--Compadre, des qu’ un vai vello
O mesmo sol lle fay frío,
Cada regueiro elle un río,
Un boy cada escarabello.
Pésame ó lombo que pasma,
Pero qu’ inda Dios me leve
¡S’ é que non teño unha sede
Que me fay volvé-l’ a yasma!
E ben xa qu’ estamos preto
De ña casa... ¡Compadriño,
Vinde probal’ ó meu viño
E votaremos un neto!...
--¡Entra ti diante!--¡Non!--Sí.
Ti que és máis vello.--¡Cal mentes!
--Pois que cho digan os dentes.
--Teño máis moas que ti.
Mais entremol’ os dous xuntos
E acabouse ó _del-con-dela_,
Mide seis netos Manoela
Que trayo exoitos lo’ s untos
Enche ó xerro do canteiro
E no enchas c’ ó da vela
Que tan sóo prá meter bulla
Se non c’ aquel do Riveiro.
· · · · · · · · · · · · · · · · · ·
¡Coló, coló!--Ben nos preste,
Porque sin estos consolos
Andivéramos máis solos
Os vellos do qu’ anda á peste.
--¡Ten un piquiño!--¡Qué noria!
Con pique ou non, compadriño,
Dempois de Dios ¡viva ó viño!
--¿E haberá viño na groria?
¡Coló, coló!--¡Cousa boa!
¡Cólase como xarabe!
--Meu compadre, ó que ben sabe
Corre sin trigo nin broa.
--O viño de quente pasa,
Mais é mellor ó qu’ eu teño.
--¿Cómo qué?--Á probalo deño
Vas vir ora á miña casa.
--Eso pouco á pouco, amigo.
¡Mellor qu’ ó meu no-no paso!
--Pois botemos outro vaso
E veno á probar conmigo.
--Dis ben.--¡Ñas pernas... arriba!
Peito xa estás calentado;
Podemos un punteado
Bailar c’ un pe nunha criba
--Que no che me leve ó deño...
¿El andamos ou n’ andamos?
Unha vez parez que andamos
Y outras maxino que veño.
--Déixate d’ eso, Farruco,
Que eu vou coma unha pedrada,
E inda así n’ está escampada
Seica oirey cantá-lo cuco.
--No-no penses qu’ abofellas
Xa á miña porta chegamos,
Mais ten tino, porque entramos
No cortello das ovellas.
¡Mentes...; eu vou indo á fío
Cara á bodega, larpeiro!
--Mais déixame entrar primeiro,
Que me fay mal ó resío.
--Vállame Santa Lusía...
Todo ó vexo tan trubado;
Dime aquí, de reservado:
¿É de noite ou é de día?
--¡S’ o sey que vote máis canas!
Pero en secreto cho digo
D’ este non ver, meu amigo,
Deben ter culpa as pestanas.
Ora séntate e bebamos;
¡Teño unha sede!...--¡Eh!, ¿qué tal?
--Se non me fixese mal...
--¡Mal! ¿Tan fortes coma estamos?
Sabe que gorecha... pois
¿Exprícome?...--¡Pro sabido!
--Ó bebido, vay bebido
E s’ un quer máis... hastra Angrois.
¡É qu’ este teu viño!, ¡deño!...
É do qu’ un pode beber
Pero, compadre, á meu ver
Eche mellor ó que eu teño.
--¡N’ é verdá eso!...--¿Que non?
Tornas ora á vir conmigo
E disme s’ es meu amigo
Se no é moito máis bon.
--¡Poida!...; mais á tua bodega
Dime cándo chegaremos,
Teño unha sede dos demos...
E máis penso que lostrega.
--Ó qu’ hay, meu compañeiriño,
Non son lóstregos nin rollos;
É que tés lume nos ollos
E á gorxa pídeche viño.
¡Ey!, move esos pes lixeiro,
Qu’ estamos ô pe da pipa,
E bebe, que di Felipa
Qu’ á sede avolve ó calleiro.
--¡Jéen!... Dió-lo pague qu’ é forte;
Bebín canto me botache;
Tes un viño que... carache,
Fay resucitá-la morte.
--¿E logo sí? ¡Na que deño!
Nin ó d’un Padre Benito.
--¡E bon, mais ó dito, dito:
Inda é mellor ó que eu teño!
· · · · · · · · · · · · · · · · · ·
E indo e vindo no camiño
Tanto os compadres bebeno,
Que nunca en xamás volveno
A probar augua nin viño.
C’ o ventre com’ unha uva
Tras de tanta é tanta proba,
Levánonos para á coba
Dende ó mesmo pe da cuba.