_Á ó eminente poeta D. Ventura Ruiz de Aguilera._
I
Cand’ este cantar, poeta,
Na lira xemendo entonas,
Non sei ó que por min pasa
Qu’ as lagrimiñas m’ afogan,
Qu’ ante de min cruzar vexo
Á virxen-mártir qu’ invocas,
C’ ôs pes cravados d’ espiñas
C’ âs mans cubertas de rosas.
En vano á gaita tocando
Unh’ alborada de groria
Sóns pó-los aires espalla
Que cân nas tembrantes ondas;
En vano baila contenta
Nas eiras á turba louca,
Qu’ aqueles sóns, tal m’ afrixen,
Cousas tan tristes me contan,
_Qu’ eu podo decirche_
_Non canta, que chora_.