Die hond wat by jou tafel staan
En smekend in jou oë kyk,
Die praat die waarheid met sy blik
Waardeur hy jou sy nood laat blyk.
Die voëltjies van hul kroos beroof
En skreeuend om hul nes met smart,
Die uiter waarheid hemelrein
Uit swaar beproefde ouerhart.
Die plantjie in jou vensterbank,
Wat jy versuim om te benat,
Praat waarheid met verwelkte blom,
Met druipende stengeltjie en blad.
Die bokkie wat geen kwaad vermoed
En water soek in skadu-kuil,
Raak dood deur swyend leuentaal
Van tier wat in die riete skuil.
Dis nie jou woord alleen wat lieg,
Of wat die waarheid kan verklaar:
Deur daad en skyn, deur swye selfs,
Word waar- of valsheid openbaar.
UIT „LIEFDE’S ONSIN”.
(’N Wiegeliedjie).
Lamtietie, diamtietie, doedoe my liefstetjie,
Moederhartrowertjie, dierbaarste diefstetjie!
Luister hoe fluister die wind deur die boompietjie,
Heen en weer wieg hy hom al oor die stroompietjie.
„Doedoedoe bladertjies,
Slapenstyd nadertjies;
Doedoedoe blommetjies,
Nag is aan ’t kommetjies”--
So sing die windjie vir blaartjies en blommetjies.
Bo uit die boompie kom nog ’n gesangetjie,
Soet soos ’n soentjie op kindjie se wangetjie,
Soet soos die stem uit die snaar van vioëltjie
Sus daar ’n wieglied uit bekkie van voëltjie:
„Tietewiet, koeroeroet--
Pierewiet, toetoetoet!
Doedoe my kindertjies,
Wat sal dan hindertjies?”--
So noem die voëltjie haar kuikentjies kindertjies.
Onder die boom uit kom nog ’n gesangetjie,
Rein soos ’n traantjie oor kindjie se wangetjie;
Hoor dan die orreltjie onder die boompietjie,
Luister die wieglied van ruisende stroompietjie:
„Trippetrip, koeloeloem,
Oor die klip doemeloem!”
Stroompie die rus nimmer
Stroompie die sus immer,
Sus immer, suis immer, ruis immer, rus nimmer.
Bo in die bloue lug flikker die sterretjies--
Hemelse brandwaggies, lampies van verretjies,
Wakend oor windjies en wolkies en stroompietjies,
Wakend oor mensies en diertjies en boompietjies:
„Wees maar gerustetjies,
Slaap maar met lustetjies!”
So sing die sterretjies--
stilletjies, verretjies:
Vuurvliegies, lugliggies, ewige sterretjies!
* * *
Onskuldig ogies en voetjies en handetjies!
Wie weet hoe ver moet my kleintie nog ganetjies,
Ver deur die wereld se kronkels en gangetjies.
Bly tog maar kleinties en bly dit maar langetjies;
Bly maar by moedertjie,
kindlief se hoedertjie--
Saap in haar arrempies,
Saggies en warmpies--
Doekies dan, doekies in moeder se arrempies!