—Ze frete main heule tuin op.... die meroakels van k’naine, f’rleje
joar hebbe se main heule oogst f’rwoest.... die krenge.... om hullie
he’k nie betoale kenne.... die stinkpoone!—
—Nou, hitte Klaas, aa’s ’k half dood ben, goàn ’k se nog achter
skot....
—Jai!.... jai!.... da’ doen jai veur je pelsier.... moar wai noakende
rotte.... wai hebbe ’r van te laie.... de groote heere hebbe d’r lol
van.... moar wai niks aa’s ongeluk en f’rdriet.... ’t is puur
onhail!....
—Hou toch je snoàters, snauwde Kees, wie f’rkoopt?....
—Wâ!, je ken nou sooveul babbele aa’s je lust.... geweer en bakkie in
’t sakkie.... nou is ’t ’r nie eens meer ’n baipad te moake!.... op dâ
teràin....
Plomp dobberde weer mee in ’t duister, achter den zak van Breugels
lichtbak. Hij gromde in zichzelf, dat ie ’t nooit zou leeren. Nooit had
ie docht, dat ’t soo gevoarlik was. Nou aas tie doar nou wa’ mee mos
bai f’rdiene, kon is s’n aige wel ophange....
Z’n angst verzonk, toen ie hoorde, dat ze waren op publieken weg bijna,
en nou vast wist dat de lichtbak uitgedoofd in de zak bleef.
—Seg Kees, begon Klaas Koome weer, loopend en sprekend ’t duister in,
wee je.... nog verleje week? Seg Breugel!.... da’ ha je bai motte
weuse.... ses hoane hep ie skooie!.... soo.. poeff! in ’t donker....
uit de boom!.... Piep.... sait t’r één, bai ’t bossie.... piep! sait
d’aer op ’t Hoàneprejeeltje.. piep-piep! sait derdes en vierdes in ’t
Kruisgrot je.... se snertte d’r so t’met uit de takke.... dá’ waa’s d’r
’n piepbeweging op da’ terain.... Ik konsteteer van daa’ tie ’r ses soo
hep neersmete!.... allegoar in ’t donker.... op ’n aere plek.... hep ie
hoarlie paas loate merkeere.... enne toe gong hai moar verder!....
Enne.... op de terugtocht hep hullie in vaif menute al die meroakels
vonde.... Dá’ noem ’k werk hée? da’ heppe hoarlie de paas loate
merkeere.... Op da’ terain is t’r nie ééne!.... seg moar hoe ie ’t
lapt.... soo al die plekke in s’n test!.... hee?—
—Wá’ he je weer te klesseneere, snauwde Kees.... wie f’rkoopt?....
Maar Klaas hoorde niet. Woest voelde ie nog in zich ’t genot van de
vorige week....
—Nou, as se sain.... op de hiele hadde sete, hei Piet.... wa’ jai? se
hebbe mit d’r achte op ’m loert.... en nie eens ’n baipad.... ha! ha!
ha! wat ’n kuikes.... verleje moand hep ie nog sprenkels had, al s’n
strikke hebbe sullie ganneft.... op da’ terain!....
—Hep ie wa’ vange nog?
—Of ie!.... éen hoas, mit s’n veurpoot d’r afdroaid.... jemi!
kroemi!.... wa da’ kreng skreeuwde.... hai hep se rejoal d’r
afknepe.... de sprenkel!.... je had sain ’n smoel motte sien trekke....
toen ’k sain de borst indrukt hep!.... Moar de strikke hebbe sullie
pakt.... sullie lagge op de loer.. en van Delker hebbe sullie de
strikke pakt.... en s’n spoor!.. da’ kuike hep ’n nieuweling meebrocht
die in ’t sand loope hep!.... doalik hadde se s’n spoor!.... hai hep
achtien doage had!.... wa’ ’n vuile hée?.... da’ heerskap van de
droaibank.... hee.... op da’ terain....
—F’rrek,.... achttien doage? vroeg ongeloovig Delker.
—Nou wa’ sou ’t.... daa’s al drie keere.... dat ie ’n prent thuis
kraigt.... kè se waif an ’t beskot hange.... veur ’n pronkie....
—Kerel hou je bek nou.... wie f’rkoopt? drong Kees aan.
Piet en Plomp telden niet mee; wouen niks hebben. Piet vloekte.... Nog
nooit was ’t ’m zoo ellendig naar ’t hart geslagen, de kou en de
beroerderigheid. Was dat lol?.... hij rilde van koorts! Liever vaif
steek diep, elken dag, dan soo’n grap!.... Doorzogen was ie tot op z’n
huid. De eerste en laatste keer.... Jesis, wa’ begreep ie nou goed, dat
Kees d’r de pest an had. Kapot was die d’r van!.... Kapot.... en de
slaap duizelde in z’n kop.... Kloas was ’n kwoàje.... moar Kees!....
Kees, gain stom woord had ie t’met teuge sain sait....
Plomp, dood op, vroolijkte bij, nu ie geen gevaar meer voelde.
Wind loeide nog maar bij eenzame vlagen zwaar bulderend achter ze aan,
uit ’t duister, al uit duister....
Bij ’t duinpad waar Kees krot lag bleven ze even staan.
—Nou g’nacht!.... aa’s ’k poar uur slape hep.... goan ik mi sprenkel
van Joap ’t duin in.... Seg.... Kloas.... goan je bai pelier van ’t
slangetje.... breng murge moar sinte.. ’t k’nijn nie minder aas vaiftig
sint!.... ’k si droog..
—Bestig kapetain!.... op da’ terain wee’k ’n eenige pelierbeweging....
hai merkeert de paas bai ’t bruggetje van Woagestroat in Aimuide....
ikke konsteteer van da’ tie duizend k’naine p’r dag.... f’r....
—Nou nacht manne, brak Kees af.... ’t zwart-stille pad òpstappend,
tegen ’t donkere krot aan.
Stil van ’m af, donkerde ’t stoetje den modderweg naar Wiereland op.