von
Gustav Falke.
Dar weer mal’n lütt Hohn[251],
dat harr nix to dohn,
do leggt dat en Ei,
dat Ei güng entwei,
do keem dar’n lütt Katt rut[252],
de Katt, de seeg swatt ut[253]
un sä[254] to’t lütt Hohn:
„Du hest nix to dohn?
Denn wil ’k di wat wisen[255],
ik warr di verspisen,
ik freet di un denn
hett all Not ’n Enn[256].“