I
¿Qué ten ó mozo?
¡Ay!, ¿qué terá?
Ponm’ agora unha cara d’ inverno,
Despois na fiada ¡sorrisas de tal!...
Quer que baile con él n’ o muhiño,
Y aló pó-la vila, nin fala quixáis...
¿Qué ten ó mozo?
Pois... ¿qué terá?
Unhas veces, canciño de cego,
Por’ ond’ eu andare seguíndome vay;
Non hay sitio dond’ eu non atope
Un Bras con cirolas y os zocos na man.
¡Ay, qué mociño!...
¡Ay, qué rapaz!
N’ outro instante, ¡mirá qué fachenda!...
Atruxos qu’ asombran ó mesmo lugar.
¡¡¡Brrr!!!, parece que pasa soberbo,
Mandando nos homes su real maxestá.
Mociño, ¿és tolo?
¡Ay!, ¿s’ ó serás?
Eu non podo entender meu amore,
Qu’ airiños te levan, qu’ airiños te trân,
Nin tampouco cal xeito te cadra,
Tratándose, mozo, d’ ó teu namorar.
¡Ay! ¡Dios me libre,
De ti, bon Bras!
Que no meu entender t’ acomparo,
O mesiño de marzo marzal:
_Pó-la mañán, cariña de rosas;_
_Pó-la tarde, cara de can._
¡Mala xuntanza
Facemos! ¡¡Ay!!