Oor ver, verre lande;
oor blou, bloue rande
sien ek vliesige wolkies verspreid--
oor hoog, hoë gronde
sag gewieg, ongebonde--
die lug welf so blou en so wyd.
Oor ver, verre lande,
oor blou, bloue rande;
deur die aandson se strale beskyn,
sien ek vry, ongemete
ongemerk en vergete,
die wolkies so stil-stil verdwyn.
Nes die vlugtige beelde
van die sterwend vergeelde
wolke, in die lugte verspreid,
so sink daar geslagte
soos ’n vlieënde gedagte
in die eindlose ruim van die tyd.