Sed ĝisfunde li tamen ne falis.
El la kontraŭa rokmuro de la profunda abismo elstaris granda
rokaĵo. Antonio ekkaptiĝis sur ĝi, sed per la forta ekpuŝego
li senkonsciiĝis...
Kiam li malfermis la okulojn, kliniĝis super li du viroj: sinjoro
Meyer kaj la onklo.
"Dank' al Dio!" ili ekflustris samtempe. "Savita!"
Antonio iom post iom rememoris pri ĉio.
"Kaj kie estas la persekutantoj?" li demandis per malforta voĉo.
"Kiam ili ekvidis, ke vi falas en la abismon, ili forkuris,"
respondis sinjoro Meyer.
Kaj nur nun Antonio vere ekĝojis pro tio, ke li revidis sian onklon.
Li rapide refortiĝis. Tiam ĝisnokte ili rakontis al si reciproke
pri siaj travivaĵoj. La onklo estis fiera je Antonio, ĉar tio, kion
rakontis pri li sinjoro Meyer, esperigis, ke li fariĝos perfekta
viro.
Antonio restis ĉe la ekspedicio de la onklo. Antaŭ la adiaŭo kun
sinjoro Meyer li devis promesi al li, ke li dum la revojaĝo vizitos
lian familion en Tunizio.
Dum plua vojaĝo li eksciis, kiamaniere oni vojaĝas en karavano.
Ofte, kiam la dezerto estis varmega kiel brulvarmigita forno kaj en
terura varmego la kameloj iris antaŭen nur tre malrapide, paŝon
post paŝo--li eksopiris denove vojaĝi en komfortaj aŭtomobiloj.
Sed baldaŭ li tamen alkutimiĝis al tio, precipe kiam la onklo
promesis al li, ke--kiam li estos fininta sian lernadon--ili
entreprenados longajn komercvojaĝojn en diversajn regionojn.
La restvojaĝo pasis sen eksterordinaraj okazintaĵoj.
Tuj post reveno la onklo anoncis Antonion kiel la lernanton.
Ĉi tiu fariĝis lerta, entreprenema komercisto. Li faris ofte
diversajn komercvojaĝojn, komence kune kun la onklo, pli poste tute
memstare.
Liaj sopiroj plenumiĝis. Li ja ne fariĝis vojaĝanto, sed ankaŭ
kiel komercisto li ekvidis multajn novajn landojn, li ekkonis
diversajn popolojn kaj ankaŭ aventurojn li travivis.
Sed neniam plu li travivis tiom da aventuraj okazintaĵoj, kiom dum
sia unua vojaĝo, kiam li serĉis sian onklon...
F. Omelka: