Bekoorlik kind! ek weet nie wat dit is
Of hoe dit kom nie; ’k weet alléén maar dit:
Dat ek nog altyd deur jou beeld aanbid
En steeds die tintel van jou oge mis.
Is dit die glans, waarvan ek nimmer wis
Dat dit ’n man so aangryp, altemit?
Of is dit net bekoring? Nee, daar sit
Oneindig veel meer agter dan jy gis.
Dit is die krag, wat digters stil laat staan
Voor al wat lief en skoon is op dees’ aard;
Dit is die Siel, wat so sy wege baan
Van hart tot hart, tot twee aanéén-gepaard
Hul hele lewe sáme verder gaan.....
Lief kind, o maak my lewe lewenswaard!