn. De WelEd. Gestr. heeft een aanval van maagkoliek
en in een opwelling van blijdschap stuurde ik hem een grooten bos
viooltjes.