Miña Santa Margarida,
¿Con quén t’ ei de comparare?
Coma ti non vin ningunha
Nin na terra nin no mare.
—
Coma ti, Santa bendita,
Tan garrida e tan preciosa,
Nin brilou ningunha estrela,
Nin s’ abreu ningunha rosa.
—
Nin luceiro nin diamante,
Nin luniña trasparente,
Luz verteu máis cariñosa
Qu’ ó teu rostro relucente.
—
Nin as froles do xilmendro,
Nin á rosa purpurina,
Nin as neves da montaña,
Nin fulgor da mañanciña.
—
Nin alegre sol dourado,
Nin corrente d’ augua pura,
Miña Santa Margarida,
Ch’ asemella en hermosura.
—
¿Con quén t’ ei comparare,
Miña santa Margarida,
Si ti foche ánxel d’ amore
Pó-los ánxes escollida?
—
Sólo á Virxe é máis hermosa
Qu’ eres ti, bendita Santa,
Y ó teu rostro pelegrino,
O temido demo espanta.
—
De ti vivo namorada,
En ti penso con fervore,
Qu’ eu ben sei que che contenta
Este puro e santo amore.
—
¡Quén poidera!... ¡Quén poidera
Xunta ti vivir segura,
Manantial que mel derrama,
Pura fonte de ternura!
—
Onda ti, lonxe do mundo,
Tan feliz m’ acobexara,
Qu’ en jamáis ô pracer vano
Este meu mirar tornara.
—
Que no monte onda ti moras
Tan bon aire se respira,
Que ó que máis do mundo foxe,
Sólo alí por Dios suspira.
—
_Miña Santa Margarida,_
_Miña Margarida santa,_
_Tendes á casa no monte,_
_Donde ó paxariño canta._