La tago estis eksterordinare varmega. El la dezerto spiris infera
varmego.
Posttagmeze la tuta tendaro subite ekvigliĝis. Ĉiuj rigardis en
la sama direkto. Ankaŭ Antonio ekrigardis tien kaj ekkriis pro
entuziasmo. Sur la dezerto kuris granda struto. Ĉu ĝi kuris aŭ
flugis? Antonio ne povus diri. Li vidis nur, ke kruroj de la birdo
moviĝas fulmrapide. Li vidis rapidecon, kiu miregigis lin. La struto
malaperis malantaŭ proksima monteto.
Antonio rekonsciiĝis el sia mirego. Ho, kiel bela estus tio, se li
povus alporti en ilian lernejon la strutplumojn kaj doni ilin al
sinjoro instruisto, dirante: "Sinjoro instruisto, kiam mi vojaĝis
tra Saharo, mi pafmortigis la struton. Mi alportis al vi ĝiajn
plumojn."
Kaj pli frue, ol iu povis malhelpi lin, li ekprenis pafilon, saltis
el la aŭtomobilo kaj ekkuris al la monteto, malantaŭ kiu malaperis
la rapida birdo.