De golf van Mexico.--Louisiana.
Met het aanbreken van den dag verlaten wij de haven van Galveston,
en dra verliest zich ons vaartuig in een dichten, goudgelen nevel,
die de lage kust van Saline-Pass en het omringende landschap aan
onzen blik onttrekt. Zacht wiegelen wij op de lange golven van den
Atlantischen-Oceaan. Een troep sneeuwvogels volgen fladderend ons
spoor, en rijzen en dalen in hun bevallige vlucht om hunne prooi te
grijpen. Over alles, menschen en dingen, ligt eene zekere tropische
matheid uitgespreid.
Naarmate de zon zich boven de kimmen verheft, trekt de nevel weg;
en door den doorzichtigen sluier heen, zien wij langs de kust rijen
van cypressen en katoenboomen, waarvan de wortels zich verliezen in
poelen en moerassen, en waarvan de takken zijn behangen met een
vuile parasietplant, het akelige en onheilspellende dusgenoemde
"spaansche mos".
Ons schip, tusschen Indianola in Texas en Brashear in Louisiana
laveerende, vaart voorbij twee der rijke Golfstaten, en verbindt de
haven van Galveston met den Mississippi en Nieuw-Orleans. Er zijn maar
weinig inboorlingen, hetzij Mexikanen of Amerikanen, aan boord. De
passagiers, zoowel als de bemanning, zijn voor het meerendeel Schotten
en Engelschen; want de havens en binnensteden in Texas zijn bijna
allen met engelsch geld gebouwd, en ook aanvankelijk door engelsche
familiën bevolkt. Het is ook hier weder de oude geschiedenis. Wie
stichtten de volkplantingen van Virginia en Massachusetts? Wie
bevolkten Georgië, Pennsylvanië, Maryland? Wat de negentiende
eeuw aanschouwt aan de golf van Mexiko, dat zag de zeventiende te
Saint-Jamestown en Plymouth-Rock. Deze voortdurende toevoer uit het
moederland is de voornaamste steun van het blanke Amerika. In eene
eeuw is de blanke bevolking van Amerika, van omstreeks drie millioen,
geklommen tot ruim dertig millioen. Wie kan zeggen, dat het zwarte ras,
ook na zijne bevrijding, in gelijke mate zal vermenigvuldigen? Daar
schijnt veeleer alle grond om het tegendeel aan te nemen. De blanken
ontvangen voortdurend toevoer uit Europa; de negers daarentegen
ontvangen geen toevoer uit Afrika. De eene macht wast telkens aan, de
andere slinkt weg. En toch, wat noodlottigen, verderfelijken invloed
oefent dit lagere en wegsmeltende element van het menschelijk geslacht
hier niet uit! Geheel Amerika lijdt daardoor, in al zijne deelen;
vandaar, verdeeldheid tusschen broeders en broeders, kamp tusschen
Noord en Zuid, haat, verbittering en geweld. De geëmancipeerde neger
is vooral geen minder geducht struikelblok, geen minder invretende
kanker in het leven der republiek, dan weleer de negerslaaf.
De vraag:--"Wat moeten wij, bij de voortgaande ontwikkeling van
vrijheid, verlichting en beschaving, aanvangen met die rassen, op
onzen grond levende, en die ten aanzien van vrijheid, verlichting
en beschaving toch op den allerlaagsten trap staan?"--deze vraag
heeft bereids een derde deel van Amerika in het verderf gestort,
en de volvoering der edele taak, door de engelsche pelgrimvaders
aan de republiek nagelaten--de grondvesting van vrije staten in dit
werelddeel--tot eene nog niet te berekenen toekomst verschoven.
"In het Zuiden geboren, en gewoon de slavernij te beschouwen als
eene maatschappelijke en huiselijke instelling, ben ik steeds van
meening geweest dat de slavenkwestie een voorbijgaand euvel was,"
zegt een medepassagier, nevens mij op het achterdek gezeten.
--Een voorbijgaand euvel? Meent gij dat die kwestie van zelve zou
zijn opgelost?
--Ja, buiten eenigen twijfel.
--Zonder burgeroorlog?
--Ja zeker, zonder burgeroorlog. Ik ga verder. Als wij de kwestie
in haar geheel beschouwen--dat wil zeggen, letten zoowel op den
toestand van den vrijen neger als op dien van den slaaf;--dan beweer
ik, dat het probleem, zonder den burgeroorlog, spoediger zou zijn
opgelost. De Vereenigde-Staten zouden dan niet verdeeld en verscheurd
zijn geworden door eene zwarte en eene blanke ligue. In vollen
vrede, en door zedelijke middelen, zou de zedelijke emancipatie zijn
tot stand gebracht, met medewerking van alle brave en weldenkende
lieden. De militaire emancipatie overviel ons op het onverwachst,
midden in een heftigen oorlog, en ontketende, in bitteren wrok,
enkele van de snoodste hartstochten in het menschelijk hart. Wat
heeft de oorlog uitgewerkt?
--Hij heeft de slavernij vernietigd.
--Pardon:--de oorlog heeft de vrijheid vernietigd. Waar is de republiek
nu? Wat is er geworden van dat gemeenebest, het gedroomde ideaal van
Franklin, door Washington ons nagelaten? Hebben wij het te zoeken in
Nieuw-Orleans, in Vicksburg, in Richmond? Wat rest ons van onze zoo
hoog geroemde plaatselijke autonomie, ons zelfbestuur, waarop wij
zoo trotsch waren?"
Met het krieken van den dag uit mijn kooi springende, en door het
venster mijner hut kijkende, zie ik in de verte eene strook lands,
met een rij hooge boomen, behangen met het sombere, doodsche spaansche
mos. Maar wat is dat? Een witte zandbank ligt bloot en droog onder
de schroef der boot! Zitten wij aan den grond? Is die witte vogel
daar eene kraan? Zijn wij inderdaad nog in zee?
Boven komende, zie ik dat wij door een kanaal stoomen, door middel van
boomstammen-palissaden afgebakend. Dit kanaal, zeven mijlen lang en
twaalf voet diep, loopt tusschen het eiland Marsh en de moerassen van
Terre-Bonne, langs de oevers van de Atchafalaya. Op den oostelijken
oever dier rivier ligt de haven van Brashear, die haar ontstaan en
opkomst dankt aan de noodzakelijkheid om, na de kolonisatie van Texas,
een korter en veiliger gemeenschap te openen tusschen Galveston en
Nieuw-Orleans, dan de weg over Passe-à-Loutre. De reis werd daardoor
voor de helft verkort. Per as en per boot kan men nu in iets meer
dan vier-en-twintig uren van Galveston naar Nieuw-Orleans gaan.
Wij zijn te Brashear. Hebben wij hier land of water? Het is eene
mengeling van modder en slijk, poelen en goten, slooten en grachten:
een akelig ongezond moeras, een kweekplaats van de koorts, aan drie
zijden door jungles en kreupelhout omgeven, waarin iedere boom met
spaansch mos is overdekt. Dit spookachtige, muisgrauwe gewas hangt
in webben en kluwen van alle takken.
"Let op deze plant, zeide mij een bewoner van Brashear, die mij
de merkwaardigheden der plaats toonde. Zoodra gij haar ergens
ontmoet--verwijder u dan, zoo snel uw paard loopen kan. Wij noemen
haar koorts-mos. Haar tegenwoordigheid is een onfeilbaar teeken,
dat de lucht vol is van miasmen en koorts.
--De plant schijnt toch zeer algemeen verspreid; ik heb haar overal
langs de Golf ontmoet.
--Langs deze Golf zijn ziekte en dood ook zeer algemeen verspreid. Dit
mos groeit in elk moeras en in elken poel, langs alle meeren en
baaien. Gij vindt het in oostelijk Texas en zuidelijk Louisiana, in
westelijk Florida, en langs de oevers der binnenwateren van Alabama."
Deze leelijke, walgelijke, stinkende woekerplant is zoo goed als
onbruikbaar. De negers trekken haar uit en begraven haar in den
grond. Na verloop van tien of twaalf dagen, is de stank verdwenen;
dan delven zij de plant weder op en drogen haar in de zon; daarna
gebruiken zij haar, in plaats van stroo, om matrassen en hoofdkussens
te vullen. Naar men zegt, slapen de negers bij voorkeur op dit
gedroogde koorts-mos.
Brashear is eene kolonie van negers, en een van de bolwerken der
zwarte Ligue. Met uitzondering van een twaalftal beambten bij de
verschillende stoombootdiensten en spoorwegen, zijn er geen blanken in
Brashear te vinden. Op den drempel van elke woning staat een neger;
in elke goot stoeien zwarte kinderen. Kroegen, biljardkamers en
loterijkantoren zijn opgevuld met negers, meest allen met de dikke
lippen, het wollige kroeshair, de breede aangezichten en de pikzwarte
huid hunner afrikaansche voorouders.
Een enkele blik in de straten en stegen van Brashear is voldoende
om u te overtuigen, dat, in tegenstelling met Texas, Louisiana een
land is, waar carpet-baggers en scalawags [3] alle kans hebben om
eene meerderheid van stemmen aan hun zijde te krijgen. Daar elke
neger rechtens burger, en elke burger kiezer is, kan niemand die
zwarte menigte verhinderen, zoo haar dit goeddunkt, zwarte wetgevers
te kiezen en een negerwetboek uit te vaardigen. Vereenigd, zijn zij
onweerstaanbaar, en kunnen zij alles doordrijven wat zij willen. Zij
kunnen een neger tot sheriff, een anderen neger tot rechter kiezen,
en langs wettigen weg in Amerika de bekende "gebruiken" invoeren van
Yam, Dahomey en Addai. Het afrikaansche brein is beperkt van begrip.
In Louisiana hebben de negers, bij de verkiezingen, ongetwijfeld
de meerderheid, al is die meerderheid ook niet groot. Zij willen
dan ook dat de meerderheid der leden in de Kamer uit negers besta,
en de regeering op op hun hand zij. Zij worden geholpen en gesteund
door federale troepen. Hun kandidaat William P. Kellogg is door den
President Grant erkend als gouverneur van Louisiana.--En toch, let
eens op den trein, die ons naar Nieuw-Orleans brengt! Volgens de wet
staat de neger geheel gelijk met den blanke; de spoorwegmaatschappij
past op hem hetzelfde tarief toe als op den blanke. Wordt hem nu
ook het meest eenvoudige recht vergund, en mag hij plaats nemen in
elken wagen, dien hij verkiest? Volstrekt niet. Een iersch matroos,
een amerikaansche marskramer mogen gaan zitten waar zij willen;
maar een man of vrouw van afrikaansch bloed niet alzoo. Zijn vriend,
de carpet-bagger, kan hem wel het stemrecht bezorgen, maar niet eene
plaats in den spoorwagen. Hier regeeren de dames. De dames nu zijn
allen conservatief, dat wil zeggen tegen de gelijkstelling der negers;
en in Amerika kan niets gedaan worden, zoodra de vrouwen er zich tegen
verzetten. De zwarten worden dan ook opeen gepakt in den voorsten
wagen, vlak achter de lokomotief, waar zij half stikken van den rook,
die hun de oogen verblindt. Sommigen zijn er niet minder vroolijk om;
anderen mokken; maar ondanks hunne bij uitnemendheid ongeriefelijke
plaats, komt het niemand hunner in de gedachten, in een der andere
wagens plaats te nemen.
"Mengt zich nooit een neger in uw gezelschap? vraag ik aan een
reiziger.
--Nooit! antwoordt hij, terwijl een verachtelijke glimlach om zijne
fijne, aristokratische lippen speelt. Een neger plaats nemen tusschen
onze vrouwen en zusters!
--Heeft hij daar dan geen recht toe?
--Voor zoover wetten en reglementen hem recht geven kunnen,--ja. Maar
hij kent zijne plaats veel beter dan de scalawags. Als wij slechts van
Kellogg en zijne kliek verlost waren, zouden wij met de zwarten geen
moeite meer hebben. Zij kennen ons, en wij kennen hen. Het was een
misdaad, hun stemrecht te geven; maar wij zouden het met de zwarte
kiezers wel weten te vinden, als de federale troepen slechts werden
teruggeroepen.
--Zijt gij niet bang voor hunne meerderheid?"
--Neen, volstrekt niet; mits slechts geen militaire chef zich aan
het hoofd dier meerderheid stelt. Wat wij bovenal hebben te duchten,
is het caesarisme:--de regeering van den sabel, die alle beginselen
van recht en vrijheid met voeten treedt. Waarom, met welk doel, heeft
men, bij voorbeeld, generaal Sheridan naar Nieuw-Orleans gezonden?"
Na een oogenblik zwijgens, terwijl ik aan mijne gedachten den vrijen
loop liet, vervolgde hij: "Wie weet of wij, in de stad komende, haar
niet in staat van beleg zullen vinden; misschien wel, de straten
rookende van burgerbloed, de openbare gebouwen in vlammen...?"
Saint-Charles! Achttien mijlen van Nieuw-Orleans! Nog een uur
sporens! Wij werpen een vluchtigen blik op het landschap, terwijl
vijvers en moerassen, ceders en palmen ons in haastige vaart voorbij
glijden. Maar het is ons niet mogelijk, onze aandacht te schenken
aan hetgeen het landschap ons te aanschouwen geeft. Een prachtig
oranjeboschje, stralende in den purperen goudglans der rijpe vruchten,
mag een onwillekeurigen kreet van bewondering ontpersen; maar ook de
kalmste en bedaardste onder ons kan zijne ontroering niet bedwingen,
want wij weten dat, elke wenteling der rennende raderen ons nader
voert tot het tooneel van een ernstigen strijd, waarop de oogen van
veertig millioen burgers, in hartstochtelijke beweging van hoop en
vrees, gevestigd zijn.
President Grant beweert dat er "regeeringloosheid in Louisiana
heerscht." Niemand twijfelt daaraan; maar generaal Mac-Enery en de
blanke burgers beweeren dat deze heerschappij der regeeringloosheid
door Grant zelven werd gevestigd, en nog in zijn eigen belang
voortdurend in Nieuw-Orleans wordt staande gehouden. Deze
"heerschappij" dagteekent van nu twee jaar geleden: zij begon met
een telegram, aan Stephen B. Paekard gericht, en aldus luidende:
Washington. Departement van Justitie, 3 Dec. 1872.
"Gij moet de besluiten van de Hoven der Vereenigde-Staten doen
uitvoeren, onverschillig wie zich daartegen verzet; generaal Emory
zal tot dat einde de noodige troepen tot uwe beschikking stellen.
George H. Williams.