DE LEZER LOOPT GEVAAR VAN DEN NEK TE BREKEN OVER EENE BESCHRIJVING;—HOE
HIJ DAARAAN ONTSNAPT, EN DE GROOTE VRIENDELIJKHEID VAN MEJUFVROUW
BRIGITTA ALLWORTHY.
De Gothische bouworde kan niets schooners opleveren dan het huis van
den heer Allworthy. Er was iets grootsch in, dat ontzag inboezemde, en
dat wedijverde met de schoonheden van de beste Grieksche bouwkunst;—en
het was even gemakkelijk van binnen als eerbiedwaardig van buiten.
Het stond aan de zuidoostelijke helling van een heuvel, digter bij den
voet dan bij den top, zoodat het beschermd werd tegen den
noord-oostenwind door een bosch van oude eiken, dat zich bijna eene
halve mijl ver, amphitheatersgewijs opklimmende, daarboven verhief,
terwijl het huis toch hoog genoeg gelegen was, om een bekoorlijk gezigt
te hebben op het dal daar beneden.
In het midden van het bosch was eene schoone grasvlakte, die naar het
huis afhelde, en, bijna op het hoogste punt daarvan, stroomde eene
schoone beek uit een rots, met dennen gekroond, en vormde een
aanhoudenden waterval van omtrent dertig voet,—niet langs een
geregelden trap naar beneden geleid,—maar heel natuurlijk neêrstortende
over de met mos begroeide steenklompen, tot het water den voet van den
rots bereikte, waar het in eene steenachtige bedding wegvloeide, vele
kleinere watervallen vormde en al verder kronkelende, in een meertje
viel onder aan den heuvel, ongeveer een kwart mijl van het huis, aan
den zuidkant, en dat zigtbaar was uit elk venster in het front van het
gebouw. Uit dit meer, en door eene schoone vlakte, versierd met
groepjes van beuken en olmen, waar de schapen weidden, stroomde een
rivier, die men vele mijlen ver zag kronkelen door eene groote
afwisseling van weiden en bosschen, tot ze in zee viel;—een breede arm
van dezen stroom, met een eiland in het verschiet, begrensde het
gezigt.
Regts van deze vallei bevond zich eene tweede van mindere
uitgebreidheid, verlevendigd door verscheidene dorpen, en gesloten door
één der torens van een oud vervallen klooster, met klimop
begroeid,—waarvan ook een gedeelte van het front nog was blijven staan.
Links had men het gezigt op een zeer fraai park, uit een golvend
terrein bestaande, en aangenaam afgewisseld door heuvels, grasland,
bosch en water,—met bewonderenswaardigen smaak aangelegd, maar toch
minder aan de kunst dan aan de natuur verschuldigd. Verder verrezen
trapsgewijs woeste bergruggen, welker toppen in de wolken gehuld waren.
Het was in het midden van Mei en een bijzonder schoone morgen, toen de
heer Allworthy op het terras van het huis trad, waar de dageraad met
elke minuut iets meer van het heerlijke uitzigt, dat wij beschreven
hebben, aan zijne blikken vertoonde.
De zon, welke stroomen licht vooruit gezonden had door den blaauwen
aether, als herauten harer pracht, verrees nu in schitterende
majesteit,—en slechts één voorwerp op deze aarde kon heerlijker
zijn,—namelijk dat wat wij in den heer Allworthy zelven zien; een
menschelijk wezen met welwillendheid bezield, overleggende op welke
wijze hij zijn Schepper het meest welgevallig kan worden, door het
meeste goed aan zijne medeschepselen te doen.
Lezer! pas op! Ik heb u onvoorzigtiglijk boven op een heuvel gebragt,
even zoo hoog als dien van den heer Allworthy, en hoe u er aftebrengen,
zonder u den nek te breken, weet ik waarlijk niet. Wij moeten echter
wagen zamen naar beneden te glijden, want mejufvrouw Brigitta laat de
klok luiden om den heer Allworthy tot het ontbijt te roepen, waarbij ik
tegenwoordig moet zijn, en het zal me genoegen doen, als gij me
vergezellen wilt.
Na de gebruikelijke groeten tusschen den heer Allworthy en mejufvrouw
Brigitta, zoodra de thee ingeschonken was, riep hij jufvrouw Wilkins en
vertelde zijne zuster, dat hij haar een geschenk meêgebragt had,
waarvoor zij hem dankte, veronderstellende, denkelijk, dat het eene
japon was, of eenig ander opschik. Inderdaad, deed hij haar dikwerf
dergelijke geschenken, en uit inschikkelijkheid jegens hem, bragt zij
veel tijd door met zich op te sieren. Ik zeg, uit inschikkelijkheid
jegens hem, omdat zij altijd zelve de meeste minachting te kennen gaf
voor al wat kleeding was en voor die dames, die daar eenig belang in
stellen.
Indien zij echter iets van dien aard verwachtte, moet hare
teleurstelling groot zijn geweest, toen jufvrouw Wilkins, volgens de
bevelen van haar meester, met het kind binnenkwam! Men heeft opgemerkt,
dat groote verrassingen doen verstommen, en dit was dan ook het geval
met mejufvrouw Brigitta, toen haar broeder begon en haar het heele
verhaal deed, dat, daar het den lezer reeds bekend is, wij niet
herhalen zullen.
Mejufvrouw Brigitta had altijd zooveel eerbied getoond voor hetgeen het
den dames behaagt „deugd” te noemen, en was zelve altijd zoo
onberispelijk streng geweest, dat iedereen, en vooral jufvrouw Wilkins
moest verwachten, dat zij zich zeer verbitterd zou toonen bij deze
gelegenheid, en onmiddellijk als hare meening zou te kennen geven, dat
men het kind, als een soort van schadelijk ongedierte, het huis uit
moest zenden; maar, integendeel, zij koos veeleer de goedaardige
partij, uitte eenig medelijden voor het hulpelooze wichtje en roemde de
goedheid van haren broeder in hetgeen hij al gedaan had.
Misschien zal de lezer dit gedrag verklaren uit hare inschikkelijkheid
voor den heer Allworthy, als wij zeggen, dat de goede man zijn verhaal
eindigde met zijn besluit te kennen te geven om voor het kind te
zorgen, en het als zijn eigen zoon op te voeden;—want, waar is het, dat
zij altijd gereed was haren broeder van dienst te zijn, en hem zelden
of nooit tegensprak;—hoewel zij soms eenige aanmerkingen deed
hooren;—bij voorbeeld, dat alle mannen koppig waren, en hun eigen zin
wilden hebben, en dat zij wenschte dat zij gezegend ware geweest met
een onafhankelijk vermogen;—maar dit alles werd zeer zachtjes gezegd,
en kon, op zijn best pruttelen genoemd worden.
Maar al hetgeen zij het kind spaarde, schonk zij des te ruimer aan de
arme onbekende moeder, die zij eene onbeschaamde slet, eene
gewetenlooze heks, eene gemeene feeks, eene leelijke straatloopster
noemde,—die zij in één woord geen enkele dier scheldnamen kwijdschold,
waarmede de deugd nooit verzuimt diegenen te geesselen, die het schoone
geslacht tot schande strekken.
Wijders werd er een raad belegd, over wat men doen moest, om de moeder
te ontdekken. Eerst werd er een onderzoek ingesteld omtrent het
karakter van al de vrouwelijke dienstboden in huis, die allen, en
schijnbaar zeer billijk, door jufvrouw Wilkins vrijgesproken werden;
want zij had ze zelve uitgezocht en het zou welligt moeijelijk geweest
zijn een tweede stel van dusdanige vogelverschrikkers bijeen te
brengen.
De volgende stap was een onderzoek te doen onder de leden van de
gemeente, en dit werd aan jufvrouw Wilkins opgedragen, die met den
meest mogelijken ijver aan het werk moest gaan en haar rapport des
namiddags indienen.
Zoodra dit alles geregeld was, begaf de heer Allworthy zich, volgens
zijne gewoonte, naar zijne studeerkamer en liet het kind aan zijne
zuster over, die, overeenkomstig zijn wensch, beloofd had daarvoor te
zorgen.