von
Gustav Falke.
„Spitz,“ seggt[238] Fritz,
„sett di hen[239], Spitz!“
„Spring,“ röpt[240] Karlin,
„warst König, kriegst ’n Buddel Win[241].“
„Apport!“ kummandeert Hans.
„Na? Woans[242]?“
„Ach,“ denkt de Spitz,
„man hett ja sinen Witz,
strengt sik ok an
un deit[243], wat man kann.
Awerst dree Schoolmeester to hoop[244],
all upp’n mal: Sett di hen, spring, loop[245]!
Da kann ja’n Pudel de Geduld bi verleern,
un so’n Pudel deit so wat doch süß[246] ganz geern.
Wardt’t mi to veel -- Hans kiekt[247] mi all so an --
nei ik ut[248]. All wat ik kann.“
„Spitz,“ seggt Fritz,
„sett di hen, Spitz!“
„Spring,“ röpt Karlin,
„warst König, kriegst ’n Buddel Win.“
„Apport!“ kummandeert Hans.
„Na? Woans?“
„Soans,“ knurrt Spitz,
un hei! weg is he, as[249] de Blitz.