Bommelby, bommelby met jou wit bandelier,
Met jou vlerke wat blits in die sonlig en gons,
En jou swartpak, verguld met die blomme se dons--
Wat beteken jou sing en wat maak jy hier?
Maar die bommelby werk, of ek vra en of nie;
Natuurlik, ek weet hy hoor nie na my
En laat my gevra en gepeuter opsy--
Maar dis mos wat deurgaan vir poësie!
My siel is so wyd soos die oseaan,
En grootse gedagtes die woel daarin om,
Te groot vir woorde, my Muse is stom,
Want waar haal sy sulke woorde vandaan?
Ja, modder kan jy met jou vingers nie vat,
Diamante is klein en gereëld van bou
As jou oë maar reg is--Ek vra vir jou,
Hoe moet ek die ruim van ’n siel dan skat?
Dis newels, net newels wat warrel en vlie,
En ek is miskien nog agter die vlug
Van ou Tyd, en ken die boom by sy vrug--
Maar dis wat nou deurgaan vir poësie!
„’N SPEELTONEEL”.
Ag, moet hul nie stoor nie, laat jou voetstap nie hoor nie,
Kom ons hulle oor die laning beloer.
Kan jy mooiers verlang dan die kindergesang
En die geestige, malle rumoer?
Met ’n blaar in sy hand staat die predikant,
Lees daaruit die formulier voor
Waarmee hy hul trou; daar word huise gebou,
Die gelag onder werke gesmoor.
Nou word daar gedoop, dan weer suiker verkoop
Vir blikkies en skerfies en blare;
’n Floue gelawe, ’n kuiken begrawe
Met luide en droewe gebare.
Kon ons maar soos hulle die wêreld verag
En spot met sy wel en sy wee;
Of die wêreld al frons--daar klink hul gelag,
En die wêreld lag hoofskuddend mee!