Silento.
Ĉu li devojiĝis? Ho, certe, li devos deflankiĝi iomete dekstren!
Do li ekkuris dekstren kaj post ĉiu paŝo li senespere vokis
sinjoron Meyer.
Sed la dezerto estis muta kiel tombo.
Antonio ŝanĝis la direkton de sia kurado en ĉiu momento. Tuj
ŝajnis al li, ke li devos iri maldekstren, tuj dekstren, tuj li
revenis--kaj tiel li rapide kuris ĝuste en mala direkto ol staris
aŭtomobiloj...
Lia voĉo plimalfortiĝis, liaj kruroj malleviĝis pro laciĝo.
Kaj la senkompata dezerto avide englutis liajn kavajn, kordisŝirajn
ekkriojn, kiuj fine ŝanĝiĝis en kortuŝantan ĝemadon:
"Sinjoro Meyer! Sinjoro Meyer!"