Ginds op ’n knoppie, wydgeleë,
ver van die woelige werf en weë,
armoedig lê en skaars beskut,
in middagslaap, die oue put.
Geen voël laat sy lied daar klinke,
geen doringboom sy skadu sinke
op leiklip-brokkies, wat lê braai
in middaggloed se ligte laai.
Verwaarlosing se ongenade
spreek uit die stukke pale en drade,
waarbinne staan ’n slingerwiel:
die toegang tot ’n diepe siel;
tot swyggeheim wat waterwelle
straks aan die velde sal vertelle,
as sag ’n windjie hul ontwek,
voordat die kuddes bronwaarts trek.
Intusse daal van hemeltinne,
deur sombre skemering daarbinne,
’n langgespanne silwerdraad
wat afglans op haar stil gelaat.
’n Wyle, en ’t is al verlede--
’n klippie duikel na benede...
Waar kom die wekkertjie vandaan?...
Het d’awendkoeltjie dit gedaan?...
’n Wyle, en ’t is al ontroering,
en al te wrede rus-ontvoering;
want ope slaan die deksel wat
ontsluit geheel haar koele skat.
Sy hoor naby en nog van verre
haar skapies dorstig aan kom blerre;
sy open mild haar waterfles
om al wat bler die dors te les.
Dit put maar en sy gee maar immer,
dit put maar en sy weier nimmer;
gelyk ’n moeder, so opreg,
gee sy haar laaste druppel weg!
Straks gaan die skapies almal hene
en is die putters weer verdwene,
en niemand dink dan langer om
haar so vervalle heiligdom.
Haar lewe is soos die moederlewe:
by ondank immer bly te gewe;
maar ’k hoor as hul is heengegaan,
diep-onder tap... ’n watertraan!