Gestil is ons klae,
die droewige dae
van wanhoop en wee is verby;
die blinkende komme
en geurende blomme
bedek nou die vlakte en vlei.
Langs eensame hutte
en stofdroë putte
woel nou weer mense en vee;
aan damme en kolke
het die loodsware wolke
hul stromende gawe gegee.
Weer beur uit die gronde
die grassies ontbonde,
van hul sluimerende broeislaap bevryd,
en sprei oor die sande,
om kaal-nare rande
’n groenende, sagte tapyt.
Die kaal afgesnoeide
en deur sonbrand verskroeide
bossies die spruit alweer mooi,
en die saadjies die vul weer,
die blaartjies die krul weer,
deur die sonlig se strale genooi.
Die westewind streel weer,
die westewind heel weer
die wond, wat hy ru het geslaan;
en sy luggie die swewe,
bring lus en bring lewe
o ver soos die hooglande gaan.
In die veekraal se kaalte,
langs die voetpad se vaalte
woel die kalwers op huppelende gang;
en daar ver uit die vleie,
waar die skaaptroppe weie,
kom die stygende lammergesang.
In hul soekende vrae,
in hul angstige klae
meng sig dof die moeder-gekreun;
en dit swel tot akkoorde
in die eensame oorde,
wat swaar en stadigies dreun.
Hoor die lied van die velde,
wat die skape vermelde,
as die môreson hulle beskyn!
Hoër geswewe,
bo rande verhewe,
versterwe die sware refrein.
My harte juig mede
en my dankbare bede
word éen met die skape se lied;
en saam klim na bowe
om die Skepper te lowe,
ons lofsang na swaar en verdriet.
As die vrolik en blye
gansies in rye
so glad oor die watertjies gly,
en gesèls so plesierig
en snap weer so gierig
na kossies, orals gesprei;
as die doodsheid verby is,
kos volop te kry is
en die voëltjies weer lewendig sing;
as die vlak in sy weelde
sy ryker bedeelde
gawe aan wat lewe, kom bring:
dan herleef ook my harte
deur geen kwelling, geen smarte,
geen donkere beelde gedruk;
en vry soos die winde,
deur geen bande te binde,
styg my siele en droom van geluk.
Verby is ons klae,
die droewige dae
van wanhoop en wee is verdwyn;
en ’n luggie die swewe,
bring lus en bring lewe
so ver soos die hoogvelde dein!