Daar ruis ’n lied van lang verlee,
en stemme singend kom van ver;
en immer ruis my siele mee
met stemmelied van lang verlee--
uit d’ eeue her.
Daar ruis ’n lied van lang verlee
wanneer die wind so sag verrys;
en immer, buigend na benee,
die bometop sing klaaglik mee
eenselfde wys.
Daar ruis ’n lied van lang verlee
in d’ oseaan se maatgesang;
en immer ruis die skulpies mee
met d’eeuelied van grote see--
diep opgevang.
Og, kon ek sing van lang verlee
gelyk die skulpies so getrou,
wat opgegaar, nog kleinlik gee
die weerklank van ’n wêreldsee--
by d’ oor gehou.
Og, kon ek sing van lang verlee
gelyk die dentak hoog in top,
wat daar sy naaldjies klein-verbree,
opdat die wind sy oue wee
kan klaag daarop!
O, kom tot my uit lang verlee,
sangstemme, kom uit droomgebied,
deurruis my siel soos awendbee
van westewind, soos verre see
se golwelied!