Koning, O! koning, die witmense stroom
in duisende, duisende, duisende aan.
Die swierige bos en die tronende boom
word gemartel, vermorsel, vermink op hul baan.
Hul withuise skommel en rommelend rol
en vergruisel die gras tot verstuiwende stof.
Die buiende velde van lewe is vol,
maar geen stroompie murmel ’n liedjie van lof.
Koning, O! koning, Silkaats is verslaan;
op sy magtlose ryk rus die doem van die dood.
Selfs die olifant buk voor die taaie tiraan.
O! koning, ontwaak, daar’s gevaar, daar is nood.
Die witmense steier op perde geswind,
deur die duikende dal tot die berge hul kam.
Geen mag kan weerstaan hulle wrede bewind,
geen assegaai staan teen hul kwaaie mabam.[1]
Koning, O! koning, die berge die beef
en die klowe weerklink met ’n vreemde gesang;
die dale die wemel, die velde die leef,
en alomme verbrei sig een vreemde gedrang.
Ruk aan met die Skilde, die Wildebees-skilde;
ruk aan met die fleur van u vegtende mag;
ruk aan en stort met ’n woeste, ’n wilde,
’n vernielende sprong op die tiraangeslag!
[1] Geweer.