La maro entuziasmigis Antonion. Apenaŭ li estis deponinta siajn
pakaĵojn en malgranda kajuto en subferdeko, en kiu kunloĝis
ankoraŭ kvin vojaĝantoj, li iris sur ferdekon kaj ĝuis la belegan
maraspekton. La maro estis trankvila. Malforta venteto delikate
movetis ĝian surfacon, kies horizonto perdiĝis en senfina
malproksimo. Nur nun li ekkonsciis, kion signifas la vortoj "senfina
maro". Li rememoris pri la rivero Moravio. Ankaŭ ĝi de tempo al
tempo disrompis la digojn kaj subakvigis vastajn herbejojn apud
Uherské Hradiště. Tiam Antonio persistis eĉ kelkajn horojn
stari sur la ponto kaj observi la malklaran akvon, kiu kun granda
bruego ruliĝis kaj sovaĝe puŝegis pontkolonojn. Li povis longe
tiel stari plena de admiro kaj entuziasmo, kun larĝe malfermitaj
okuloj, kaj unusola ideo turniĝis en lia kapo: "Tiel sendube
aspektas maro!"
Sed kia diferenco estas inter tiu rivero kaj tio, kion li vidas ĉi
tie! Tie estis la akvo malpura, abomena--kontraŭe la maro estis
pura, helblua, kaj kio estis ĉefa, nenie estis videblaj vilaĝoj kaj
urboj, nenie estis arboj kaj krom kelkaj izolitaj birdoj, kiuj
ĉirkaŭflugante sekvis la ŝipon, sur tiu tuta grandega marsurfaco
estis absolute neniu postsigno de la vivo.
La suno majeste naĝis tra la sennuba firmamento kaj ĝiaj radioj,
baniĝantaj en ondoj, ŝanĝis la maron en disfanditan oron!
Post vespermanĝo li revenis sur la ferdekon. La nokto estis varma
kaj trankvila. Sur la ferdeko muzikis marista kapelo. Al Antonio
tre plaĉis la kostumoj de la muzikistoj. Ili estis vestitaj en
tolaj ŝuoj, blankaj pantalonoj, bluaj surtutoj kaj ĉapoj kun ora
brodaĵo. Ili muzikis fremdajn kantojn. Antonio ne komprenis ilin,
sed malgraŭ tio ili tre plaĉis al li. Sed kia estis lia surprizo,
kiam la muzikistoj verve komencis ĉeĥan kanton "Kial nune ni ne
ĝoju?" Li preskaŭ forgesis, ke li troviĝas en fremdlando. Tiuj
kelkaj karaj tonoj efikis, ke li subite sentis sin sur la ŝipo kiel
hejme. Estis jam preskaŭ duonnokto, kiam la pasaĝeroj komencis
forlasi la ferdekon.
En tiu nokto li dormis maltrankvile. Lia kajuto estis en proksimo de
maŝinejo kaj bruego de maŝinoj penetris en la kajuton, ĉar ties
muroj estis tre maldikaj. Krom tio la ŝipo iomete ŝanceliĝis.
La duan tagon posttagmeze li estis denove sur la ferdeko. Apogita je
balustrado li observis la ludon de ondoj kaj profundan sulkon, kiun
postlasis la rapidanta ŝipo. Malproksime de li staris knabineto,
sendube dekdujara. Ceteraj vojaĝantoj kaj maristoj estis en tiu
momento sur kontraŭa parto de la vasta ferdeko.
Ankaŭ la knabineto rigardis la maron. Sed la balustrado malhelpis
ŝin en ĉirkaŭrigardado kaj tial ŝi stariĝis sur la piedpintojn.
Ĉar eĉ tio ne sufiĉis, ŝi surgrimpis la balustradon kaj
elkliniĝis. Subite ŝi perdis ekvilibron--kaj pli frue ol Antonio
povis alsalti kaj antaŭiri la katastrofon, ŝi falegis en danĝerajn
ondojn.
La tutan okazintaĵon rimarkis nur Antonio. Li ne perdis sian
spiritĉeeston. Pli rapide ol vi povus diri unu-du, li jam estis sen
surtuto kaj pretiĝis ĵeti sin en la maron. Li povis bonege naĝi,
kiel ĉiuj knaboj el lia vilaĝo. Lastmomente, kiam li jam staris sur
la balustrado, li turnis sin al la maristoj kaj laŭtege li ekkriis:
"Helpu!" Post tio li kuraĝe saltis de sur la alta ferdeko.
Li malleviĝis profunden sub la surfacon. Kiam li reaperis, li
ĉirkaŭrigardis. La knabineto estis en distanco de kelkaj metroj de
li. Ŝi malespere svingis per la manoj kaj tenis sin sur la surfaco
nur kun la plej granda peno. La fortoj jam forlasis ŝin. Antonio
direktis sin al ŝi. Li ekprenos ŝin kaj naĝos kun ŝi al la ŝipo,
se kompreneble ili ekaŭdis lian ekkrion.
Sed laŭŝajne lia peno estos sensukcesa. Kiam li estis jam tute
proksime de la malfortiĝinta knabineto, ŝi malaperis sub la
surfacon. Antonio atendis momenton, kiam reaperos ŝiaj manoj,
sed vane. Tial li profunde enspiris, ĵetis sin sub la surfacon
kaj palpis per la manoj ĉiuflanken. Subite li ektuŝis ŝian
manon. Li fortege ekprenis ĝin kaj naĝis supren. En la lasta
momento! La spiro jam ne sufiĉis al li kaj kiam li estis tute
proksime sub la surfaco, li ekglutis malbongustegan marakvon.
La knabineto jam senkonsciiĝis. Tio estis por Antonio feliĉo, ĉar
alie ili ambaŭ versimile dronus. Li ĉirkaŭrigardis, kie estas la
ŝipo. Ĵus oni demetis la savboaton kaj kvar maristoj rapide remis
al la loko de la akcidento.
"Nur ke ili estu jam ĉi tie!" ekpensis Antonio. "Mi jam ne eltenos
longe."
Kaj vere--liaj manoj jam treege laciĝis. Se la boato alveturus
kelkajn sekundojn pli poste, ĉio estus finita.
Oni tiris ilin feliĉe en la savboaton, kiu rapidis al la ŝipo. Tie
jam ĉiuj estis alarmitaj. Ĉiuj vojaĝantoj estis sur la ferdeko,
premiĝante ĉirkaŭ la balustrado. Sur iliaj vizaĝoj oni povis
rimarki grandan eksciton. Precipe plendis iu sinjoro en sportvesto.
Kiam oni transportis ilin sur la ferdekon, al la senkonscia knabineto
alpaŝis ŝipkuracisto. Ŝajne ŝi ne plu vivis. La kuracisto
kliniĝis super ŝin kaj atente aŭskultis. Ĉiuj eksilentis
en streĉita atento. La sinjoro en sportvesto--patro de la
knabineto--estis pala kiel muro kaj fikse rigardis la kuraciston,
kvazaŭ li atendus el lia buŝo verdikton pri sia propra vivo aŭ
morto.
La kuracisto rektiĝis kaj skuis la kapon. Poste li ekprenis
malgrandan speguleton kaj alproksimigis ĝin al la buŝo de la
knabino. Apenaŭ rimarkeble ĝi ekrosiĝis.
"Ŝi vivas!" li proklamis mallonge kaj tuj eklaboris. Helpe de sia
asistanto li komencis artefaritan spiradon. Post nelonge la knabineto
malfermis la okulojn. Nekomprene ŝi ĉirkaŭrigardis. Ŝi ekvidis
multajn homojn, inter ili la neordinare palan patron kun larmoj en la
okuloj. Subite ŝi rememorigis ĉion al si.
Ŝi rapide ekstaris kaj, kurante al la patro, ŝi ekvokis:
"Mein Väterlein!"
Al ĉeestantoj ekrosiĝis la okuloj.
Kaj nur nun, kiam la danĝero estis forigita kaj la ŝipo daŭrigis
sian pluan vojon, ili ekinteresiĝis pri la malgranda savinto. Sed
Antonio nenie estis videbla. Apenaŭ li surgrimpis la ferdekon, li
kuris en sian kajuton, por ke li vestu sin en sekan veston. Li
decidis, ke li hodiaŭ ne plu iros sur la ferdekon, por ke li evitu
longajn dankparolojn.
Sed baldaŭ oni trovis lin tie. Ŝipservisto en subferdeko montris al
la ŝipestro lian kajuton. La ŝipestro kun la patro de la savita
knabineto eniris la kajuton kaj kore dankis al li. Ili demandis lin
pri la celo de lia vojaĝo. Ili ambaŭ scipovis paroli germane--la
patro estis naskita Germano--kaj invitis lin, por ke li iru kun ili
sur la ferdekon. Antonio ne volis, sed fine li iris. Kaj tie la
ŝipestro antaŭ ĉiuj vojaĝantoj laŭdis la senekzemplan kuraĝon
de la dekkvinjara knabo, kiu povas esti la ekzemplo al multaj
maturaj viroj. Kaj kiam li rakontis al ili pri liaj travivaĵoj,
admiro kaj laŭdo de la vojaĝantoj ne havis finon.
Dum la plua vojaĝo al Afriko estis Antonio la centro de la ĝenerala
atento. Ĉiu klopodis iamaniere rekompenci lian vere heroan agon.
La savita Gerto kaj ŝia patro, Karlo Meyer, germana komercisto,
loĝanta en Tunizio, fariĝis liaj nedisigeblaj gekunuloj.