Vespere oni vekis lin.
La virino, kiu venigis lin en la oazon, preparis por li kuŝejon sur
la tero en sia kabano. Apenaŭ li iom manĝis, li daŭrigis la
dolĉan dormon.
Kiam li vekiĝis, estis hela tago.
Post matenmanĝo li eliris por trarigardi la oazon. Li ja ne povos
resti ĉi tie. Li devos havigi al si informojn, kion oni povas fari
en tiu ĉi situacio.
Ĵus kiam li forlasis la kabanon, alveturis en la oazon longa
procesio de armitaj viroj. Virinoj, infanoj kaj maljunuloj
ĝojkriante kuris renkonte al ili. Sed kiam la armeestro diris al ili
kelkajn vortojn, iliaj ĝojekkrioj ŝanĝiĝis en kortuŝan ploradon.
Viroj saltis de sur siaj kameloj kaj eksidis kun la ceteraj oazanoj.
Unusola estro restis staranta. Antonio tuj ekkomprenis, ke ili estas
la rajdantoj, ĵus revenintaj el rabekspedicio. La malhelaj vizaĝoj
de la viroj kaj malĝojigaj ekkrioj de la virinoj, de la maljunuloj
kaj infanoj estis la evidenta pruvo, ke la ekspedicio malsukcesis.
La estro parolis versimile pri la procedo de la ekspedicio. Li
akompanis sian parolon per vigla gestado kaj tiel Antonio, malgraŭ
tio, ke li ne komprenis, povis imagi en la fantazio la tutan
ekspedicion.
Kaj ju plu parolis la estro, des pli certe ekkomprenis Antonio, ke li
falis en leonkavon. Ke li troviĝas en la oazo de tiuj rabistoj, kiuj
intencis ataki ilian ekspedicion--kion malebligis al ili nur li. La
estro ĵus parolis pri la sorto de Othman. Kiu scias, kiamaniere li
eksciis tion, sed estas vere, ke li priskribis lian arestiĝon tre
fidele. Post tiu ĉi sciigo ĉiuj ĉeestantoj komencis eldiri la
nomon de Othman kaj laŭte plori.
Antonio jam pripensis, kiamaniere li povus forkuri. Li timis, ke ili
ekscios, ke li estas tiu perfidulo, kiu kaŭzis ilian tutan
malfeliĉon.
La estro ankoraŭ ne finis sian parolon, kiam maljunulo subite
ekstaris kaj, montrante per la mano al la suda enirejo en la oazon,
ĝoje li ekkriis: "Othman!"
Ĉiuj malkonfide ekrigardis tien.
Vere! Proksimiĝis Othman!
Dum la terura samumo, kiam ĉiu havis sufiĉe da laboro kun si mem,
Othman disŝiris la rimenojn, per kiuj li estis katenita, kaj
forkuris.
Antonio vidis, ke fulmotondro proksimiĝas.
Dum la atento de la tuta vilaĝo estis fiksita al la revenanta
Othman, Antonio surgrimpis kamelon kaj galope li ekrajdis en la
vastan dezerton. Antaŭ ol ili ekrimarkis lin, li estis en distanco
de unu kilometro.
Unuamomente ili ne komprenis, kion tio signifas. Sed Othman, kiu
havis tre akran vidsenton, ekkonis lin.
"Ni persekutu lin!" li ekkriis rabie. "Ni ekkaptu lin, eĉ se la
kameloj devus perei! Li estas tiu, kiu perfidis min!"
Komencis furioza persekuto...
Antonio ja estis sufiĉe malproksime, sed li rajdis sur la kamelo
unuafoje, dum liaj persekutantoj estis eminentaj rajdantoj. Antonion
pelis la timo antaŭ la aĉa morto, liajn malamikojn la venĝosopiro.
Kiu venkos?
Laŭŝajne la Araboj. Ili flugas sur siaj kameloj ventrapide. Ili
faras grandegan cirklon, kies mezpunkto estas Antonio. La duoncirklo
mallarĝiĝas. Tio ne povos daŭri longe, kiam Antonio estos kaptita.
Sed--kio aperis ĉe la horizonto?