Die koeëls die blits, dat die klippe so brand--
Hoera vir die reuk van ’n roer!--
Maar die tien en Jan Pieterse hou daardie nek,
Help bewaar ou Transvaal vir die Boer!
„’n Uur nog, net ene”--’n uur van die hel!--
„As ons maar die nek kan hou,
Dan is ons kommando die drif veilig deur!”--
En hy bid sonder handegevou!
Wild en wyd, wild en wyd,
Gee die perde maar teuel en spoor;
Jy hoor net daaronder die hoewegedonder,
En hierbo fluit die koeëls langs jou oor.
Daar hinnik ’n liddiet, ryperd van die Dood
Blits hemel en aarde deureen;
Die stof wyk--die mense ’s die drif veilig deur--
By Jan Pieterse leef nog net een.
„Ons trap!” kommandeer hy. Wild en wyd
Gee hul perde maar teuel en spoor;
Hy hoor net daaronder die hoewegedonder
En ’n skreeu--hy ’s allenig nou oor.
Trug nou, trug deur die vlaag van lood,
Sy maat kan hy daar nie laat bly!
Al om hom daar gons dit die lied van die dood,
Waar sy sekel al snerpende sny.
Met die gewonde man dwars oor sy saalboom geleg
Gaat hy stadig en stappende heen;
Geen teken van haas, hy ry peinsende voort
Op ’n stap deur die koeël-gereën.
„Laat staan, hy’s ’n held -, Three cheers’ vir die Boer!”
Sê die Engelsman, hees in die keel.
Die bulte weerklink met vier harde hoera’s,
En die lug word met helmette geel!
Jan Pieterse draai hom sy vyande toe
En wuif hulle dank met sy hoed;
Al stappend verdwyn hy op die horison daar
In ’n raam van die westergloed.
So hoera vir die klank van stiebeuel en spoor,
En hoera vir die reuk van ’n roer!
God behoede ons veld van die vreemde geweld
En bewaar ons ou land vir die Boer.