Bleek blink die seile vèr teen die hang,
swart kom die kaffers met driftige drang,
bewend omhoog rys gebed en gesang--
o so bang!
Donkre gevaartes dondrend temet,
blitsende flitse van pyle gewet,
borend na bowe die skietgebed:
Here red!
Hoor die gebruis teen die wawiel aan!
Hoor die geklots oor die seile slaan!
Sug van vertwyfling die boesem ontgaan:
Heer, dis gedaan!
* * *
Vas lê die roer in die trekker se hand,
fluks hou sy vrou aan sy syde stand,
weg vlug Kalipi weer na sy land--
vêr oor die rand!
Swart lê die kaffers: blom van die heir;
„Samel by hope die vyand se speer!
God het geseen man en geweer!
Sink dan terneer!
Hom sy die eer!”
[1] In Oktober 1836 het SAREL CILLIERS met 40 man ’n aanval van 5000 Matabeles
op die treklaer by Vegkop (Vrystaat) afgeslaan.
REPOS AILLEURS.
(Die rus is elders).
In die eensame veld
staan ’n tentjie klein,
en daarnaas in die skeemring
skuif die ligtende trein;
ek sien in die tentjie,
deur die ope gordyn,
’n tafel met bordjies
en glasies fyn,
wat sag in die lig
van ’n kersie skyn;
en ek dag: „was ek net
in die tentjie klein--
_ek sou tog, o so gelukkig, syn_”.
Naas die eensame tent
staan ’n meisie klein
in stomme bewondering
vir die ligtende trein;
sy sien my geniet
my glansende wyn
en kostlike maal
by elektriese skyn;
en ek raai die gedagte
van die meisie klein:
„og, was ek maar net
in die vrolike trein,
_ek sou tog, o so gelukkig_, syn”.
’N SPROKIE.
Ek ken ’n mooi klein sprokie
wat so na waarheid klink--
dis dat die tortel altyd
sy water troewel drink.
Kom hy by helder plassies,
dan sal hy drinkend neig
as eers, na sagte roering,
die modderwolkies styg.
Dáárom sing hy so droewig
van donker voëlleed;
dáárom tooi hy hom stemmig
met dowwe verekleed.
So is daar sombre siele
waar hy my aan laat dink,
wat, soos die tortel, troewel
die lewenswater drink:
Vir alle lewensliefheid,
vir vreugdesang bevrees,
drink hulle geen genoeëns--
of dit moet troewel wees!