Lieve Jervis.
Je welsprekend en zeer duidelijk telegram was absoluut niet meer
noodig. Dr. Robin MacRae, die een zwaargebouwde stoere kerel is en
van aanpakken weet als het op vechten aankomt, heeft die zaak
prachtig geregeld. Ik was zoo dol van drift, dat ik dadelijk, nadat
ik dien bewusten brief aan je had geschreven, den dokter opbelde en
de heele geschiedenis nog eens oververtelde. Welnu, onze Sandy heeft
ondanks al zijn fouten (en die bezit hij zeer zeker) een ongewonen
voorraad van gezond verstand en hij weet hoe goed het werk in deze
tuintjes op onze kinderen zou inwerken en tevens, hoe meer dan slecht
Sterry voor zijn werk was. En dan zei hij, "dat het gezag van de
directrice hoog gehouden moet worden". (Dat is werkelijk prachtig
omdat het uit zijn mond komt). Maar in elk geval waren dat zijn
woorden en hij hing de telefoon aan den haak, haalde zijn auto te
voorschijn en verdween in razende vaart in deze richting. Hij liep
recht op Sterry toe, geheel en al beheerscht door een echt Schotsche
woede, en ontsloeg den man met zooveel kracht en duidelijke
bewoordingen, dat het raam van de schuur in splinters te loor ging.
Sinds dezen morgen 11 uur, toen Sterry's meubelwagens het hek
passeerden, heerscht er een weldadige vrede over het John Grier Home.
Een man uit het dorp helpt ons zoolang, terwijl wij intusschen den
tuinier uit onze droomen geduldig afwachten.
Ik vind het jammer, dat ik je met onze lasten moest overvallen.
Zeg Judy, dat ze me een brief schuldig is en dat ze geen woord van me
te hooren krijgt, zoolang ze haar schuld niet heeft afgedaan.
Uwe dienstwillige dienaresse
S. McB.
Lieve Judy,
In mijn brief van gisteren aan Jervis vergat ik onzen hartelijken
dank over te brengen voor de drie badkuipen. Die hemelsblauwe kuip
met de poppetjes erop is beslist een verfraaiing van de
baby-afdeeling. Ik hou erg veel van geschenken voor de babies, als ze
te groot zijn om ingeslikt te worden.
Je zult wel blij zijn te hooren, dat de afdeeling handenarbeid goede
vorderingen maakt. De timmerafdeeling werkt zoolang in het lokaal,
waar vroeger de kinderen fröbelonderwijs kregen; nu zitten de
kleintjes zoolang in den tuin te werken totdat er een vleugel is
bijgebouwd.
En ook met de naaiklasse van de meisjes gaat het uitstekend. Onder
den grooten beuk zitten de meisjes op een rij op lange banken met de
hand te naaien, terwijl de grootste onze drie naaimachines gebruiken
mogen. Zoodra ze er eenige vaardigheid in hebben gekregen, zullen wij
het heele huis in nieuwe kleeren steken. Ik weet dat je vindt dat ik
talm, maar het is heusch een heel werk om 180 nieuwe jurken te maken,
en de meisjes zullen het veel meer op prijs stellen als zij ze zelf
moeten maken.
Ik moet je ook berichten, dat onze gezondheidsmaatregelen een
geweldige vlucht hebben genomen. Dr. MacRae heeft morgen- en
avondoefening ingevoerd en een glas melk en een uur korfbal elken
dag, tusschen de schooluren door. Hij leert de kinderen nu ook het
gebruik en het nut van onze verschillende organen en heeft hen in
kleine groepjes verdeeld, die afzonderlijk bij hem aan huis komen,
waar hij een geraamte heeft staan en waar hij hun alles kan
aanwijzen. Zij kunnen nu met evenveel verstand over hun kleine
ongesteldheden spreken als over sprookjes van Moeder de Gans.
Werkelijk, ze worden te geleerd om nog dezelfde kinderen te schijnen.
Je zoudt nooit denken dat je vondelingen voor je hadt, als je onze
kinderen hoorde spreken. Het lijken echte collegekinderen!
2 uur nm. O Judy, er is iets vreeselijks gebeurd! Herinner je je nog,
dat ik je een paar weken geleden erover sprak, dat ik een lief meisje
in een aardige familie had ondergebracht, met de hoop dat zij haar
zouden aannemen? Het was een lieve Christelijke familie, die in een
aardig dorpje woonde. De pleegvader was daar diaken van de kerk.
Hetty is een allerliefst gehoorzaam huishoudelijk klein wijfje en het
leek of het stelletje prachtig bij elkaar hoorde. Lieve Judy, ze werd
van morgen bij ons teruggebracht _omdat ze had gestolen!_ En
schandaal op schandaal: _Ze had een beker van het Avondmaal uit de
kerk gestolen!_
Tusschen haar gesnik en hun beschuldigingen in, duurde het wel een
half uur, eer ik de waarheid te weten kon komen. Het schijnt dat de
kerk, waartoe zij behooren, zeer modern en hygiënisch is (precies
als onze dokter) en dat zij daar persoonlijke bekers voor het
Avondmaal hebben ingevoerd. De arme kleine Hetty had in haar heele
leven nog nooit van een Avondmaal gehoord. Ze was ook nog niet zoo
erg aan de kerk gewend, want de Zondagschool was altijd voor haar
eenvoudige godsdienstige verlangens voldoende geweest. Maar in haar
nieuwe thuis ging ze èn naar de kerk èn naar de Zondagschool en
eens hebben zij daar tot haar groote vreugde wijn rondgereikt. Maar
haar sloegen ze over. Ze kwam er niet tegen in opstand, ze is eraan
gewend overgeslagen te worden. Maar toen ze naar huis gingen, zag ze
dat het zilveren bekertje bij haar plaats was blijven staan, en
denkend, dat het een souvenir was dat ze mocht meenemen, stak ze het
in haar zak. Twee dagen later kwam het pas aan het licht, daar het
zilveren bekertje het meest geliefkoosd sieraad van het poppenhuis
uitmaakte. Het schijnt, dat Hetty jaren geleden een tinnen
poppenserviesje in een speelgoedwinkel heeft zien staan en sedert
dien dag steeds heeft gedroomd er zelf een te mogen bezitten. Het
avondmaal-bekertje was niet precies hetzelfde, maar het leek er toch
wel wat op. Als nu onze Christelijke familie een beetje minder
geloovig was geweest en een beetje meer gezond verstand had bezeten,
zou zij kalm het bekertje aan de kerk terug hebben gegeven en Hetty
naar den eersten den besten speelgoedwinkel hebben meegenomen om er
een poppenserviesje voor haar te koopen. Maar niets daarvan! Ze
stopten het kind met haar hebben en houden in den eersten den besten
trein, duwden haar door onzen hoofdingang en verklaarden, dat zij een
geboren dievegge was!
Ik ben blij, dat ik je zeggen kan, dat ik dien diaken en zijn vrouw
eens flink de les heb gelezen en zij van mij meer te slikken kregen,
dan zij wel ooit van den hoogen preekstoel uit naar binnen hebben
mogen wurgen. Ik leende voor dit doel een paar krachtuitdrukkingen
uit Sandy's woordenboek en stuurde hen vernederd en kleintjes naar
huis. En wat die arme kleine Hetty betreft, die is nu weer bij ons
terug, nadat ze eerst met zulke groote verwachtingen de wijde wereld
in ging. Het heeft een heel slechten moreelen invloed op een kind om
in ongenade naar een gesticht terug gestuurd te worden, vooral als ze
zich niet bewust is, dat ze iets kwaads heeft gedaan. Het geeft haar
het gevoel alsof de wereld vol voetangels en klemmen is en dat maakt
haar angstig en onzeker. Ik moet nu mijn best doen om een ander lief
ouderhuis voor haar te vinden, met menschen die nog niet zoo oud en
netjes en goed geworden zijn, dat ze hun eigen jeugd absoluut
vergeten hebben.
Zondag.
Ik vergat je te zeggen, dat onze nieuwe tuinbaas hier gekomen is. Hij
heet Turnfelt en heeft een vrouw met mooi, blond haar en kuiltjes in
haar wangen. Als ze een vondeling was, zou ik haar in een wip kunnen
plaatsen. En we zullen van haar zachtheid gebruik weten te maken! Ik
heb een prachtig plan om aan hun huisje nog een vleugel bij te
bouwen, zoodat onder haar goede zorgen een soort broedhuis gesticht
wordt voor pas aangekomen, kleine kuikentjes, zoodat we zeker kunnen
zijn, dat ze alle leelijke ondeugden, als ze die bezitten mochten,
hebben afgelegd wanneer ze zich met onze andere modelkuikens
vermengen.
Wat denk je daarvan? Het is beslist noodzakelijk om bij zoo'n groot
gesticht, vol lawaai en drukte, een stil, afgezonderd plekje te
hebben, waar wij alle gevallen die speciale zorg vragen,
onderbrengen. Sommige van onze kinderen hebben geschokte zenuwen en
dan zal een rusttijd hun zeker goed doen. Kies ik mijn woorden niet
zeer goed? Ja, het dagelijksch onderhoud met Dr. Robin MacRae kan
niet zonder goede gevolgen blijven!
[Illustratie]
Je moest onze biggetjes eens zien sedert den dag, dat Turnfeld zijn
intrede heeft gehouden. Ze zijn nu zoo helder en rozig en
onnatuurlijk, dat ze elkaar haast niet meer herkennen als de een den
ander passeert.
Ook ons aardappelveld is onherkenbaar. Het is net als een dambord in
64 gelijke stukken verdeeld en elk kind heeft zijn eigen stuk al
gekregen. Nu vormen zaadcatalogi onze eenige lectuur.
Noah is juist van een uitstapje naar het dorp teruggekeerd, waar hij
het Zondagsblad heeft gehaald. Want Noah is een zeer geletterd
persoon, hij leest niet alleen zeer goed, maar hij draagt ook een
bril met hoornen randen, terwijl hij zich met die gewichtige
bezigheid occupeert.
Hij bracht ook een brief van jou mee, die je Vrijdagavond hebt
geschreven. Het spijt me geweldig dat je Gösta Berling niet mooi
vindt en Jervis evenmin. De eenige opmerking die ik wil maken, is,
dat er een shocking gebrek aan letterkundigen smaak in de Pendleton
familie heerscht.
Dr. MacRae heeft een anderen dokter op bezoek, een zeer melancholiek
heer, die aan het hoofd van een particulier zenuwziekengesticht staat
en die denkt, dat er niets in het leven mooi en goed is. Maar ik
vermoed, dat die droefgeestige inzichten het natuurlijk resultaat
zijn van den voortdurenden omgang met krankzinnigen en zenuwzieken,
met wie hij driemaal per dag aan tafel zit. Hij bereist de heele
wereld op zoek naar gevallen van degeneratie en treft die overal aan.
Nadat ik een half uur met hem had gepraat, verwachtte ik, dat hij
mijn keel zou onderzoeken om te zien of ik misschien een gespleten
verhemelte had. Sandy's keuze, wat vrienden betreft, stemt volkomen
met zijn literairen smaak overeen.
Lieve deugd, wat een brief!
Goeden nacht!
Sallie.
Donderdag, 2 Mei.
Lieve Judy,
Er is toch zooveel gebeurd! Het John Grier Home is er nog buiten adem
van. Eindelijk heb ik het vraagstuk opgelost en weet ik, wat ik met
mijn kinderen zal doen als al die timmerlieden en loodgieters en
metselaars in ons huis bezig zijn, of liever gezegd, mijn beste broer
heeft de oplossing gevonden!
Vanmiddag ging ik over de linnenkast en kwam tot de vreeselijke
ontdekking, dat ik alleen maar sloopen genoeg had om elke twee weken
mijn kinderen een versche te geven, wat blijkbaar de gewoonte van het
huis is. En wie denk je dat daar binnenstormt terwijl ik als een
chatelaine van een middeleeuwsch kasteel, te midden van mijn
huishoudelijke beslommeringen, een bos sleutels aan mijn middel
bengelend, in gepeins was verzonken? Niemand anders dan Jimmie!
Daar ik zoozeer in mijn zorgen was verdiept, kon ik hem slechts een
vluchtigen kus op zijn neus drukken en stuurde ik hem weg om toezicht
over mijn twee oudste rakkers te houden. Ze riepen wat vrienden bij
elkaar en organiseerden een voetbalwedstrijd. Jimmie kwam hijgend
maar enthousiast terug en stemde erin toe zijn bezoek tot het eind
van de week te verlengen, hoewel hij na het avondeten, dat ik hem te
verorberen gaf, te kennen gaf, dat hij voortaan zijn maaltijden in
het hotel wenschte te nuttigen. Toen wij met ons kopje mocca voor het
vuur zaten, maakte ik hem deelgenoot van mijn onzekerheid, wat ik met
mijn kuikens moest beginnen terwijl de nieuwe broedplaats gebouwd zou
worden. Je kent Jimmie. In een seconde had hij zijn plan al
opgemaakt.
"Sla een Adirondacks-kamp op, op het kleine grasveld bij het gebouw.
Je kunt daar drie tenten opslaan, elk voor acht man en dan kun je de
24 oudste jongens gedurende den zomer eruit sturen. Het kost haast
niets!"
"Ja", argumenteerde ik, "die tenten kosten weinig, maar het is heel
duur om een man aan te nemen, die er toezicht over houdt". "O neen",
antwoordde Jimmie, "ik zal wel een collegevriend voor je vinden, die
blij is om gedurende zijn vacantie kost en inwoning en een kleine
vergoeding voor zijn toezicht te krijgen. Je zult hem alleen wat
beter eten moeten geven dan ik gisteren het genoegen had op mijn bord
te zien".
Dr. MacRae liep om negen uur bij ons aan, nadat hij eerst de
ziekenafdeeling had bezocht. Wij hebben drie gevallen van kinkhoest
maar houden de kinderen afzonderlijk, zoodat er geen enkel van de
andere aangetast kan worden. Hoe deze drie het kregen, is mij een
raadsel. Het schijnt, dat er een vogeltje bestaat, dat kinkhoest naar
de vondelingengestichten brengt.
Jimmie overviel hem dadelijk met zijn kampschema en de dokter ging er
vol geestdrift op in. Ze namen potlood en papier en maakten er een
schets van, en een paar uur later was de laatste spijker geslagen.
Niets zou die twee menschen meer voldoening hebben kunnen geven, dan
nog om tien uur aan de telefoon te hangen en een armen timmerman uit
zijn besten slaap te wekken. Die is nu met eenig timmerhout voor acht
uur in den morgen besteld.
Ik raakte hen eindelijk om half elf kwijt, terwijl ze nog druk over
palen en touw en tentdoek napraatten.
De opgewondenheid van Jimmie, gevoegd bij de sterke koffie, maakte,
dat ik nu nog opzit om je uitvoerig verslag te geven. Toch zal ik als
je het goed vindt, je de nadere bijzonderheden een volgende keer
meedeelen.
Altijd,
Je Sallie.
Zaterdag.
Waarde vijand,
Komt U vanavond om zeven uur bij ons dineeren? Het wordt een echt
diner, we krijgen zelfs roomijs!
Mijn broer heeft een welwillend jongmensch ontdekt, die het toezicht
over onze jongens kan houden. Misschien kent U hem wel. Hij heet Mr.
Witherspoon. Ik wil hem langzaam aan in gestichtskringen
introduceeren, dus spreek alsjeblieft niet over krankzinnigheid of
epileptische gevallen of alcoholisme of over een van Uw andere
stokpaardjes.
Het is een vroolijke levenslustige jongen, die aan heel goede diners
gewend is. Denkt U, dat hij zich ooit in het J. G. H. op zijn gemak
zal voelen?
In de grootst mogelijke
haast, Sallie McBride.
Zondag.
Lieve Judy.
Jimmie kwam hier Vrijdagmorgen om acht uur aanloopen en de dokter een
kwartier later. En sinds dien tijd hebben ze met de timmerlieden en
onzen nieuwen tuinbaas en Noah en onze twee paarden en onze acht
sterke boys flink doorgewerkt. Nog nooit zijn bouwplannen met meer
animo en grooter spoed tot stand gekomen. Ik wou dat ik een dozijn
Jimmies hier kon krijgen, alhoewel ik moet bekennen dat mijn broer in
zijn eerste vlaag van werkwoede beter werkt dan eenigen tijd later.
Voor het beeldhouwwerk van een middeleeuwsche kathedraal zou hij b.v.
niet bijster geschikt zijn.
Hij kwam Zaterdagmorgen met een nieuw denkbeeld aandragen: hij had
den vorigen nacht in het hotel een vriend ontmoet, die tot zijn
jachtclub in Canada behoort en kassier van onze Eerste (en eenige)
Nationale Bank is. "Het is een beste jongen", zei Jimmie, "en juist
dat soort, dat wij noodig hebben om de kinderen schik in het
kampleven te doen krijgen. Hij zal wel bereid zijn om hier te komen
tegen vrije kost en inwoning en een vergoeding van $ 30.-- in de
maand, want hij is met een meisje in Detroit verloofd en wil sparen.
Ik zei hem al, dat het eten hier niets waard is, maar als hij genoeg
opspeelt, zul je wel een nieuwe keukenmeid aannemen".
"Hoe heet hij?" vroeg ik vol belangstelling.
"O, hij heeft een verrukkelijker naam! Hij heet Percy de Forest
Witherspoon".
Ik viel bijna flauw! Stel je voor, een Percy de Forest Witherspoon,
die voor 24 van die kleine, onbeschaafde wilden moet zorgen!
Maar je kent Jimmie als hij zijn zinnen op iets heeft gezet. Hij had
Mr. Witherspoon al uitgenoodigd om dien avond bij ons te komen eten
en had oesters en duifjes en roomijs in het dorp besteld om me met
mijn kalfsvleesch te hulp te komen. Het eindigde daarmede, dat ik een
volmaakt diner gaf met Miss Matthews en Betsy en den dokter incluis.
Ik vroeg er haast ook den WelEd. Gestr. en Miss Snaith bij. Sedert ik
die twee ken, voel ik dat er een roman tusschen hen moet bestaan.
Nooit ontmoette ik twee menschen die zoo prachtig bij elkaar passen!
Hij is een weduwnaar met vijf kinderen. Denk je niet, dat we dat
zaakje zouden kunnen opknappen? Als hij een vrouw heeft, die goed
voor hem zorgt, zou hij niet meer zooveel tijd voor het J. G. H. over
kunnen hebben. Ik zou het heerlijk vinden om met één slag van
beiden ontslagen te zijn. Je moet het heusch bij de aanteekeningen
voor toekomstige verbeteringen voegen.
In elk geval hadden wij ons diner. En gedurende den maaltijd groeide
mijn angst gedurig, niet over het feit, wat Percy voor ons zou doen,
maar wel, wat wij voor Percy zouden kunnen doen. Als ik de heele
wereld afreisde, zou ik toch nergens een geschikter man kunnen
vinden, waarmede onze jongens nog meer zouden boffen. Je kunt hem
aanzien dat hij alles goed doet en flink is; zijn letterkundige en
artistieke bekwaamheden trek ik een weinig in twijfel, maar hij rijdt
en schiet en speelt golf en voetbalt en zeilt. Hij houdt er van in de
open lucht te slapen en hij houdt van jongens. Hij heeft er altijd
naar verlangd om eens een paar vondelingen te leeren kennen, want hij
beweerde, dat hij er dikwijls over gelezen heeft, maar nog nooit met,
hen heeft gesproken. Percy schijnt te goed om werkelijk te zijn. Het
lijkt een droom!
Voordat zij afscheid namen, zochten Jimmie en de dokter een lantaarn
op en geleidden zij Mr. Witherspoon in avondcostuum naar de plaats
waar zijn toekomstig kamp gebouwd moet worden.
En wat hadden wij niet een verrukkelijker Zondag! Ik moest hun
absoluut verbieden om met timmeren door te gaan, want die mannen
dachten aan niets anders, zelfs niet aan het moreele kwaad dat ze
daardoor bij 104 zieltjes zouden kunnen aanrichten! Ze stonden daar
en hamerden erop los en dachten erover, dat ze morgen vroeg weer aan
het werk konden gaan! Hoe langer ik mannen bestudeer, des te meer kom
ik tot de overtuiging dat zij niets anders zijn dan groote jongens,
die hun ware natuur een beetje voor de buitenwereld verbergen.
Ik verkeer in gestadig gepeins hoe ik in Godsnaam den Heer
Witherspoon zal kunnen voeden. Hij ziet eruit alsof hij een
schrikwekkenden eetlust heeft en ook alsof hij zijn diner niet kan
verorberen als hij geen avondcostuum aan heeft. Ik heb Betsy er op
uitgezonden met de boodschap, dat we een koffer vol avondjaponnen
moeten hebben om onze sociale standing op te houden. Een ding is zeer
goed: hij gebruikt zijn lunch in het hotel en ik heb gehoord dat die
daar zeer voedzaam en rijkelijk is.
Zeg Jervis, dat het me spijt, die hij niet hier is en dus niet mee
kan timmeren aan ons kamp. Daar komt de WelEd. Gestr. in de verte
aan. De goede God behoede mij!
Je ongelukkige
S. McB.
J. G. H. 8 Mei.
Lieve Judy,
Ons kamp is klaar! Mijn energieke broer is er weer van door en onze
24 boys hebben twee heerlijke nachten in de open lucht doorgebracht.
Onze drie tenten verhoogen het artistieke schoon van ons terrein. Zij
zijn ongeveer gelijk aan die, welke wij in Adirondacks hadden,
gesloten aan drie kanten en van voren open en één grooter dan de
twee andere, omdat die de kamer van den Heer Percy Witherspoon bevat.
Een aangrenzende hut, die wat minder aan weer en wind is
blootgesteld, dient als badinrichting en bevat een kraan, aan den
wand bevestigd, en drie groote waterkitten. Elk kamp heeft een
badmeester, die, op een stoel staande, de overige jongens, huiverend
naast den stoel staande, een voor een flink met water begiet. Sinds
onze regenten ons niet genoeg badkuipen wenschen te geven, moeten wij
onze scherpzinnigheid te hulp roepen. Het kamp is in drie
Indianengroepen verdeeld, elk met een hoofdman, die voor het gedrag
van de groep aansprakelijk is. Mijnheer Witherspoon is de hoofdman
van de heele Indianenbende en Dr. MacRae is de medicijnman. Zij
betrokken hun tenten Dinsdagavond met de bekende plechtigheden, en
hoewel zij mij officiëel uitnoodigden de feestelijkheden bij te
wonen, maakte ik voor mijzelf uit dat dit een zuiver manlijke
bijeenkomst was. Ik weigerde dus te komen doch zond hun
ververschingen, wat in zeer goede aarde viel. Betsy en ik liepen dien
avond tot het slagbalveld en kregen een glimp van hun orgieën te
zien. De dapperen waren in een wijden kring om het vuur gezeten,
ieder versierd met een deken van zijn bed en een rij veeren in zijn
haar. (Onze kuikens schijnen er zeer schrale staarten op na te
houden, maar ik heb geen onpleizierige vragen gesteld). De dokter
voerde een krijgsdans uit, een bonten deken artistiek om zijn
schouders geslagen, terwijl Jimmie en de Heer Witherspoon hem met
krijgsmuziek begeleidden. (Twee koperen ketels die wij nu wel nooit
meer terug zullen zien!) Had je dat ooit van Sandy gedacht? Het is
het eerste glimpje leven, dat ik van dien man te zien kreeg.
Na tien uur, toen de dapperen veilig en wel onder de wol lagen,
kwamen de drie mannen bij ons binnen vallen en lieten zich lui in de
gemakkelijke stoelen van de bibliotheek neer met het air van
martelaars, die zich voor het welzijn van anderen hebben opgeofferd.
Maar zij konden mij niet misleiden: bij alle gekheid, die zij hadden
uitgevoerd, hadden zijzelven even hard meegenoten als onze jongens.
Tot dusverre lijkt Percy Witherspoon het hier zeer behagelijk te
vinden. Hij zit aan het hoofd van een onzer tafels onder de speciale
bescherming van Betsy, en naar ik hoor weet hij daar in het stille
hoekje veel vroolijkheid te weeg te brengen. Ik ben er in geslaagd
het menu een kleinigheid te verbeteren en met een goeden eetlust
accepteert hij alles, wat wij hem voorzetten, onbekommerd over de
afwezigheid van de gewende kleinigheden als oesters en tong en hors
d'oeuvre.
Ik kon dezen jongen man geen eigen zitkamer aanwijzen, maar hij heeft
die moeilijkheid opgelost door voor te stellen het nieuwe
laboratorium daarvoor te gebruiken. Dus brengt hij de avonden met een
boek en een pijp vredig door, terwijl hij zich behagelijk in den
tandartsstoel uitstrekt. Er zijn niet veel menschen van de wereld,
die hun avonden op zulk een onschuldige manier zouden willen
doorbrengen. Dat meisje in Detroit is een gelukkig, jong ding!
O jé! Daar komt een auto met menschen aan, met het verzoek het
gesticht te mogen bezien en Betsy, die gewoonlijk de honneurs
waarneemt, is er niet. Ik vlieg!
Addio!
Sallie.
[Illustratie]
Mijn lieve Gordon.
Dit is geen brief, dien ben ik je niet schuldig. Het is alleen maar
het ontvangstbewijs van 65 paar rolschaatsen.
Veel dank!
S. McB.
Vrijdag.
Waarde vijand,
Ik hoorde dat ik vandaag Uw bezoek miste, maar Jane bracht me Uw
boodschap over tegelijk met de "Philosophische beschouwingen over den
oorsprong van het geslacht in verband met de opvoeding". Ze zegt dat
U in een paar dagen mijn meening over dit boek wilt kennen. Zal het
examen schriftelijk of mondeling plaats vinden?
En dringt het nooit tot U door, dat deze beschouwingen betrekkelijk
eenzijdig zijn? Ik overdenk dikwijls, dat het voor Dr. Robin MacRae's
geest beter zou zijn, als hij af en toe een kleine verfrissching
kreeg. Ik beloof U het boek te lezen als U dan in ruil een van de
mijne leest. Ik stuur U hierbij "Dolly Dialogues" en zal binnen een
paar dagen Uw meening hierover vragen.
Het is een reuzenwerk om een Schotschen Presbyteriaan frivool te
maken, maar volharding brengt dikwijls wonderen tot stand!
S. McB.