Antonio ekĝojegis!
Sinjoro Meyer fine atingis la ekspedicion de la onklo kaj nun ili
kune tendaras! Kaj jam ili ekvidis lin kaj rapidas renkonte al li!
Ĉu ili alveturos ĝustatempe? Antonion forlasas la fortoj, kaj liaj
malamikoj estas jam tute proksime. Ili jam ekkomencis pafi!
Ho, la onklo kaj sinjoro Meyer kun siaj viroj venos tro malfrue!
Ankoraŭ du-tri minutojn--kaj li estus savita!
Antaŭ li aperis granda abismo. Tiom larĝa, ke li ne povus
transsalti ĝin. Tiom profunda, ke li trovus sur ĝia fundo la
morton.
Kio restis? Aŭ morti en la manoj de la Araboj, aŭ ĵeti sin en la
abismon kaj tie perei...
Li ne povis longe pripensi.
Antonio instigis la kamelon, kiu per granda arko suprensaltis kaj
poste rapide malleviĝis al la fundo...
La abismo malice grimacis...