Mijn lieve Judy,
Je zou graag, buiten je maandelijksche toelage, aan het John Grier
Home een kleine gift vermaken? Bene! Wil je alsjeblieft de volgende
advertentie met vette letters in alle volksblaadjes laten zetten?
_ATTENTIE!_
_AAN OUDERS DIE VOORNEMENS ZIJN_
_HUN KINDEREN TE VONDELING TE_
_LEGGEN: DOE DIT S.V.P. VOORDAT UWE_
_KINDEREN DRIE JAAR OUD ZIJN._
Ik zou niets weten, wat ons van den kant der ouders, die ons toch
vroeg of laat hun kinderen toezenden, meer zou helpen, want het kwaad
er uit te roeien voordat je goede, nieuwe kiemen kunt planten, is een
langzaam ontmoedigend werk.
Wij hebben hier een kind, dat me haast heeft overbluft, maar ik wil
voor mezelf niet het idee hebben, dat een kind van vijf jaar mij zou
overmeesteren. Hij varieert tusschen een absoluut hardnekkig zwijgen,
waarbij er geen woord uit te krijgen is, en de hevigste uitbarstingen
van woede, waarin hij alles stuk smijt wat in zijn bereik ligt. Hij
is hier haast drie maanden en binnen dien tijd heeft hij alles, wat
hier los en vast is, stuk geslagen, wat tusschen twee haakjes nu niet
bepaald een kunstverlies is!
Een maand voordat ik hier kwam, heeft hij het kleed van de tafel
getrokken terwijl het meisje, dat toezicht hield, even in de gang
was. De soep was al opgediend. Je kunt je voorstellen wat een herrie
dat was! Mrs. Lippett heeft het kind bij die gelegenheid half
vermoord, maar daarmee was zijn temperament nog niet vermoord, dat
viel mij geheel intact in handen.
Zijn vader was een Italiaan en zijn moeder een Iersche. Hij heeft
rood haar en zit vol met zomersproeten en heeft de mooiste bruine
oogen, die ooit uit Napels kwamen. Nadat de vader bij een twist
doodgestoken werd, en zijn moeder tengevolge van aanhoudende
dronkenschap stierf, is de arme kleine jongen op de een of andere
wijze bij ons terecht gekomen. Wat zijn manieren betreft, laten wij
daarover maar zwijgen -- hij schopt en vloekt als een echte
polderjongen.
Ik heb hem Punch gedoopt.
Gisteren werd hij al schreeuwend en huilend naar mijn kamer gebracht
met het bericht, dat hij een klein meisje op den grond had gesmeten
en haar van haar pop had beroofd. Miss Snaith plaatste hem in den
grooten armstoel en ik ging door met schrijven, wachtend tot hij
bedaard zou zijn. Plotseling werd ik wakker geschud door een hevig
gekraak. Hij had die groote groene jardinière, die in het raamkozijn
staat, omver gesmeten en het ding was van zijn oorspronkelijker
toestand in minstens duizend scherven veranderd. Ik sprong dadelijk
op met dat gevolg, dat de inktpot op den grond viel en toen Punch die
tweede catastrophe zag, veranderde zijn woedebui plotseling in een
onbedaarlijke lachbui. Het kind is kwaadaardig.
Ik ga er nu toe over een nieuw opvoedingssysteem op hem toe te
passen, dat hij in zijn arm klein leventje zeker nog nooit heeft
ontmoet. Ik wil eens zien, welken invloed lof, liefde en aanmoediging
op hem uitoefenen. Inplaats van dus tegen hem te keer te gaan over
die gebroken jardinière, zei ik, dat het een ongeluk was. Ik kuste
hem en vertelde hem, dat hij het zich maar niet moest aantrekken, het
kon mij heelemaal niet schelen, dat het ding stuk was. Dit trof hem
zoo, dat hij opeens stil werd. Hij hield zijn adem in en staarde voor
zich uit, terwijl ik zijn tranen wegveegde en de inkt van het kleed
verwijderde.
Punch is het moeilijkste vraagstuk van het J. G. H. Hij heeft zeker
wel de meest geduldige liefderijke en individueele zorgen noodig.
[Illustratie]
Hij moest een eigen vader en moeder hebben en broertjes en zusjes en
een lieve zachte grootmoeder. Maar ik kan hem niet bij een
fatsoenlijke familie onderbrengen als ik niet eerst zijn taaltje heb
gezuiverd en hem genezen heb van zijn manie om alles stuk te slaan.
Ik scheidde hem van de andere kinderen en hield hem dezen heelen
morgen bij mij, nadat Jane eerst voorzichtig alle objects d'art op
een veilige hoogte had geplaatst. Gelukkig houdt hij van teekenen en
hij zit nu al twee uur lang op een haardkleedje en houdt zich rustig
bezig met zijn kleurpotlooden. Hij was zoo blij toen ik levendige
belangstelling toonde in een rood en groene boot met een gele vlag
die van den mast wapperde, dat hij dadelijk angstwekkend spraakzaam
werd. En voor dien tijd kon ik er toch geen woord uitkrijgen.
's Middags liep Dr. MacRae aan en bewonderde eveneens de boot,
terwijl Punch's schippershart zwol van trots, en tot belooning omdat
hij zoo'n goede jongen was, heeft de dokter hem toen in zijn auto
meegenomen op bezoek naar een patient, die buiten woont. Punch werd
om vijf uur weer bij ons afgegeven door den dokter, die een beetje
treuriger en bezadigder was dan bij zijn vertrek. Op een vredige
boerderij had hij de kuikens met steenen geworpen, een ladder tegen
een raam aan gegooid en de lievelings-Angorakat bij haar staart de
hoogte in geworpen. En toen de oude, lieve dame hem vertelde, dat hij
lief tegen het poesje moest zijn, had hij haar geantwoord dat ze kon
ophoepelen.
Ik kan er niet aan denken, wat sommige van onze kinderen al hebben
moeten meemaken en mee hebben aangezien. Jaren van liefde,
zonneschijn en geluk zullen noodig zijn om de treurige herinnering
verloren te laten gaan, die ze in het achterste hoekje van hun kleine
hersenpan hebben opgehoopt. En er zijn zooveel kinderen en zoo weinig
van ons kunnen ze opvroolijken. We hebben geen armen en schoten
genoeg om hen te vertroetelen en aan te halen. Mais parlons d'autre
chose! Die vreeselijke vraagstukken van erfelijke belasting en wat
daaraan vast zit, waarover de dokter altijd peinst, laten mij nu ook
niet meer met rust en dat is lang niet goed want iemand in mijn
plaats moet niets dan goeds kunnen zien. Optimist zijn is het eenige
wapen voor een sociaal werker.
Judy, het is middernacht, dus wel te rusten en droom zacht!
Addio!
Sallie.
Dinsdag.
Waarde vijand,
U hebt door het heele huis gedokterd en liep toen met Uw neus in de
lucht voorbij mijn zitkamer, waar ik met de thee en een schotel echte
Schotsche koekjes -- expres als een zoenoffer voor U besteld -- op U
zat te wachten.
Als ge u werkelijk gekrenkt voelt, welnu, dan zàl ik dat Kallikak
boek lezen, maar vooruit waarschuw ik U nog even dat U me nog eens
dood laat werken. Ik heb haast al mijn energie noodig om een bekwame
directrice te zijn en de Universiteitsuitbreiding, die U met mij voor
hebt, vind ik buitengewoon vermoeiend. Herinnert gij U nog hoe
verontwaardigd een Schotsche dokter was, toen ik hem vertelde dat ik
den vorigen avond tot één uur was opgebleven? Welnu, mijn lieve
man, als ik al die nuttige wetenschappelijke boekdeelen, welke ik van
U krijg, moet doorwerken, zit ik elken nacht tot den volgenden
ochtend op.
Wees maar weer goed. Ik zuinig een half uur verpoozing na het
avondeten voor mijn eigen genot uit en hoewel ik dolle lust voel om
de laatste novelle van Wells door te bladeren, za ik me nu met Uw
zwakzinnige familie tevreden stellen.
Vredelievend
S. McB.
Het John Grier Home.
17 April.
Waarde Gordon,
Dank je wel voor je prachttulpen en ook voor je lelies. Ze kleuren
prachtig bij mijn blauwe Perzische bowls.
Heb je ooit iets over de Kallikaks gelezen? Koop anders het boek en
lees het. De twee takken van deze familie wonen, geloof ik, in
New-Jersey, hoewel hun ware naam en afkomst zorgvuldig geheim worden
gehouden. Maar in elk geval, en dat is werkelijk zoo, bestond er zes
geslachten geleden, een man die ze maar Martin Kallikak hebben
gedoopt. Die heeft zich eens op een goeden dag bedronken en is er met
een zwakzinnige barmeid vandoor gegaan, waardoor hij een lange rij
van zwakzinnige Kallikaks in het leven heeft geroepen: dronkaards,
spelers, prostituées, paardendieven, de schrik van New-Jersey en
omliggende steden. Maar later werd deze Martin weer een fatsoenlijk
jongmensch en trouwde met een normale vrouw, waardoor hij een tweede
lijn van Kallikaks stichtte: rechters, dokters, farmers, professoren,
staatslieden, een weldaad voor het land. En nu bestaan deze twee
takken nog altijd, de eene bloeit naast de andere voort en je ziet
dus wat een zegen het voor New-Jersey geweest zou zijn, als er in de
jeugd van die zwakzinnige barmeid een vreeselijk ongeluk gebeurd was,
dat haar van het leven beroofd had.
Het schijnt, dat zwakzinnigheid een zeer overerfelijke eigenschap is
en dat geen wetenschap ter wereld hier iets tegen doen kan. Tot nu
toe is nog geen operatie uitgevonden, waardoor hersenen
geintroduceerd kunnen worden in het brein van het kind, dat het leven
zonder dit nuttig orgaan begon. En het kind groeit op met een, laten
we zeggen, negenjarig stel hersens in een dertigjarige body en word
de ongewapende prooi van elke misdaad, die het ontmoet. Onze
gevangenissen zijn voor een derde gevuld met zwakzinnige
veroordeelden. De staat moest zulke menschen naar boerderijen sturen,
waar ze hun brood in vrede, rustig en kalm kunnen verdienen.
Natuurlijk mogen ze geen kinderen krijgen! Dan zijn ze na een
geslacht of wat heelemaal weggevaagd van onze aarde.
Wist je dat allemaal wel? Het is toch zeer belangrijk voor een
staatsman. Koop alsjeblieft het boek en lees het. Ik kan je mijn
exemplaar niet zenden, omdat ik het zelf heb geleend. Het is ook voor
mij een zeer goede en nuttige leiddraad. Elf van onze kinderen
verdenk ik een beetje van idiotisme en van Loretta Higgens weet ik
zeker dat ze haar volle verstand niet heeft. Ik heb nu al twee
maanden lang geprobeerd om een of twee heel eenvoudige denkbeelden in
de hersens van dat kind te laten doordringen, maar nu weet ik waarom
dat niet gaat.
Haar hoofd is met een soort geleiachtige massa inplaats van met
hersens gevuld.
Ik kwam hier om verschillende kleine verbeteringen, zooals versche
lucht en beter voedsel en betere kleeren en zonneschijn in te voeren,
maar lieve deugd, je beseft niet half voor wat voor moeilijkheden ik
sta! Je zou eerst de maatschappij moeten verbeteren, zoodat die geen
abnormale kinderen meer kan produceeren. Erger je maar niet over mijn
opgewonden taaltje, ik heb zoo juist een artikel over idiotisme
gelezen en het is ontroerend -- en interessant, Het is nu het werk
der staatslieden, dat er zulke wetten gemaakt worden, dat dit
vreeselijk kwaad absoluut uitgeroeid worde. Zorg er alsjeblieft
onmiddellijk voor.
Je dan zeer dankbare
S. McBride,
Directrice v/h
John Grier Home.
Geachte Man van de Wetenschap,
U kwam vandaag niet. Wees zoo goed en laat ons morgen niet wederom
hier alleen zitten. Ik ben juist klaar met de Kallikak familie en ik
zou er nu dolgraag over willen spreken. Vindt u het niet aan te
raden, dat een psycholoog onze kinderen eens onderzoekt. Wij behooren
er toch voor te zorgen, dat pleegouders niet opgescheept worden met
erfelijk belaste kinderen.
Ziet U, ik zou U wel willen vragen Loretta voor haar verkoudheid
arsenicum voor te schrijven. Ik heb haar geval zeer van dichtbij
bestudeerd en ze is beslist een Kallikak! Is het nu wel goed om haal
te laten opgroeien en een geslacht van een 378 zwakzinnige menschen
te laten stichten, waarvoor de staat moet opkomen? 't Is waar,
eigenlijk vind ik het idee om een kind te vergiftigen
verschrikkelijk, maar wat is hier de aangewezen weg?
S. McB.
Waarde Gordon,
Je stelt dus absoluut geen belang in zwakzinnige en idiote menschen
en vindt het verbazend jammer, dat ik me er wel voor interesseer? ja
zie je, ik vind het op mijn beurt verbazend jammer, dat het jou niets
kan schelen. Als je geen belang stelt in alle, letterlijk alle
dingen, die er nu ongelukkigerwijs op de wereld bestaan, hoe kan je
dan wijze, heldhaftige wetten maken? Dat kun je dan niet; onmogelijk.
Maar volgens je verzoek zal ik je over minder vervelende onderwerpen
schrijven. Ik heb zoo juist 50 Meter blauwe en roze en lichtgroene en
crême haarlintjes gekocht als een Paaschcadeau voor mijn 50
dochtertjes. Ik denk er ook hard over, jou een Paaschcadeau te
zenden. Wat zou je van een klein, donzig katje denken? Ik kan je de
volgende patronen offreeren:
[Illustratie]
Numero drie komt in alle nuances voor: grijs, zwart en ook geel. Als
je me dadelijk laat weten, wat je het liefste hebt, zal ik je het
gewenschte exemplaar per post toezenden.
Ik wilde je eigenlijk een flinken brief schrijven, maar het is juist
ons theeuurtje en ik zie, dat er een gast nadert.
Addio!
Sallie.
P.S. Ken je niet iemand, die een alleraardigste baby-boy met
zeventien snoezige melktandjes zou willen aannemen?