de twee halfronden des aardbols; meerendeels, echter waren het
Franschen, half bandieten, half soldaten, losbollen of vagebonden, die
in den chef hunner eigen vrije keus onbepaald vertrouwen stelden.
Het bericht van den voorgenomen aanval der Apachen werd door het
garnizoen met een vroolijken juichkreet ontvangen. Schieten en vechten
was voor deze avonturiers zoo veel als een pleizierpartij, of, zoo als
zij het in hunne schilderachtige taal noemden, een geschikte
gelegenheid om zich op te frisschen, en voor schimmelen of roesten te
bewaren.
Wat meer is wenschten zij den Apachen een lesje te geven en te laten
zien welk onderscheid er bestond tusschen de Kreolen en kolonisten,
daar zij van eeuwen her mede te kampen hadden gehad en de Europeanen,
die zij nog niet kenden.
De graaf behoefde hun dus niet aan te bevelen zich ferm te houden,
integendeel was hij verplicht hun ijver te matigen en tot
voorzichtigheid te vermanen, hun belovende dat hij hun spoedig
gelegenheid zou verschaffen zich met de Roodhuiden in open kamp te
meten.
De lezer herinnert zich zonder twijfel, dat het Mexicaansche
gouvernement de kolonie Guetzalli aan den graaf de Lhorailles had
afgestaan, onder beding dat hij de Apachen en Comanchen nadrukkelijk
zou bestrijden, ten einde hen van de Mexicaansche grenzen te
verwijderen, die zij reeds lang gewoon waren op zekeren tijd des jaars
te verwoesten.
Op deze voorwaarde van het verdrag maakte hij zijne soldaten
inzonderheid opmerkzaam.
Zoodra dus de noodige maatregelen van verdediging genomen waren,
namelijk aan ieder zijn post aangewezen en de wapenen en
krijgsbehoeften rondgedeeld, verliet de graaf zich op zijne twee
luitenants, den Biskayer Diego Leon en Martin Leroux, twee oude
krijgsmannen, op welke hij meende te kunnen vertrouwen; vervolgens
rekende hij op Blas Vasquez en diens peons.
Daar het wel waarschijnlijk was dat de Indianen spionnen in den omtrek
der kolonie gelaten hadden, trachtte hij dezen in den waan te brengen
dat de peons werkelijk vertrokken waren; dientengevolge werden er
verscheidene muilezels geladen met leeftocht als voor eene verre reis;
vervolgens stelde de wel onderrichte capataz zich aan het hoofd van
zijn troep en vertrok uit de kolonie met de karabijn op de heup.
De Lhorailles, don Sylva en de andere bewoners oogden met licht
verklaarbare belangstelling het kleine detachement na, zich gereed
houdende het te ondersteunen zoo het mocht worden aangevallen.
Maar geen muis bewoog zich in de prairie, alles bleef kalm en rustig en
weldra waren de Mexicanen in het hooge gras verdwenen.
»Ik begrijp de taktiek der Indianen niet,” mompelde don Sylva in zich
zelven. »Er schuilt zeker weder een fijne streek onder, dat zij dien
kleinen troep zoo stil laten vertrekken, die hun zulk een schoone kans
op voordeel scheen te beloven.”
»Wij zullen spoedig weten wat er van is,” antwoordde de graaf;
»overigens zijn wij gereed hen te ontvangen; het spijt mij slechts dat
doña Anita zich hier bevindt, niet dat zij eenig persoonlijk gevaar
loopt, maar het tumult van den strijd mocht haar verschrikken.”
»Gij vergist u, heer graaf,” zei doña Anita die op dit oogenblik het
huis uitkwam; »wees voor mij maar niet bevreesd, ik ben eene echte
Mexicaansche en geen van die kleine teere Europeesche poppetjes, die
bij het geringste alarm eene flauwte krijgen of in onmacht vallen. Ik
heb zoo vaak in veel moeielijker omstandigheden dan de tegenwoordige
den oorlogskreet der Apachen in mijn oor hooren weergalmen, zonder iets
van dien angst te gevoelen dien gij thans voor mij schijnt te duchten.”
Na deze woorden op fieren en minachtenden toon te hebben uitgesproken,
daar de vrouwen zich tegen den man dien zij niet beminnen zoo behendig
van weten te bedienen, trad doña Anita den graaf voorbij zonder hem aan
te zien en nam zij haar vader bij den arm.
De Franschman antwoordde niet; hij verbeet zich de lippen dat er het
bloed voorstond, maakte eene beleefde buiging en deed alsof hij van den
scherpen zet niets begrepen had, zich voorbehoudende om dit verschil
nader te vereffenen; want, ofschoon hij zijne bruid eigenlijk niet
beminde, kon hij toch, gelijk meestal onder dergelijke omstandigheden,
niet dulden dat zij door een ander bemind wierd, en allerminst dat zij
zich jegens hem zoo trotsch en onverschillig toonde.
De snelle gang der jongste gebeurtenissen hadden hem echter tot dusver
belet om met doña Anita tot eene beslissende verklaring te komen.
De rijke mijnhoudersdochter, in Mexico geboren en in de nabuurschap der
Indianen opgevoed, was een Andalusische van top tot teen, vurig en
hartstochtelijk, en alleen handelend op den snellen indruk van haar
hart en gevoel. Innig verliefd en door hare liefde voor don Martial
gevrijwaard, had zij den graaf de Lhorailles in koelen bloede
beoordeeld en onder den oppervlakkigen schijn zijner galante
ridderlijkheid aldra den speculant ontdekt, die haar terstond een
onverbiddelijken afkeer inboezemde. Zoo werd haar besluit onmiddellijk
genomen om zich zonder voorbehoud buiten de mogelijkheid te stellen
ooit zijne vrouw te kunnen worden. Maar een openlijken strijd tegen
haar vader te beginnen .... daar zag zij tegen op .... om zich daaraan
te wagen, kende zij te goed het oude Spaansche bloed dat in zijne
aderen bruiste. De kracht der vrouwen, is hare schijnbare zwakheid;
haar middel van verdediging is de list. Evenzeer Indiaansch als
Spaansch van karakter, koos zij de list als het geduchte wapen der
vrouwen dat haar soms zoo gevaarlijk maakt.
Blas Vasquez, de oude hofmeester van don Sylva, had doña Anita zien
geboren worden; zijne vrouw had haar gezoogd, met andere woorden hij
was zoo innig aan het meisje verknocht dat hij op een wenk van haar, ja
zijne ziel aan den duivel zou hebben verpand.
Toen de graaf de Prébois Crancé op de hacienda was gekomen, had zijne
verschijning hare belangstelling zeer gaande gemaakt en nauwelijks was
hij weder vertrokken of zij sprak er den capataz over en vroeg hem met
een onverschillig gezicht opheldering, die haar oude vriend natuurlijk
geen bezwaar vond haar te geven, des te minder, daar weldra ieder in de
kolonie weten zou, en weten moest, welk nieuws de graaf Louis had
aangebracht; wat echter niemand kon weten en wat door doña Anita alleen
bij onbedriegelijk instinct geraden werd, was dat don Martial zich
onder de jagers bevond die in de nabijheid der kolonie verscholen
lagen.
Toen don Martial haar te Guaymas verliet, had hij haar gezegd dat hij
over haar zou waken en haar aan het haar dreigende lot zou weten te
onttrekken; het lag dus in de reden dat hij haar gevolgd zou zijn, en
hieraan twijfelde zij geen oogenblik. Volgens haar begrip, moest hij
ontegenzeggelijk deel uitmaken van de heldhaftige vriendenschaar die in
dezen stond, terwijl zij de kolonie zochten te redden, tevens voor haar
behoud werkzaam waren.
De eenige logika die stellig spreekt en nimmer bedriegt, is die van het
hart; wij althans hebben gezien dat doña Anita, door haar gevoel
geleid, juist had geredeneerd.
Toen zij van den capataz al de inlichtingen bekomen had die zij
verlangde, zeide zij:
»Don Blas, het is wel waarschijnlijk, als gij bij dezen aanval op de
kolonie de gevorderde diensten hebt bewezen, dat mijn vader of don
Gaëtano u, daar zij uw volk dan niet meer noodig hebben, order zullen
geven om naar Guaymas terug te keeren.”
»Ja, waarschijnlijk wel, señorita,” antwoordde de brave capataz.
»Dan zult gij mij ook wel een kleinen dienst willen bewijzen, niet
waar?” vroeg zij, hem op het vriendelijkst toelachende.
»Gij weet immers wel, señorita, dat ik voor u door een vuur zou
loopen?”
»Nu, zoo zwaar zal ik uwe vriendschap niet op de proef stellen, waarde
don Blas; intusschen dank ik u wel voor uwe goede gevoelens jegens
mij.”
»Wat kan ik doen om u aangenaam te zijn?”
»O! een heel gemakkelijk ding.”
»Zoo!”
»Och hemel! ja,” riep zij op luchthartigen toon; »gij weet wel dat ik
sedert lang de gekheid heb gehad om met alle geweld een voetkleedje van
tijgervellen in mijne slaapkamer te verlangen.”
»Neen,” antwoordde hij oprecht, »dat wist ik niet.”
»Hé!.... welnu, dan zeg ik het u thans; dus weet gij het nu.”
»En ik zal het niet meer vergeten, señorita, dat beloof ik u.”
»Dank u, don Blas; maar dat is eigenlijk niet wat ik verlang.”
»Wat dan?”
»Wel, dat gij hier twee tijgervellen bezorgdet, bedoel ik.”
»Zeer goed; welnu, zoodra ik een dag vrij heb, kunt gij er op rekenen
dat ik ze u bezorg.”
»O, maar het is niet noodig dat gij u om een gril van mij in gevaar
zoudt begeven en misschien met die schrikkelijke beesten een ongeluk
krijgen.”
»Kom, señorita!” riep hij een weinig geaffronteerd.
»Neen, dat wil ik volstrekt niet; ik weet een goed middel om ze
gemakkelijk te bekomen.”
»Nu, des te beter dan; en wat is dat?”
»Er is sedert eenige dagen te Guaymas een vermaarde tijgerjager
gekomen....”
»Don Martial Asuzena?” viel hij haar met drift in de rede.
»Kent gij hem?”
»Wie zou don Martial den Tigrero niet kennen?”
»Dat valt dan goed meê.”
»Hoedat meê.”
»Wel, van zijne laatste jacht in de prairiën van het Westen heeft de
Tigrero naar ik hoor een aantal prachtige jaguarsvellen medegebracht,
die hij zeker voor een goeden prijs wel zal willen afstaan.”
»Daar twijfel ik niet aan.”
»Nu,” riep zij, een klein verzegeld briefje uit haar boezem voor den
dag halende, »hier heb ik een paar woorden die gij den Tigrero moet
overhandigen. Ik schrijf hem dat ik de vellen bereid wil hebben en wat
ik er hem voor betalen wil. Ziedaar is geld;” vervolgde zij hem eene
beurs ter hand stellende, »gij zult dat wel voor mij regelen zoo als
gij denkt dat goed is.”
»Gij hadt hem zelfs niet eens behoeven te schrijven, señorita,” merkte
de capataz aan.
»Met uw welnemen, vriend, maar gij hebt aan zooveel zaken te denken,
dat ik niet weet of zulk eene kleinigheid niet licht uit het hoofd zou
kunnen gaan.”
»Alles is mogelijk, señorita, dus dat ook; maar zooals gij het wilt is
het altijd beter.”
»Niet waar? dat is dus afgesproken, gij zult mijne boodschap doen?”
»Kunt gij daaraan twijfelen?”
»Neen, don Blas. Wacht! nog iets: zeg geen woord aan mijn vader; gij
weet hoe goed hij is; hij zou ze mij cadeau willen maken en ik wil deze
kleinigheid volstrekt uit mijn eigen beurs betalen.”
De capataz lachte met een gezicht alsof hij het wel met haar wist. De
goede man gevoelde zich gelukkig dat hij in een geheim mocht deelen,
hoe gering dan ook, van zijn troetelkind, zooals hij zijne jonge
meesteres gewoonlijk noemde.
»Het blijft onder ons,” zeide hij, »ik ben zoo stom als een visch.”
Doña Anita knipoogde hem vriendelijk toe, en verwijderde zich met een
vergenoegd lachje.
Wat beduidde die brief? en waarom had zij dien geschreven?
Dat zullen wij straks zien.
Dien geheelen dag viel er op de hacienda niets bijzonders voor; alleen
zocht de graaf de Lhorailles doña Anita verscheidene keeren te zien en
tot een ernstig gesprek over te halen, dat deze echter telkens wist te
ontwijken.
Blas Vasquez vertrok in de richting van Guaymas en stelde zich aan het
hoofd van zijn troep, die het terstond in vollen galop zette uit vrees
van overrompeld te worden.
Nauwelijks was hij buiten het gezicht der kolonie en omtrent twintig
minuten ver in het hooge prairiegras verdwenen, of plotseling sprongen
er twee mannen op zijn pad te voorschijn, die de paarden tegenhielden
en vlak voor hem bleven staan.
Van deze twee mannen was de eene, zooals uit alles bleek een Indiaan;
in den anderen herkende de capataz dadelijk denzelfden persoon dien hij
des morgens op de hacienda gezien had.
Blas Vasquez wenkte zijn troep om halt te maken en reed de beide
vreemdelingen alleen te gemoet.
»Door welk toeval ontmoet ik u hier, señor Frances?” zeide hij, »wij
zijn hier nog ver van het punt dat gij mij als standplaats hebt
aangewezen.”
Hierop boog hij beleefd.
Don Louis boog insgelijks.
»Wij zijn wel is waar ver van ons punt van afspraak,” antwoordde hij,
»doch daar wij geen spoor van Apachen in de prairie hebben gevonden,
achtten wij het onnoodig u zulk een langen omweg te laten maken; ik ben
dus afgezonden om u naar de hinderlaag te geleiden die wij voor u
gekozen hebben.”
»Gij hebt welgedaan. Moeten wij nu nog lang marcheeren?”
»Neen, geen kwartier ver meer; wij gaan naar een eilandje dat gij van
hier reeds kunt zien, als gij u een weinig in de stijgbeugels opheft,”
voegde hij er bij, met de hand in de richting van het bedoelde eiland
wijzende.
»Ei zoo!” riep de capataz, »dat punt is goed gekozen; van daar
bestrijken wij de heele rivier.”
»Juist daarom hebben wij ons bij dat punt bepaald.”
»Wil dan onze gids maar zijn, señor Frances; wij zullen u volgen.”
Het detachement hervatte den marsch. Gelijk don Louis gezegd had,
werden de capataz en zijne veertig peons thans bij de vijf avonturiers
op het eiland gekampeerd en zoo goed door het lange gras en de
wortelboomen gedekt, dat men van de beide rivieroevers onmogelijk iets
van hen kon bemerken.
Zoodra de capataz zijn plicht als hoofdman van het detachement had
volbracht, nam hij plaats aan het bivakvuur bij zijne nieuwe vrienden,
aan welke don Louis hem voorstelde.
De eerste persoon dien don Blas hier vond was don Martial de Tigrero.
Bij deze ontmoeting kon hij zijne verrassing kwalijk verbergen.
»Caspita!” riep hij met een hartelijken lach, »wat zonderlinge
ontmoeting!”
»Hoedat?” vroeg de Mexicaan tamelijk onthutst over deze herkenning, die
hij gansch niet verwachtte, daar hij meende bij den capataz niet bekend
te zijn.
»Is u niet don Martial Asuzena, de Tigrero?” vervolgde Blas Vasquez.
»Die ben ik,” antwoordde don Martial meer en meer ongerust.
»Mijn hemel! het zou mij vrij wat moeite gekost hebben u te Guaymas te
vinden, en ik dacht waarlijk niet dat ik zoo gelukkig zou zijn u hier
reeds aan te treffen.”
»Verklaar u nader als ik u verzoeken mag, ik begrijp niets van hetgeen
gij zegt.”
»Ik heb eene boodschap voor u van wege mijne jonge meesteres.”
»Wat zegt gij!” riep de Tigrero, wiens hart klopte van verrassing.
»Niets anders dan hetgeen ik zeg; doña Anita wil naar het schijnt een
paar tijgervellen van u koopen.”
»Van mij?”
»Welzeker.”
Don Martial keek hem met zulk een verwezen blik aan, dat de ronde
capataz begon te schateren van lachen. Dit gelach bracht den jongman
tot bezinning en deed hem bevroeden dat er misschien een geheim achter
verscholen lag en dat hij, wanneer hij nog langer vreemd opkeek, bij
den eenvoudigen hofmeester licht andere vermoedens zou opwekken die
deze thans niet bezat, daar hij niets van het groote geheim wist.
»Inderdaad,” zeide hij alsof hij zich iets herinnerde, »ik geloof dat
ik eenigen tijd geleden...”
»Ha!” viel hem de capataz in de rede, »dat dacht ik wel half; welnu,
zij heeft mij met een brief belast, dien ik u bij mijne eerste
ontmoeting zou overhandigen.”
»Een brief! van wie?”
»Wel, van mijne jonge meesteres zelve, denk ik.”
»Van doña Anita?”
»Ja, van wie anders?”
»Geef hem mij dadelijk!” riep de Tigrero in vervoering.
De capataz haalde den brief uit zijn zak, en don Martial ontrukte hem
dien meer dan hij die aannam, brak het zegel met bevende hand open en
las den inhoud.
Toen hij hem gelezen had stak hij hem in zijne borst.
»Wel, wat schrijft nu mijne meesteres?”
»Niets anders dan hetgeen gij mij gezegd hebt,” antwoordde de Tigrero
min of meer stotterend.
Blas Vasquez schudde het hoofd.
»Hm! die man heeft zeker iets dat hij voor mij niet wil weten,”
mompelde hij. »Zou doña Anita mij soms gefopt hebben?”
Intusschen was de Tigrero opgestaan en stapte driftig op en neer, alsof
er een belangrijk ontwerp bij hem omging; eindelijk trad hij naar
Goedsmoeds, die stil zat te rooken, bukte aan zijn oor en fluisterde
hem eenige woorden in, die de Canadees toestemmend beantwoordde. Een
lichtstraal van vreugde blonk op het sombere gelaat van den Tigrero en
terwijl hij Cuchares een wenk gaf verlieten zij samen het bivak.
Eenige minuten daarna zaten don Martial en de lepero reeds te paard, en
staken de rivier over die het eiland van het vaste land afscheidde.
De capataz bemerkte hen eerst toen zij aan de overzijde aan land
stapten.
Hij slaakte een kreet van verbazing.
»Caspita,” riep hij, »de Tigrero schijnt ons te verlaten; waar of hij
heen gaat?”
Goedsmoeds keek don Blas aan met een schalksch gezicht, half zuur, half
zoet, en antwoordde op schertsenden toon:
»Wie weet? misschien gaat hij een antwoord brengen op den brief dien
hij van u ontvangen heeft.”
»Dat zou niet onmogelijk zijn,” hernam de capataz nadenkend, daar hij
niet recht wist wat hij er op zeggen zou.
Op dit oogenblik ging de zon majestueus onder, in een zee van gouden en
purperen dampen, achter de besneeuwde toppen van de hooge bergen der
Sierra Madre; de nacht zou weldra zijn zwarten mantel over het
sluimerende aardrijk uitspreiden.
XIII.
EEN WEDLOOP BIJ NACHT.
De gebeurtenissen wisselden elkander in dezen nacht zoo snel af, dat
wij, ten einde het front der hoofdzaken op eene lijn te houden,
genoodzaakt zijn om gedurig van den eenen persoon tot den anderen over
te gaan.
Don Martial was rijk, zelfs buitengewoon rijk. Daarbij eergierig van
aard en even krijgshaftig als ongestadig, had hij het vak van Tigrero,
of tijgerjager, alleen bij de hand genomen om een gepast voorwendsel of
ernstig doel te vinden voor zijne onophoudelijke omzwerving door de
wildernissen, daar hij het grootste gedeelte van zijn onrustig leven
had doorgebracht.
De tigreros zijn gewoonlijk verdienstelijke woudloopers of jagers, die
zich voor een zeker dagloon, en een premie voor elke huid bovendien,
bij de hacienderos verhuren om de wilde beesten te schieten, die vaak
de weerlooze kudden aanranden.
Wat andere tigreros voor geld doen, deed hij voor zijn eigen genoegen
of voor tijdverdrijf; aan de grenzen was hij zeer bemind en gezien,
vooral bij de hacienderos, die in hem behalve den afgerichten en
onverschrokken jager tevens een goed tafelvriend en volmaakt edelman
wisten te waardeeren.
Don Martial had doña Anita voor de eerste maal gezien toen zijn
wisselvallig beroep hem bij toeval op een aan don Sylva toebehoorende
hacienda bracht, waar hij in minder dan eene maand tijd een tiental
jaguars en andere verscheurende dieren had gedood.
Daar de Tigrero de schoone Anita, die hij niet leerde kennen zonder er
smoorlijk op te verlieven, gedurig naging en bespiedde, had hij eens
het geluk of ongeluk haar te ontmoeten juist op het oogenblik dat haar
paard aan het hollen geraakte, en hij in de gelegenheid was haar te
redden bijna ten koste van zijn eigen leven.
Het was ten gevolge dezer gebeurtenis dat het meisje hem voor het eerst
opmerkte en toesprak, het overige is den lezer bekend.
Na den brief van doña Anita gelezen te hebben had don Martial het
eiland verlaten, vergezeld van Cuchares.
Dit besluit had den lepero bitter teleurgesteld; hij verwenschte in
zijn binnenste dat hij zoo dwaas was geweest om zich aan den man te
verbinden, dien hij thans als met hangende ooren volgde en die hem van
oogenblik tot oogenblik blootstelde om met een Indiaansche pijl
doorschoten te worden, zonder eenig voordeel of zelfs prijswaardige
reden. Intusschen was Cuchares de man niet om den Tigrero zijn kwade
luim te toonen.
Hij begreep dat er wel zeer geldige redenen moesten bestaan om tegen
het vallen van den nacht een bivak te verlaten, waar men zoo goed tegen
den aanval der wilde dieren beveiligd was en den bijstand der jagers op
te geven, om zonder blijkbaar doel door de wildernis te gaan zwerven.
Hij brandde van verlangen om deze redenen te leeren kennen, maar hij
wist dat don Martial weinig sprak en vooral niet kon dulden dat men
zijne geheimen zocht uit te vorschen, en daar de lepero ondanks al zijn
hollebolligheid den Tigrero inwendig grooten eerbied, ja zelfs een
goede dosis vrees toedroeg, stelde hij de talrijke vragen die hij hem
te doen had uit tot gelegener oogenblik.
De beide mannen reden dus stil naast elkander en vervolgden hun weg,
terwijl zij den teugel achteloos op den hals hunner paarden lieten
rusten en ieder voor zich zelven nadacht; Cuchares bemerkte echter
weldra dat de Tigrero in plaats van zich dieper in het bosch te
begeven, veeleer met opzet den rand van het water verkoos te volgen en
zijn paard zoo dicht mogelijk bij de rivier te houden.
Inmiddels nam de duisternis hand over hand toe; de meer verwijderde
voorwerpen begonnen met de donkere massas aan den horizont samen te
smelten, en weldra bevonden de beide ruiters zich in volslagen
duisternis.
Sinds eenigen tijd reeds had de lepero, hetzij door hoesten of door nu
en dan een uitroep de aandacht van zijn tochtgenoot pogen gaande te
maken; doch toen hij zag dat de nacht zoo donker als pik was geworden,
terwijl de Tigrero er niet om scheen te geven maar steeds in den
zelfden galop voortreed, verstoutte hij zich eindelijk het woord tot
hem te richten.
»Don Martial!” begon hij.
»Wel?” antwoordde deze onverschillig.
»Vindt gij niet dat het tijd wordt een weinig stil te houden?”
»Om welke reden?”
»Om welke reden?” herhaalde de lepero op een toon van verbazing.
»Ja, wij zijn immers nog niet waar wij wezen moeten?”
»Gaan wij dan ergens heen?”
»Waartoe zouden wij anders onze vrienden verlaten hebben?”
»Dat is waar. Maar waar gaan wij dan heen? Dat zou ik wel willen
weten.”
»Gij zult het spoedig weten.”
»Ik moet u zeggen dat ik er zeer naar verlang.”
Er volgde weder een poos stilte en zij reden steeds verder.
Zij hadden den heuvel van Guetzalli reeds ver achter zich en bereikten
eene soort van kreek, die door hare sterke kromming bijna evenwijdig
liep met het achtergedeelte der hacienda, wier donkere massa zich recht
voor hen verhief en hen met hare schaduw verborg.
Don Martial bleef staan.
»Wij zijn er,” zeide hij.
»Eindelijk!” bromde de lepero met een zucht van genoegen.
»Dat wil zeggen,” hervatte de Tigrero; »dat de gemakkelijkste helft van
onze onderneming voorbij is.”
»Wij hebben dus eene onderneming.”
»Pardi! denkt gij dan, mijn waarde, dat ik louter voor pleizier zoo
laat in den nacht langs den oever der Rio Gila loop dwalen?”
»Dat verwonderde mij ook al.”
»Thans zal onze onderneming eigenlijk pas beginnen.”
»Goed.”
»Alleen moet ik u zeggen dat zij vrij gevaarlijk is; in allen gevalle
reken ik op u.”
»Ik dank u,” antwoordde Cuchares, terwijl hij een leelijk gezicht trok,
dat voor een glimlach moest doorgaan.
Ronduit gezegd, had de lepero liever gewild dat zijn vriend hem dit
blijk van vertrouwen niet gegeven had.
Don Martial vervolgde.
»Dáár moeten wij heen,” zeide hij met de hand naar de rivier wijzende.
»Wat! daar heen? naar de hacienda?”
»Ja!”
»Wilt gij u dan in de pan laten hakken?”
»Hoezoo?”
»Denkt gij dat wij de hacienda bereiken kunnen zonder ontdekt te
worden?”
»Daar zullen wij de proef van nemen.”
»Ja, en als het ons niet gelukt, zullen die duivelsche Franschen, die
zoo scherp op de loer liggen, ons voor wilden aanzien en kort en goed
doodschieten.”
»Daar is wel eenige kans op.”
»Ik dank u hartelijk! ik blijf liever hier; want om u de waarheid te
zeggen ben ik nog niet gek genoeg om met een vroolijk hart den leeuw in
den muil te loopen; ga gij maar alleen, zoo gij er lust toe hebt; maar
ik blijf hier.”
De Tigrero kon zijn lach niet langer bedwingen.
»Het gevaar is niet zoo groot als gij u verbeeldt, wij worden op de
hacienda verwacht, door iemand, die zonder twijfel den schildwacht zal
weten te verwijderen van het punt waar wij aan land komen.”
»Dat is wel mogelijk, maar ik verkies er liever niet de proef van te
nemen, want een kogel weet van geen medelijden; en bovendien, die
duivelsche Franschen schieten raak om van te beven.”
De Tigrero antwoordde niet, hij scheen zelfs de aanmerking van zijn
kameraad niet gehoord te hebben, zijne gedachten zwierven elders. In
gebogen houding stond hij te luisteren.