Mais ela de cote tan grav’ e soberba,
Tan fina d’ oído, tan curta de mans,
Xordiña quedara, falando por sete,
Con probes e ricos, con porcos e cans.
—
Meu amo folgando de tanta largueza,
Que n’ era costume na dona tal ver,
Tamén, ¡miña xoya!, saltando da burra,
¡Pin!, ¡pan!, río arriba botouse á correr.
—
Y á dona sorría con ollo entraberto,
Comendo castañas e viño con mel...
¡Qué festa, Marica!... Todiños peneques...
_Y á Nosa Señora detrás d’ o tonel._