Dit is nag, stille nag,
en ’n moeder hou wag,
waar ’n kindjie teer lê te sterf--
net ’n flou-floue sug
in die ruim-ruime lug,
en ’n sieltjie het weggeswerf.
En agter die huis
vlieg met woeste gedruis
die snorkende spoortrein verby;
en die nag die dreun
van sy wilde gesteun,
soos hy voort op die ysters gly.
O die tedere krag
van ’n kind, wat so sag
en so stil weer die wêreld ontstyg;
O die moeder alleen
in haar bitter geween,
as die nag op haar smeekstem swyg!
O die woeste geweld
van die trein oor die veld,
waar die moeder allenig treur;
die hemel en aard
weergalm van sy vaart,
wat die wêreld in tweë skeur.