TOBIO. La la la laa! (Kantante.) Sed ni knaboj el Manttala ...
Hih! (Jxetas sian cxapelon en la aeron. Marto alvenas el la domo kaj
tauxzas lian hararon.)
MARTO. Tuj silentu, falko!--Kion vi faros tie cxi ekstere? Kantoro,
bonvolu eniri. (Iras en la domon.)
TOBIO (reprenas sian cxapon). La grandsxirmila cxapo de Esko; li
ricevis la mian pro la edzigxofesto. (Ektrinkas.)
ZEBEDEO. Min tre surprizis tiu okazo, nome la tauxzo.
TOBIO. Tiun cxi antauxtufon sxi iom ektauxzis, sed mi pardonas al
sxi, cxar sxi estas tre ekcitema kaj ekkolerema kauxze de la festo.
Sxi egalas fulmon. Cxu vi atentis la rapidecon de sxia ago? Kiel sago
sxi ekaperis, kiel sago post unu sekundo ree estis en la domo kaj
dume havis tempon tauxzi min.
ZEBEDEO. Sceptro cxe virino estas malgxojiga signo; gxi antauxsciigas
ruinon de l' nacioj. Kiam en Romo la granda potenco klinigxis al sia
falo, la prostituinoj, virinacxoj kaj kromvirinoj regis, kaj la viro
tremis antaux la virino. Kia honto! Cxie volupto kaj amuzo.--Tobio!
Mi estimas virinon, sed diras, ke fino de l' mondo, bankroto, kaj
eterna konfuzo nin proksimigxas, kiam sxi sin vestas per pantalono
kaj nin komencas bati, vangfrapi kaj--(signife rigardante Tobio'n)
nin tauxzi.
TOBIO. Gxuste pripensate, vere Marto agis senhonte. Diablo! Mi
kolerigxas. Tauxzi min! Ho, ciganino! Nu, nu, certe mi vin punos,
kiam preterpasis via malbona humoro. Nun estas plej prudente
silenti.--Sed bonvolu eniri, kantoro, bonvolu eniri! (Malfermas la
pordon al Zebedeo, kiu eniras.) Mi sekvos vin tuj. (Reiras, prenas
ektrinkon kaj macxas sukerpecon poste. Marto venas.) Mi okuladas kaj
okuladas lauxlonge la vojon, atendante la gastojn kiel sunlevigxon.
MARTO. Vane sxajnas ilin atendi.
TOBIO. Hodiaux vespere ili devas reveni laux la interkonsento.
MARTO. Ili povas reveni hodiaux aux morgaux aux kiam ajn; sed pensu,
se ili revenus sen fiancxino!
TOBIO. Sen fiancxino?
MARTO. La opinio de junulino aux sxia edukanto eble sxangxigxis.
TOBIO. Neeble! La afero estis decidita per bravega manpremo.
MARTO. Tamen tute ne maleble. Sed, se tiel okazus, Janjo ja estus
multe pli proksima al la heredajxo ol Esko, nia filo; nur la tria
proklamo mankas. La ebleco por ke sxi kaj la malbenita forgxisto
ekkaptos de ni la kvincent talerojn, tiu penso mian koron bruligas
pli ol fajro de l' infero. Je Dio! Mi jxuras, ke tio ne okazos. Se
la mallertulo ne kunvenigas edzinon, li kontentigxu kun tiu, kiun mi
havigos al li. Mi rezervis al li amikinon, kiu lin akceptos kiel
malsata aglo. Li devas tuj edzigxi, sed pro tio vi devas ankoraux
intrigi kun la preposto.
TOBIO. Mi agos laux via volo. Sed tia disrevigxo ne timigu nin.
Baldaux ili alvenos kaj la fiancxino sidas apud Esko kiel floro de
Sarono. Ili estas solene edzoligitaj, por eterne kunigitaj; alie ili
ne estus restintaj tri semajnojn dumvoje. Baldaux ili alvenos dum
sonoj de fajfilo. La tajloro Andreo ilin atendas kun klarneto en la
mano je la vojdisigxo. Kaj mi jxuras, Marto, ke mi ankoraux vespere
dancos polskon kun vi sur tiu ebena korto.--Sed kion opinii pri
Ivaro, kiu gxis nun ne revenis?
MARTO. Ke li vivas, ni scias, cxar li ja estas vidita sur la stratoj
de Hameenlinna, sed klukanta pro ebrieco.
TOBIO. Kanajla knabo, vi neeviteble ricevos puneton, fine de tie
revenante, jes, tute certe.
MARTO. Mi vipos lin tiel, ke li la tutan semajnon kusxu ecx membron
ne movante. Sed vi, eniru por amuzi la kantoron. Pri unu afero mi
memorigas vin: ne ebriigxu hodiaux, se vi ne volas esti enbarota en
la porkejon.
TOBIO. En la porkejon? Marto mia, ne parolu tiel porke en tiu solena
momento!
MARTO. Eniru la cxambron kaj ne parolacxu. (Tobio eniras, Marto sola.)
Vi restas ankoraux, sentauxgulino. Se vi ne tuj aperas, mi vian nukon
distordos, cxar hodiaux mi ne estas ludema.--(Janjo venas.) Sed jen
sxi venas. Gxoju, cxar vi ne restis pli longe!--Cxu vi ricevis siropon?
JANJO. Ne, li diris, ke li mem ne havis.
MARTO. Mallertulino, neniam vi povas ion fari.
JANJO. Mi ne ricevis.
MARTO. Pro tio, ke vi estas senenergia.
JANJO. Kion mi povis fari?
MARTO. Silentu! kaj ekiru tuj al Brito, memorigu sxin pri la dek
ovoj, kiujn sxi sxuldas al mi kaj diru al sxi, ke, se sxi ne redonas
ilin, mi elsxiros la okulojn el sxia kapo, kiel faris antauxe la
diablo kun sorcxistino de Kittila. (Janjo iras dekstren. Karlo de
Lenjo venas.)
KARLO. Cxu Ivaro ne jam revenis el la urbo?
MARTO. Ne.
KARLO. Mi estas certa, ke li fordrinkis mian birdomonon kaj nun mi
estos sen municio.
MARTO. Estas eble.
KARLO. Vi devas kompensi la malprofiton, kiun kauxzis al mi via filo.