Lieve Judy,
Ik heb Isador Gutschneider uitbesteed. Zijn moeder is een dikke
glimlachende Zweedsche met blauwe oogen en goudblond haar, die
bepaald hem en geen ander wilde hebben, omdat hij de donkerste baby
van allemaal is.
Ze heeft altijd dol veel van bruine kindertjes gehouden, maar zelfs
in haar stoutmoedigste droombeelden geweten, dat zij zelf er nooit
een zou krijgen. Zijn naam zal veranderd worden in Oscar Carlson,
naar zijn pas overleden nieuwen oom.
Mijn eerste Regentendag, de voormalige Lamme Woensdag, zal op den
volgenden Woensdag plaats vinden. Ik moet je eerlijk bekennen, dat ik
niet bepaald met popelend verlangende ziel dien dag tegemoet zie,
vooral daar mijn speech de hoofdzaak zal zijn. Maar van één ding
ben ik tenminste zeker, ik zal nooit die Uraniah Heepsche manieren
tegenover de regenten aannemen, die Mrs. Lippett eigen waren. Ik zal
den eersten Woensdag van de maand als een aangename sociale afleiding
beschouwen, mijn jour, waarop ik de vrienden van het tehuis ontvang
en de groote punten met hen bespreek. En ik zal ervoor zorgen, dat
onze kinderen hiervan alleen plezier en geen vervelendheid zullen
hebben. Je ziet hoe ik de nare lotgevallen van de arme, kleine
Jerusha Abbott ter harte heb genomen.
Je laatste brief is ook aangekomen, maar met geen letter vermeld je,
dat je naar het Noorden zult reizen. Is het niet net ongeveer de
tijd, dat je erover zou denken, weer naar de 5th Avenue terug te
keeren? Oost West, thuis best en zooals het klokje thuis tikt, tikt
het nergens! Wil je daaraan eens denken?
Daar gaat net de gong! Ik moet je verlaten om een verkwikkend half
uurtje onder het nuttigen van haché van lamsvleesch door te brengen.
Wij eten om te leven in het John Grier Home.
* * * * *
6 uur: De WelEd. Gestr. is vandaag weer hier geweest. Hij loopt
dikwijls aan, gedreven door het onweerstaanbaar verlangen mij op
heeterdaad te betrappen. O, wat heb ik aan dien naren kerel het land!
Hij is een rozige, kwallige, puffende, oude man met een rozig,
kwallig, puffend zieltje. Ik was in een zeer opgewekte, optimistische
bui vóór hij hier kwam, maar nu zal ik de rest van den dag niet
anders doen dan brommen.
Hij betreurde alle nuttelooze vernieuwingen, die ik thans bezig ben
in te stellen, zooals: een vroolijke speelkamer, betere kleeren,
baden, smakelijker maaltijden en versche lucht en spelen en joligheid
en roomijs en kussen. Hij beweerde, dat ik de kinderen ongeschikt zal
maken om de plaats in het leven in te nemen, welke God hun heeft
toebedacht.
Toen ging mijn Iersch bloed aan het koken, en ik vertelde hem, dat
als God het plan had gevormd om al deze 113 kleine kinderen te doen
opgroeien tot nuttelooze, onwetende en ongelukkige burgers, ik dien
God wel eens graag te leur wilde stellen. En dat ik de kinderen ook
absoluut niet haalde uit de klasse, waartoe ze behooren, integendeel,
wij voeden ze nu juist op zooals ze reeds jaren grootgebracht hadden
moeten zijn en onze opvoeding is zeker beter dan in doorsnee in
talrijke huisgezinnen het geval is. Wij trachten ze niet naar de
Universiteit te sturen, ook al hebben ze geen hersens in hun stommen
kop, zooals dat met rijke zoontjes het geval is, en wij zetten ze ook
niet met hun dertiende jaar aan het eentonige, machinale werk, zoodat
ze den heelen langen werkdag geen ontspanning en vreugde meer kennen,
zooals met armeluiskinderen gebeurt. Wij gaan hen individueel na en
trachten hun karakters grondig te kennen. Als onze kinderen
liefhebberij toonen om boerenarbeider te worden of dienstmeid, zullen
wij trachten er de beste boerenarbeiders en netste dienstmeisjes uit
te vormen. En als ze aanleg en verlangen aan den dag leggen om in de
rechten te studeeren, dan zullen wij ons best doen om er de
eerlijkste, intelligentste en menschlievendste advocaten van te
maken. (Hij zelf is ook advocaat, maar beslist geen menschlievende!)
Hij knorde toen ik mijn opmerkingen had gemaakt en staarde
halsstarrig in zijn kopje thee, waarop ik de veronderstelling uitte,
dat hij misschien nog een beetje suiker wilde hebben, en hem het
suikervaasje lieftallig aanreikte, zoodat hij de gelegenheid kreeg,
zoete thee naar binnen te werken.
De manier om met regenten om te gaan moet vast besloten en energiek
zijn. Je moet hun hun plaats aanwijzen.
Deze vlek in den hoek is het werk van Singapore's zwarte tong, Hij
doet zijn best je ook een bewijs van zijn groote liefde te geven. Die
arme Sing denkt dat hij een schoothondje is. Is het niet treurig
wanneer menschen of dieren zich in hun bestemming vergissen? Ik b.v.
ben er ook niet zeker van, of ik wel in de wieg ben gelegd om als
directrice van een vondelingengesticht op te treden!
Je tot in den dood getrouwe
S. McB.
Directie-kamer
John Grier Home.
4 April.
Aan de Pendleton Familie,
Palm Beach, Florida.
Waarde Mijnheer en Mevrouw,
Ik heb mijn eerste jour achter den rug en alle regenten ontroerd door
mijn prachtige speech. Iedereen zei tenminste dat hij prachtig was,
zelfs mijn vijanden.
Het laatste bezoek van den Heer Gordon Hallock was zeer nuttig voor
mij: hij gaf mij n.l. menigen goeden wenk voor het leiden van zulk
een bijeenkomst.
Wees grappig: -- Wel, ik vertelde wat van Sadie Kate en van een paar
andere lievelingen, die je nog niet kent.
Houd het concreet en zorg, dat het niet boven het verstand van je
toehoorders gaat: -- Ik keek gestadig naar den WelEd. Gestr. Heer en
zei geen enkel woord, dat hij niet kon snappen.
Vlei je toehoorders: -- Ik gaf zeer delicaat te kennen, dat al deze
nieuwe instellingen slechts aan het uitnemend verstand en het
buitengewoon initiatief van deze onvergelijkelijke regentenschaar te
danken waren.
Geef er een hoog-moreelen klank aan met een zeker pathos: -- Ik sprak
over den ouderloozen toestand van deze kleine pupillen van den staat.
En het was werkelijk aandoenlijk. Mijn vijand liet een traan langs
zijn roze wangetje biggelen.
Toen voedde ik hen met chocolade en slagroom en limonade en
sandwiches met tartare en stuurde hen daarna naar huis, vermoeid en
slaperig, zonder eenigen eetlust voor het avondeten.
Ik wijd alleen daarom zoo over mijn triomf uit om je goed gehumeurd
te houden, maar nu moet ik, waarheidslievend, overgaan tot de
vreeselijke ramp, die bijna de geheele receptie deed mislukken.
"Now follows the dim horror of my tale,
And I feel I'm growing gradually pale,
For, even at this day,
Though its smell has passed away,
When I venture to remember it, I quail!"
Je hebt nog nooit van onzen kleinen Thomas Kehoe gehoord, is het wel?
Ik heb er alleen daarom nooit van gewaagd omdat er zooveel inkt, tijd
en zoo'n woordenvloed noodig is om dat jongmensch te schilderen, dat
ik er niet aan dorst te beginnen. Hij is een geestig aapje, precies
zijn vader, een zeer bekende oude strooper. Dit klinkt wel een beetje
naar Bab Ballads, maar die is het toch niet, daarvan heb ik me al
vergewist.
Wij kunnen Thomas maar niet aan zijn overgeërfd roofinstinct
onttrekken. Hij schiet de kuikens met zijn pijl en boog dood, lassoot
de duiven en speelt stierengevechten met de koeien en o, hij is zoo
vernielziek! Maar zijn grootste wandaad had een uur vóór de komst
van de regenten plaats, juist toen wij allen er op ons Paaschbest uit
moesten zien!
Het schijnt dat hij de rattenval van de meelbergplaats had gestolen
en die in het kreupelhout neergezet heeft en nu heeft hij
gistermorgen het groote geluk gehad een prachtigen dikken bunzing te
vangen.
Singapore was de eerste, die de ontdekking verklapte. Hij keerde naar
huis terug en rolde over de haardkleedjes, in een vaag berouw over
zijn aandeel in de zaak. Maar terwijl wij allen onze aandacht op den
kwalijk riekenden Sing vestigden, was Thomas bezig zijn prooi in de
afgeslotenheid van het kreupelhout te villen. Hij verborg de huid in
den binnenkant van zijn buis, bracht ze, omzichtig door het huis
loopend, naar de slaapkamer, waar hij ze onder zijn bed verstopte, in
de hoop, dat niemand ze daar zou vinden. Daarna ging hij naar beneden
om de anderen te helpen roomijs voor onze gasten klaar te maken.
In den korten tijd, die ons nog restte, hebben wij al het mogelijke
gedaan om de gevolgen van het gebeurde tegen te gaan. De kokkin liet
den damp van een groote hoeveelheid versch gebrande koffie door het
huis opstijgen. Betsy besprenkelde de gangen met ammoniak, terwijl
Miss Snaith de haardkleedjes een violetwaterbehandeling liet
ondergaan. Ik stuurde een dringende boodschap naar den dokter, die
dadelijk kwam en een prachtoplossing bereidde, welke de vreeselijke
lucht verdrijven moest -- maar toch speurde je onder en boven en door
alle andere geurtjes heen, de pas gestorven ziel van Thomas'
slachtoffer, die om wraak schreeuwde -- en stonk!
De eerste zaak, die ook op de vergadering ter sprake kwam, was, of
het niet het beste zou zijn een groot, diep graf te graven en daarin
niet alleen Thomas Kehoe maar het heele huis te verbranden. Met welk
een keurigheid ik deze afgrijselijke zaak wist te behandelen blijkt
je wel als ik je vertel, dat de WelEdGestr. Heer grinnekend van de
pret naar huis afdroop, nog nagenietend van het gekke geval. Inplaats
van te brommen en af te geven op de nieuwe directrice die met al haar
geëxalteerde ideeën nog niet eens jongens weet te drillen.
Ja maar, we kunnen ons woordje wel doen als het moet!
Als steeds
S. McBride.
John Grier Home.
Vrijdag of Zaterdag.
Lieve Judy,
Sing leeft nog steeds afgescheiden in de schuur en krijgt daar elken
dag een carbolbadje van Thomas Kehoe. Ik hoop dat eens, in de verre
toekomst, mijn geliefde hond weer geschikt zal zijn om in de
samenleving te verkeeren.
Je zult wel blij zijn met het nieuws, dat ik een nieuwe methode heb
uitgevonden om je geld op een andere wijze uit te geven. Wij koopen
in het vervolg een deel van onze schoenen en levensmiddelen in
winkels van het dorp, wel niet zoo goedkoop als vroeger bij de
grossiers maar toch met een bepaalde korting, en het nut, dat uit
deze verandering voor onze kinderen voortspruit, is het verschil in
prijs dubbel en dwars waard. Stel je voor, ik heb ontdekt dat meer
dan de helft van onze kinderen niet het minste begrip van geld
hebben! Ze gelooven dat schoenen en havermout en rood flanellen
onderrokken en blauw geruit katoen uit den hemel vallen als zoovele
goede gaven Gods voor het John Grier Home!
De vorige week viel een nieuw groen dollarbankbiljet uit mijn beurs.
Een dreumes van acht jaar raapte het op en vroeg mij of hij het
plaatje van dien groenen vogel mocht houden. (De Amerikaansche arend,
in het midden, weet je). Dat kind had nog nooit van zijn leven een
bankbiljet gezien. En nu ging ik ze ondervragen en ontdekte, dat er
dozijnen kinderen in ons huis wonen, die nog nooit iets gekocht
hebben of iemand iets hebben zien koopen! En wij vormden nog wel het
plan om ze met hun zestiende jaar de wereld in te sturen, die
heelemaal door den machtigen invloed van dollars en dollars wordt
beheerscht! Lieve Hemeltje, denk eens aan, wat daarvan terecht was
gekomen! Dan hebben zij geen begrensd leventje meer met iemand boven
zich, die in alles voor hen zorgt, dan moeten ze weten zooveel
mogelijk profijt uit elken zuur verdienden cent te halen!
Ik zag deze kwestie een geheelen avond onder de oogen en ging toen
den volgenden morgen naar het dorp. Daar hield ik met zeven
winkeliers conferenties. Vier ervan waren verbazend aardig en
tegemoetkomend. Twee weifelden en een was er onbeschrijfelijk dom.
Met die vier wil ik nu beginnen en bij hen van alles inkoopen:
kruidenierswaren, schoenen, manufacturen en levensmiddelen. En in
ruil voor de groote orders, die ze van ons zullen krijgen, moeten zij
en hun bedienden de onderwijzers van de kinderen worden, die in hun
winkels in en uit zullen gaan, de voorraden zullen bestudeeren en hun
eigen boodschappen met werkelijk geld zullen doen.
Zoo heeft Jane b.v. blauwe naaizij noodig en een el elastiek en
dadelijk gaan twee kleine meisjes, met wat zilvergeld voorzien, hand
in hand naar Mijnheer Meeker om in te koopen. Zij bekijken de zij met
speurenden blik en volgen angstvallig de beweging van den bediende,
terwijl hij het elastiek afmeet, om zeker te zijn dat ze niet
bestolen worden. Dan brengen ze zes cent terug, nemen mijn dank en
lof in ontvangst en gaan weer naar de anderen terug met een voldaan
gevoel, omdat ze al boodschappen kunnen doen. Vind je dat niet
practisch? Gewone kinderen van tien of twaalf hebben al van zooveel
dingen verstand waaraan onze kinderen in de verste verte nog niet
gedacht hebben. Maar ik wil nog een heeleboel veranderingen hier te
weeg brengen. Geef me alleen nog wat tijd en je zult eens zien! In
een paar dagen zal ik verschillende bijna normale kinderen om mij
heen hebben!
* * * * *
Later -- Ik heb een absoluut vrijen avond voor me, dus kan ik nog een
beetje met je babbelen.
Herinner je je die apenootjes, die Gordon Hallock zond? Ik heb hem
toen zoo vriendelijk geschreven in mijn dankbaarheid, dat hij
dadelijk weer op iets nieuws zon. Het schijnt, dat hij een speelgoed.
winkel is binnengeloopen en daar in de klauwen van een zeer handigen
bediende terecht kwam.
[Illustratie]
Gisteren brachten twee mannen van de expressebestelling een kist naar
binnen, gevuld met dure, mooi bekleede speelgoedbeestjes, die anders
alleen maar in de speelkamers van rijkeluiskindertjes te vinden zijn.
Het was niet precies, wat ik gekocht zou hebben, had ik zoo'n groot
bedrag mogen uitgeven, maar mijn babies waren er dolblij mee. Die
kleuters gaan nu met leeuwen en giraffen en olifanten en beren naar
bed. Ik weet niet welke psychologische uitwerking dit geschenk zal
hebben. Denk je, dat ze met hun allen naar een circus zullen trekken
als ze grooter zijn?
O lieve deugd, daar komt Miss Snaith mij zeer beminnelijk een bezoek
brengen!
Good-by.
P.S. De boemelaar is teruggekeerd. Hij zendt je veel betuigingen van
oprecht berouw en drie kwispelstaartjes.
John Grier Home.
7 April.
Lieve Judy.
Ik heb zoo juist een brochure gelezen over de opleiding voor
handenarbeid voor meisjes en een over gezond, krachtig voedsel voor
groote inrichtingen, de vereischte proportiën van eiwit, vet,
zetmeel, enz. In dezen tijd van wetenschappelijke liefdadigheid,
waarin elk probleem bestudeerd en nog eens bestudeerd wordt en daar
groote tabellen over worden opgemaakt, kun je een inrichting ook met
tabellen besturen. Ik begrijp niet hoe Mrs. Lippett al die fouten kon
begaan welke ze beging, verondersteld natuurlijk, dat ze kon lezen,
maar er is een punt waarover nog niet gedacht is en waarvoor ik nu
allerlei gegevens verzamel; op een goeden dag zal ik een geschrift
uitgeven over de "Behandeling van en Controle over Regenten!"
O, ik moet je een grap van mijn vijand vertellen, niet van den WelEd.
Gestr. Heer maar van mijn eersten origineelen. Hij heeft nu een nieuw
veld van ontdekkingen opgedaan. Hij zei heel effen (alles, wat hij
doet, is effen, hij heeft zelfs nog nooit geglimlacht), dat hij mij
sedert mijn komst scherp heeft opgenomen en hoewel ik ongeroutineerd
en een beetje opgewonden en onbezonnen ben (sic), gelooft hij niet,
dat ik werkelijk zoo oppervlakkig ben als hij eerst vreesde. Ik heb
een bijna manlijke handigheid om de volle beteekenis van een kwestie
te doorzien en recht op het doel af te gaan.
Zijn mannen niet vermakelijk? Wanneer ze je het grootste compliment
willen maken, zeggen ze naiefweg, dat je werkelijk iets van een man
hebt. Maar dat is een compliment, waarop ik hem toch nooit op de
zelfde wijze zal antwoorden, want ik wil niet bekennen, dat hij een
bijna vrouwelijke opmerkingsgave bezit.
Dus Sandy denkt toch dat ik voor verbetering vatbaar ben -- al ziet
hij mijn fouten ook heel goed. En hij heeft besloten mijn opvoeding
te voltooien, zoodat ik niet behoef stil te staan bij het oogenblik,
dat ik de Universiteit heb verlaten. Een persoontje als ik behoort
van physiologie, biologie, psychologie, sociologie, gezondheidsleer,
enz. goed op de hoogte te zijn. Zij moet de erfelijke belasting van
krankzinnigheid, idiotisme en alcoholisme kennen en ze moet met het
zenuwstelsel van kikkers op de hoogte zijn, in verband waarmede hij
zijn heele bibliotheek, die uit meer dan 4000 boekdeelen bestaat, te
mijner beschikking heeft gesteld. Hij zoekt niet alleen de boeken
uit, die ik lezen moet, maar stelt mij vragen, om zeker te zijn dat
ik ze ook gelezen heb.
Wij hebben de vorige week aan het leven en aan de brieven van het
gezin Jukes besteed. Margaretha, de moeder der misdadigers, zes
generaties geleden, staat aan het hoofd van een vruchtbaar geslacht,
hetwelk nu ongeveer 1200 menschen telt. Moraal: bestudeer je kinderen
die erfelijk belast zijn zeer nauwkeurig, zoodat geen ervan
gelegenheid heeft om tot een Jukes op te groeien.
Zoodra wij onze thee met toast genuttigd hebben, haalt Sandy het
register en dan speuren we angstig naar alcoholistische ouders. Het
is een spelletje en een goed middel om het schemeruurtje door te
brengen als het dagwerk verricht is.
Quelle vie! Kom toch gauw terug en help mij uit dit huis! Ik sterf
van heimwee om je weer te zien.
Sallie.
John Grier Home
Donderdagmorgen.
Mijn lieve Pendleton familie,
Ik heb je brief ontvangen en grijp dadelijk naar pen en inkt om mijn
schuld af te doen. Ik wil toch niet verlost worden, ik neem mijn
woord terug. Ik ben van ideeën veranderd. Dat persoontje dat je
hierheen wilt sturen, lijkt, naar je beschrijving te oordeelen, een
tweelingzuster van onze Miss Snaith. Hoe kun je me vragen om mijn
kinderen toe te vertrouwen aan een lieve, maar onbeduidende dame van
middelbaren leeftijd, die zelf geen kinderen heeft! Alleen het idee
daaraan doet mijn moederhart bloeden!
Denk je werkelijk dat zulk een vrouw ook maar tijdelijk het werk hier
kan verrichten? Neen, duizendmaal neen! De directrice van een
inrichting als deze moet gezond en vlug en energiek en krachtig en
vroolijk en flink zijn, met rood haar en een goed humeur, zooals ik!
Natuurlijk ben ik ontvreden geweest, dat zou iedereen zijn bij zulk
een wanorde, maar dat was wat jullie socialisten een heilige
verontwaardiging noemen. En denk je werkelijk dat ik al mijn
prachtige veranderingen, die ik met zooveel moeite hier heb
ingevoerd, zoo maar weer zou laten vervallen? Neen! Ik ben niet van
deze plaats weg te krijgen als je geen directrice vindt, die op zijn
minst genomen beter is dan S. McBride!
Dat beteekent echter weer niet, dat ik me hier voor goed begraaf,
neen, alleen maar voorloopig, zoo lang tot alle dingen geregeld zijn;
zoolang de pokken- en mazelen-periode hier heerscht, geloof ik wel
dat je in mij een geschikte directrice hebt gevonden. Ik hou er dol
veel van om verbeteringen tot stand te brengen en de menschen tot
orde te roepen.
Dit is een heel slordige brief, maar ik krabbel het in een paar
minuten af om je dadelijk te laten besluiten van die lieve
onbeduidende kinderlooze juffrouw af te zien.
Zeg, lieve luidjes, laat me nog wat in dien warboel zitten, voor een
paar maanden maar! Laat me eens toonen, wat ik kan en ik beloof je
dat je er geen spijt over zult hebben.
S. McB.
J. G. H.
Donderdagmiddag.
Lieve Judy,
Ik heb een gedicht gemaakt, een waar zegelied!
Robin MacRae
Smiled to-day!
Het is waar, werkelijk waar!
Sallie.
J. G. H.
13 April.
Lieve Judy,
Ik ben blij te hooren dat jij blij was te hooren, dat ik hier blijf.
Ik had het nooit gedacht maar ik ben heusch aan de kinderen gehecht.
Het is vreeselijk jammer, dat je door Jervis' aangelegenheden nog
langer in het Zuiden moet blijven. Ik barst haast van alle nieuwtjes,
die ik je moet vertellen en het is zoo omslachtig en tijdroovend om
alles neer te schrijven wat je iemand te zeggen hebt.
Natuurlijk ben ik blij, dat het huis verbouwd wordt en ik vind al je
plannen goed, maar ik heb er zelf ook een paar extra goede. Het zal
heerlijk zijn om de nieuwe gymnastiekzaal en de groote overdekte
warandah rondom de slaapkamers te krijgen, maar Judy, ik verlang zoo
dol naar de cottage-woningen! Hoe meer ik me in het eigenlijke werk
van een vondelingengesticht indenk, des te meer kom ik tot de
overtuiging, dat voor een vondelingengesticht, het eenige systeem dat
het meest het familieleven nabij komt, is, het leven in kleine
dorpshuisjes. Zoolang het familieleveven de slagader van het sociale
leven uitmaakt, moeten de kinderen al zeer vroeg dat leven van nabij
kennen.
Het voornaamste vraagstuk dat me nu bezig houdt is wel, wat we met
onze kinderen zullen beginnen zoolang ons huis verbouwd wordt. Het is
vreeselijk moeilijk om een huis te bewonen en het tegelijkertijd te
verbouwen. Hoe zou je het vinden als ik een circustent huurde en die
op het grasveld opsloeg? En als we dan toch aan het verbouwen gaan,
zou ik wel graag een paar logeerkamers hebben waar onze kinderen
kunnen zijn als ze ziek zijn of weer bij ons terugkomen nadat ze een
eigen loopbaan hebben gekozen, want juist het groote geheim van onzen
blijvenden invloed op hun leven zal onze zorg voor hen zijn, die een
soort achterblijvende grond voor hen vormt. Wat moet het niet een
vreeselijk eenzaam gevoel voor iemand zijn, te moeten denken, dat hij
niemand heeft, die aan hem blijft denken. Ik, met mijn dozijnen
tantes en ooms en moeder en vader en neven en broers en zusters en
nichten, kan me dat niet indenken. Ik zou het benauwend vinden als ik
niet een heele massa gaatjes wist, waarin ik kon kruipen. En voor
deze arme schapen moet het John Grier Home steeds een thuis blijven,
dus, lieve luidjes, zorg dat ik minstens een half dozijn logeerkamers
krijg.
Dag! Ik ben echt in mijn nopjes, dat je die andere vrouw niet
hierheen hebt gehaald. Alleen al het denkbeeld, dat iemand anders
mijn mooie vernieuwingen zou verwaarloozen, nog voor ze toegepast
zijn, brengt mij in opstand! Ik ben bang dat ik wel iets met Sandy
gemeen heb: ik vrees dat niets goed gaat, als ik het niet zelf doe.
Je S. McB.
J. G. H.
Zondag.
Lieve Gordon,
Ik weet, dat ik je een heelen tijd niet heb geschreven. Je hebt
volkomen gelijk als je op me bromt. Maar lieve deugd, je weet ook
niet hoeveel werk een directrice van een vondelingengesticht te
verrichten heeft en al mijn schrijfkracht moet op de wreede Judy
Abbott Pendleton uitgestort worden, want als er drie dagen
voorbijgaan zonder brief, telegrafeert ze me om te hooren of het
gesticht misschien afgebrand is, terwijl jij, als een heel lieve man,
na een briefloozen tijd het een of andere mooie cadeau stuurt om de
gedachte aan jou even op te frisschen. Dus zie je, dat het beslist in
mijn voordeel is je af en toe op een brief te laten wachten.
Je zult het waarschijnlijk vervelend vinden als ik je zeg, dat ik
beloofd heb nog een tijd hier te blijven, terwijl ze tenslotte iemand
gevonden hadden die mijn plaats zou kunnen innemen, maar het was
absoluut geen geschikte vrouw en ze zou zelfs niet tijdelijk aan de
eischen kunnen voldoen. En, mijn waarde Gordon, ik wil je eerlijk
bekennen dat Worcester mij eenigszins eentoonig voorkwam, toen ik aan
de mogelijkheid dacht om aan al mijn koortsachtige plannen en steeds
zoeken naar verbetering, goeden dag te moeten zeggen. Ik kan er niet
toe overgaan dit leven vaarwel te zeggen als ik er niet zeker van ben
minstens net zoo'n geanimeerd leven ervoor in de plaats te krijgen.
Ik weet heel goed wat je me daarop wilt antwoorden, maar doe het
alsjeblieft niet. Wacht nog een paar maanden en laat mij den tijd om
te denken. En intusschen ben ik blij te weten, dat ik nog iets in de
wereld verrichten kan. Er gaat zoo iets vroolijks, opwekkende van den
omgang met kinderen uit, tenminste als je het van mijn standpunt
beziet en niet van dat van onzen Schotschen dokter. Ik heb nog nooit
iemand gezien als die man! Hij is altijd pessimistisch gestemd en
down. Het is veel beter niet zooveel over idiotisme en alcoholisme en
heel dien erfelijk belasten rommel te denken. Ik ben juist onwetend
genoeg om vroolijk te zijn en geschikt voor een positie als de mijne.
De gedachte aan al deze kleine levens, die in zoo verschillende
richtingen zich zullen ontwikkelen, ontroert mij steeds weer. De
zieltjes van onze kinderen staan open voor elk bloemzaadje. Het is
daar wel wat wild gezaaid geworden, dat is zeker, maar hoewel wij bij
onze kinderen een hoop onkruid zullen vinden, verwachten wij toch ook
een paar zeldzame en zeer kostbare bloemen. Word ik nu sentimenteel?
Zeker omdat ik zoo'n honger heb! Daar gaat juist de gong! Wij krijgen
vanavond een heerlijken maaltijd: roastbeef en worteltjes en sla met
rhabarber toe. Zou je niet graag met ons mee-eten? Ik zou het heerlijk
vinden je hier te hebben! Met stevigen handdruk,
S. McB.
P.S. Je moest eens al die daklooze katjes zien, die onze kinderen
hebben aangenomen. Wij hadden er vier toen ik hier kwam en die hebben
nu alle kleintjes gekregen. Ik heb het juiste aantal nog nooit geteld
maar ik geloof, dat de familie thans uit 19 leden bestaat.
[Illustratie]