In de droge streken van Australië, waar het zelden regent, bezitten de
negers een verwonderlijk vermogen om water te ontdekken. Herhaaldelijk
zijn blanken, die de verborgen kenteekenen van zijn aanwezigheid
niet konden zien, onder al de martelingen der verdorsting omgekomen
in streken, waar, volgens de inboorlingen, het water overvloedig en
betrekkelijk gemakkelijk te bereiken was. Hier, op onze eilanden, is
er echter nooit het minste gebrek aan water en klagen de negers eerder
over te veel regen en wordt ruw weer dikwijls toegeschreven aan de
booze invloeden van een of ander slecht geluimd man. Meestal woont de
verwekker van een storm ver weg, op de Palm-eilanden, te Hinchinbrook
of Mourilyan en is het niet mogelijk hem onder kruisverhoor te nemen;
maar des te minder reden is er om aan zijn schuld te twijfelen.
Een oude vrouw, Kitty genaamd, die op Hinchinbrook-eiland woonde,
was vermaard wegens haar succesvolle beïnvloeding van het weer. Zij
was een grimmig wijf, dat met eerbied en ontzag behandeld werd. Niet
alleen over wind en regen, maar ook over donder en bliksem heerschte
zij en haar te beleedigen stond gelijk met het veroorzaken van een
verschrikkelijken storm. Nog jaren na haar dood geloofden de negers
aan haar booze macht. Een van de weinige blanken die ooit beproefden de
hoogste piek van het eiland te beklimmen, vertelde mij dat zijn zwarte
metgezellen, nadat zij een zekere hoogte bereikt hadden, niet anders
dan angstig fluisterend spraken om Kitty's geest niet te vertoornen
en ten slotte geen stap verder meer wilden doen. Hij ging toen alleen
naar den top en den volgenden morgen waren de inboorlingen hoogst
verbaasd hem levend terug te zien en nog onbegrijpelijker vonden zij
het dat er ook geen orkaan losbrak.
Hoe fantastisch de voorstelling van menschelijken invloed op het weer
ook is, mogen wij haar toch wel met eenige toegevendheid beschouwen,
als wij er even aan denken dat hetzelfde geloof tot nog voor vrij
kort geleden in het verlichte Engeland heerschte.
Een andere oorzaak van slecht weer is het eten van een
z.g. stekelvarken (Echidna)--een lekkernij, die alleen voor de wijze,
bezadigde ouden van dagen bestemd is--door een jongen man. Wanneer een
jonge man van het verboden vleesch eet, gebeurt er een verschrikkelijk
ongeluk: "alle wolken vallen naar beneden." Op een goeden dag had Tom
een klein stekelvarken gevangen en levend mee naar huis gebracht. In
den namiddag stak er een zuid-ooster storm op die geweldige regenwolken
tegen de bergen op het vastland aandreef. Een dier wolken hing
boven den top van Clump-Point en had den vorm van een fantastische,
dreigende gestalte. Allen wezen er vol ontzetting naar en voorspelden
zwaren wind en regen, die overnacht ook werkelijk kwamen. Den volgenden
morgen verklaarde een van hen dat de nachtelijke storm was veroorzaakt
doordat Tom een stekelvarken had gegeten. Wij hadden gezien dat zijn
oude, schrompelige schoonmoeder, het beest had toebereid. Maar Tom,
ter verantwoording geroepen, wierp de beschuldiging verontwaardigd
van zich. "Ik niet eten dat kerel-stekelvark, ik hem wegsmijten." De
verschijning boven Clump-point had hem tot het besef van zijn groote
verantwoordelijkheid gebracht en hij had werkelijk zijn tractatie
opgeofferd.
Maar zijn aanklager liet zich niet uit het veld slaan. Als Tom het
dan niet gedaan had, dan was het "die kerel daar achter de bergen" of
"een ander daar bij Hinchinbrook." Na dit te hebben vastgesteld kwam
er een kalme, wijze glimlach op zijn gelaat en ook voor de anderen
was het geheele mysterie verklaard.
Ook de meeste andere lekkernijen zijn voor de jongere stamgenooten
verboden waar. Gratige brasem en haring mogen de jongens en meisjes
eten en ook wel het grover vleesch van de schildpad, maar alle zachter
visch of vleesch is uitsluitend voor de ouderen; zij alleen kunnen
het ongestraft aanraken.