La tutan tempon Fawcett parolis kaj paroladis je multaj societoj kaj
kunvenoj. Lia plej granda deziro estis helpi ke ĉiuj ricevu justan
ŝancon. Li ne trovis sufiĉe da libereco en la universitato, ĉar oni ne
permesis ke homoj kun iuj religiaj kredoj ricevu honoraĵojn. Li pensis
ke la hebreoj, kristanoj, mahometanoj kaj aliaj devus havi egalajn
rajtojn kaj privilegiojn se ili povus fari la saman laboron. Li ankaŭ
pensis ke ne estas juste ke la riĉuloj kaj la reĝino posedas ĉiom de la
bela tero, kaj ne lasu iom da arboj, aŭ kampoj en kiuj la malriĉuloj
povus ludi. Li tre penis esti elektita al la Parlamento, por ke li
helpu senpere en la regado kiu faris la leĝojn por la malriĉuloj same
kiel por la riĉuloj; sed la publiko opiniis ke blindulo ne sukcese
povas esti estro. Li tre ŝatis citi famajn verkistojn, kaj ofte citis
el teatraĵo de Shakespeare, “Estas iom da animboneco en malbonaĵoj se
oni observe distilus ĝin.” Via instruisto klarigos al vi tion, kaj
kiel vera ĝi estas, kaj mi esperas ke vi ĝin rememoros ĝis kiam vi
estos grizharaj viroj kaj virinoj. Li verkis pamfletojn pri la tiamaj
demandoj kaj vane penis atingi kelkajn liberajn lokojn en Parlamento.
Liaj kontraŭstarantoj demandis kiel blindulo povas trovi la vojon
al la parlamentejo aŭ kiel li povas kompreni la planojn por urbaj
plibonigado kaj la aranĝado de la stratoj. Fawcett diris al ili ke li
povas venki tiajn malfacilaĵojn metante pinglojn en karton. Li povis
studi tiajn problemojn pri la aranĝado de urboj aŭ fervojoj same kiel
niaj blindaj infanoj studas la geografion nuntempe per siaj dek
okuloj.
Kiam Fawcett estis tridekdu-jara li atingis sian celon, kaj fariĝis
parlamentano, kie li estis sendita kiel ano de Brighton (Brajt’n).
Li skribis al sia patro post kiam li revenis je la fino de la unua
tago kiel parlamentano, “Mi ĵus revenis post mia unua sperto en la
parlamentejo.... Mi baldaŭ eksciis ke mi facile povos trovi mian
vojon ĉien.... Ĉiuj estis plej servemaj. Mi estis tute premigita je
gratuloj.... Mi povas piediri ĝis la parlamentejo en precize kvarono da
horo.” Vi vidas, ke li estis daŭriganta sian bonan kutimon doni al sia
korpo ĝian porcion de ekzerco. Tiu ĉi estis kredeble unu el la kialoj
de lia bonsano, kiu helpis tiel multe al lia sukceso.
Li estis tre fiera pri sia ĝardeno, kaj pri la legomoj kaj floroj
kiujn li kreskigis en Londono, je dekkvin minutoj malproksime de la
parlamentejo. Li senhezite konis palpe ĉiun floron kaj legomon, kaj
ĝoje montris ilin al siaj vizitantoj.
Kiam li faris sian unuan gravan paroladon en la parlamentejo li
parolis pri la manko de instruado inter la malriĉuloj. Li diris ke
oni haltas la radojn de la administracio por fari leĝojn por reguligi
la brutinfektaĵon sed ke la malriĉuloj estis tute malzorgitaj kaj
neinstruitaj; ke en multaj lokoj ne estas eĉ unu junulo kiu povas legi
la tagĵurnalon. Li faris multe por plibonigi la instruadon de la homoj
kaj por atingi pli bonan justecon por la hindoj, la granda popolo en
Azio kiun regas la angloj. Li zorgis pri la financaj interesoj de
tiuj hindoj tiel bone ke ili estis tre dankemaj al li, kaj opiniis
tiun ĉi blindulon, kiu neniam vizitis ilian landon (kiun li konis
nur per siaj kartoj kun pingloj, sia legado kaj studado) unu el siaj
plej komprenantaj kaj simpatiaj amikoj. Dankeme pro liaj servoj ili
sendis belajn donacojn al lia edzino kaj al li mem, kaj volis havi lin
kiel sian reprezentanton en la registraro, sed li rifuzis fari tion,
preferante ankoraŭ fari sian eblon por ili senrekompence, kiel ilia
amiko.
Kiel parlamentano li povis potence helpi la malriĉulojn. Per lia
influo, ludkampoj kaj parkoj estis rezervataj por ili; kaj per senĉesaj
industrio kaj intereso li malhelpis ke oni dehaku kaj forprenu la Novan
Arbaron, unu el la plej belaj arbaroj en Anglujo, de la homoj por kiuj
ĝi estas nun laŭleĝe protektata kiel konstanta benado kaj monumento al
ilia blinda amiko.