As saans die son stilswygend sterf
Daar oor die wester-rand,
Dan straal hy wondertekens uit
Aan elke wolk en land.
As saans die skemersluier sak
In stille segetog,
Dan veg die dag sy doodstryd vóór
Sy laaste ademtog.
As saans die donker duister daal--
Die doodskleed van die dag--
Dan hou die kinders van die son
Hul ligtend sterrewag.
AWENDMYMERING.
(Op die stoep van ’n boereplaas).
Dis stil.....
Geen blaartjie roer,
En die hele werf
Rus sag in die skoot van diepe vergetelheid.
Die dag is dood
En lê begrawe--
Stil.
Soas op Sabbat-môrens ’n tortelduif
Die stilte in die lug nog stiller maak,
Deur af en toe te koer en dan te swyg--
So kan jy hoor
Daar onder by die voor,
Waar nou net modder van vroeëre strome vertel,
Hoe die paddetjies die ontsaglike stilte verstoor.
Hulle kwik en kwek en kwaak,
Dat dit kraak!
Om dan weer almal op te hou--
Ineens!
Maar nie vir lang nie;
Ontevrede bid
En soebat hul vir reën--
Hulle ween,
En gaan dan slaap vermoeid en uitgeput.
Ver
In die veld
Gaan ’n skreeuende kiewiet te keer.
Hy vlieg op en neer,
Heen en weer,
Verskrik
Deur ’n jakhals wat tjank in sy buurt....
Dis roerloos stil.
En die sterre,
O God, die sterre!
Hoe mooi
Is die firmament versier
En uitgetooi,
Asof daar altyd feeste word gevier
Daar bo in die hemel,
Ver--
Ver van hier!