Die luie stof. Hul het geen voete, want
net waar ek kom, daar leg
hul al maar in my weg.
Of kom my voet hul te naby
dan skuif party
net effentjies op sy.
’n Rusbed vind hul oweral
om lomerig op neer te val.
Grassprietjie is hul nie te smal,
wat langs die grootpad staan.
Die grootpad weer is nie te breed;
kerksolder nie te eensaam, of
die toringdak te hoog gemeet.
Hul lê so rustig op die skoen
van werkman, hard en uit fatsoen
getrek al en verslyt--
so rustig soos
in perlemoer van dames-oor,
of op haar blanke hals.
Net reëndruppels laat vir hul
haastig op luie rusbed krul,
nes wurms langs die grond.
Maar as die son se gloed hul vat,
lê hul weer reguit en
gee vir geen wawiel pad.
Daar kom hul aan--dieselfde stof!
Die lug is vuil, die son is dof.
Dit lyk wel wonder-baie of
die wêreld wil vergaan--
so kom hul aan!
Soos ’n bende ruiters, stoer en straf;
Soos ’n kommande op stywe draf,
ry hul verward die grootpad af.
Hul trek hom vol, sy lengte langs,
versprei omheen wildheid en angs
en al na vorentoe.
Die vrouens ruk die deur op slot;
die manne vlug op hoog gebod,
reusbome wals soos skimme rond
en wyk, met huise in verbond,
na ongewisse newelgrond--
en dit is of stof alleen bestaan!
Stof en sy agterryer, Wind,
wat op sy hakke jaag geswind,
hul twee die dryf, van woede blind,
stormenderhand,
die lug en landskap uit verband!