Goei nawend my sterretjie
met jou vrindelike groet;
jou weer te sien skitter
doen my harte so goed!
Ek staan net maar op
van my lampe-liggie,
en daar kyk ek verras
in jou kindergesiggie.
My kleintjies lê binne
in hul droompies al:
ek was bang dat die ryp
in hul ogies sou val.
Met wangetjies rond
lê die slapende bloedjies
glimlaggend te droom
van hul spelegoedjies.
En jy speel maar hierbuite
in die winternag!
En kom my nog teë
met jou olike lag!
Jy weet van geen nag,
geen koue of vrese,-
klein ligtende, laggende,
klein hemelse wese!
Jy speel in die nag
om die aard te verbly;
in my donkere berowing
kom jy laggend tot my.
En is dit my netnou hierbuite te koud,
dan vlug ek geswind weer na binne;
maar jy bly, ongesien, nog skitter daarbo
aan die hoë, hemelse tinne!