_Eu cantar, cantar, cantei,_
_A gracia non era moita_,
Que nunca (delo me pesa)
Fun eu meniña graciosa.
Cantei como mal sabía
Dándolle reviravoltas,
Cal fán aquês que non saben
Direitamente unha cousa.
Pero dempois paseniño,
Y un pouco máis alto agora,
Fun votando as miñas cántigas
Como quen non quer á cousa.
Eu ben quixera, é verdade,
Que máis boniteiras foran;
Eu ben quixera que nelas
Bailase ó sol c’ as pombas,
As brandas auguas c’ á luz
Y os aires mainos c’ as rosas.
Que nelas craras se visen
A espuma d’ as verdes ondas,
Do ceu as brancas estrelas,
Da terr’ as prantas hermosas,
As niebras de cor sombriso
Qu’ aló nas montañas voan;
Os berros do triste moucho,
As campaniñas que dobran,
A primadera que ríe
Y os paxariños que voan.
Canta que te canta, mentras
Os coraçóns tristes choran.
Esto e inda máis, eu quixera
Desir con lengua graciosa;
Mas donde á gracia me falta
O sentimiento me sobra,
Anqu’ este tampouco abasta
Para expricar certas cousas,
Qu’ á veces por fora un canta
Mentras que por dentro un chora.
Non me expriquei cal quixera
Pois son de expricansa pouca;
Si gracia en cantar non teño
O amor da patria m’ afoga.
_Eu cantar, cantar, cantei,_
_A gracia non era moita_,
¡Mais qué faser, desdichada,
Si non nacín máis graciosa!