De tiu tago, kun senlima pacienco kaj kuraĝo li batalis sian vojon. Li
faris el tio, kion aliaj pensis lia granda malŝanco kaj faletigaĵo,
la ŝtupon per kiu li supreniris ĝis kiam li estis unu el la ĉefaj
viroj en Anglujo. Post la akcidento li tuj komencis serĉi novajn
interesojn kaj amuzaĵojn. Li tute ne intencis esti mizera kaj plena je
sinkompateco.
Vi rememoras ke kiam li estis malgranda knabo kaj aŭdis la grandan
orgenon, li ne lernis tiam ĝiajn sekretojn, aŭ tre atentis ĝian
muzikon, sed nun li komencis aŭskulti, kaj la ĝojegon kiun la muziko
povas doni fariĝis unu el liaj novaj ĝojegoj, eĉ kvankam li neniam
estis muzikisto.
Tuj post kiam li blindiĝis li plenintence lernis fumi. Li ankaŭ
piediris sentime; kaj estis ŝerco inter liaj kunuloj ĉe Kembriĝo, ke
malmultaj el la vidantoj povas marŝi laŭ la paŝegoj de la longkrura
blindulo, kiu dum siaj ĉiutagaj promenoj tute lacigis ilin. Li amis
vagadi sur la nekulturitaj kampoj; kaj plene ĝuis la herbokovraĵon sub
siaj piedoj, -- la filikojn, florojn kaj arbojn. Li estis tiel bona
kamarado ke li ĉiam havis multe da kunuloj kiuj volis partopreni en lia
vagado malgraŭ la aldonita laboro de la marŝado laŭ liaj paŝegoj.