Vidal morreu, y ó tempo foi pasando,
Braso qu’ os duros mármores arrasa
Antre helados escombros enterrando
De bon Vidal á solitaria casa;
Mais sempre esta historiña foy quedando,
Ind’ oxe mesmo por proverbio pasa,
E cand’ ó nome de Vidal s’ invoca,
Muda sole quedar máis d’ unha boca.