--Laat ik me eerst wat opknappen, papaatje, zei Arkadiej met een
ietwat door de reis vermoeide, maar welluidende, jonge stem, terwijl
hij de vaderlijke liefkoozingen met blijdschap beantwoordde,--ik maak
u heelemaal stoffig!
--Dat is niets, dat is niets, antwoordde Nikolaas Petrowitsj met
een gevoeligen glimlach en tweemaal sloeg hij met de hand den kraag
van de jas van zijn zoon en van zijn eigen overjas af.--Laat je eens
bekijken, laat je eens bekijken, ging hij voort, deed eenige passen
achteruit, liep toen haastig naar het posthuis, en riep: "Vooruit,
vooruit, de paarden!"
Nikolaas Petrowitsj scheen meer opgewonden dan zijn zoon. Hij was
zeer onrustig en scheen ergens bang voor. Arkadiej hield hem staande.
--Papaatje, zei hij, mag ik je mijn lieven vriend Bazarof voorstellen,
over wien ik je zoo dikwijls geschreven heb? Hij is zoo vriendelijk,
eenigen tijd bij ons door te willen brengen.
Kirsanof keerde zich haastig om en trad toe op een man van groote
gestalte, in een langen mantel met kwasten gehuld, die op dat
oogenblik uit de reiskoets stapte. Hij schudde hem krachtig, zijn
breede, roode hand, die deze hem niet dadelijk had toegestoken.
--Van harte gaarne, zei hij, ik ben verheugd over uw goed voornemen,
ons te bezoeken. Mag ik zoo vrij zijn, u te vragen naar uw en uws
vaders naam?
--Jevgeni Wassiljef, antwoordde Bazarof, met trage, maar forsche
stem en den kraag van zijn mantel neerslaande, toonde hij Nikolaas
Petrowitsj zijn geheele gezicht. Langwerpig en mager, met een breed
voorhoofd, een neus, van boven breed, naar onderen spits toeloopend,
groote groenachtige oogen en lange bakkebaarden van twijfelachtige
kleur; een rustige glimlach verlevendigde zijn gezicht, dat
zelfvertrouwen en intelligentie uitdrukte.
--Ik hoop, mijn beste Jevgeni Wassilitsj, dat ge u niet vervelen zult
bij ons, ging Nikolaas Petrowitsj voort.
De dunne lippen van Bazarof gingen nauwelijks open, maar hij antwoordde
niet en nam alleen even zijn muts af. Zijn kastanjebruin haar, lang
en dicht, liet de machtige welving van zijn breed voorhoofd open.
--Nu dan, Arkadiej, vroeg Nikolaas Petrowitsj weer aan zijn zoon,
zullen we dadelijk de paarden laten inspannen of wil jullie eerst
wat uitrusten?
--Thuis zullen we rusten, papaatje, laat maar inspannen.
--Dadelijk, dadelijk, antwoordde de vader.--He, Peter, hoor je? Maak,
dat we vlug wegkunnen, broedertje!
Peter, die in zijn hoedanigheid van voorbeeldig dienaar, niet de hand
zijns meesters was komen kussen, maar hem slechts van verre gegroet
had, verdween schielijk achter de staldeuren.
--Ik ben hier met een rijtuig, maar voor jouw reiskoets zal er ook
wel een driespan zijn, zei Nikolaas Petrowitsj bezorgd; intusschen
dronk Arkadiej water uit een ijzeren kroes, hem door de waardin van
het posthuis gebracht, maar Bazarof stopte zijn pijp en stapte op
den koetsier toe, die bezig was, de paarden uit te spannen.
--En, ging hij voort, er zijn maar twee plaatsen in mijn rijtuig en
nu weet ik niet, hoe je vriend...
--Hij gaat in de tarantas, antwoordde Arkadiej half-luid. Maak u
over hem alstublieft niet ongerust. Hij is een flinke jongen, heel
eenvoudig, u zult zien.
De koetsier van Nikolaas Petrowitsj kwam met de paarden.
--Vooruit, haast je wat, dikkop! riep Bazarof den koetsier toe.
--Hoor je, Mitioecha, zei een ander postiljon, die op eenigen afstand
met zijn handen in de zakken van zijn pelsjas stond.--Hoe heeft de
heer je genoemd? Dikkop! Dat ben je ook!
Mitioecha nam alleen maar zijn muts af en trok het zweetende
middenpaard aan den teugel.
--Vlug, vlug, jongens, help eens een handje, riep Nikolaas Petrowitsj,
er zal wel een borrel overschieten!
Enkele minuten en de paarden waren ingespannen. De vader stapte met
zijn zoon in het rijtuig. Peter sprong op den bok. Bazarof ging in
de reiskoets, leunde het hoofd tegen een lederen kussen en weg reden
de beide equipages.